FreeCinema

Follow us

SPIDER-MAN: ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΡΑΧΝΟ-ΣΥΜΠΑΝ (2018)

(SPIDER-MAN: INTO THE SPIDER-VERSE)

  • ΕΙΔΟΣ: Animation
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μπομπ Περσικέτι, Πίτερ Ράμζι, Ρόντνεϊ Ρόθμαν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 117'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Έπειτα από τσίμπημα μεταλλαγμένης αράχνης, έφηβος Νεοϋορκέζος μαθητής ανακαλύπτει πως έχει αποκτήσει υπερφυσικές ικανότητες παρόμοιες με αυτές του Spider-Man. Ενώνει τις δυνάμεις του με ένα τσούρμο εναλλακτικών αραχνο-ανθρώπων που καταφθάνουν από άλλες διαστάσεις και μαζί προσπαθούν να εξαλείψουν θανάσιμο κίνδυνο που απειλεί τους πάντες, σε όποια πραγματικότητα κι αν βρίσκονται.

Δίχως να υπολογίσουμε τις σκόρπιες εμφανίσεις του Πίτερ Πάρκερ στον κόσμο των «Avengers», αυτή είναι η έβδομη φορά κατά τον αιώνα τούτο που οι περιπέτειες του Spider-Man μεταφέρονται στη μεγάλη οθόνη. Η τεράστια διαφορά του παρόντος αραχνοσύμπαντος από όλα τα προηγούμενα, φυσικά, είναι πως η νέα του εκδοχή είναι animated, γεγονός που κατά κάποιον τρόπο τη φέρνει πολύ πιο κοντά στις ρίζες των αυθεντικών χάρτινων comics, λειτουργώντας θεωρητικά και σαν επανεκκίνηση των ιστοριών του Ανθρώπου Αράχνης. Πόσες, όμως, επανεκκινήσεις μπορούν να γίνουν πια στην ίδια ιστορία; Ακριβώς το ίδιο δεν είχε φροντίσει να κάνει μόλις πέρσι το «Spider-Man: Επιστροφή στον Τόπο του» και λίγα χρόνια πριν από αυτό το «The Amazing Spider-Man» (2012); Το γεγονός πως τούτο το φιλμ είναι animated λίγη σημασία έχει ως προς τη συγκεκριμένη παράμετρο, καθώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι που φλερτάρει με την παρωδία, όπως η «Ταινία Lego Batman» (2017), αλλά με ένα έργο που ελάχιστα διαφέρει ως προς το ύφος του από την πλειονότητα των πρόσφατων παραγωγών της Marvel. Υπό αυτό το πρίσμα, δε, το υπερηρωικό «μπούκωμα» καλά κρατεί, καθώς στη βεβαιότητα πως και για τούτο θα υπάρχουν sequels, prequels και δεν συμμαζεύεται, με έλουσε κρύος ιδρώτας. Από την άλλη, όμως, οφείλω να παραδεχτώ πως όποιος βουτήξει μέσα στο «Αραχνο-Σύμπαν» τούτο (στην original αγγλόφωνη εκδοχή του, τουλάχιστον), θα περάσει ένα αρκούντως διασκεδαστικό δίωρο κι ας νιώθει (όπως κι εγώ) μπουχτισμένος πλέον με τους superheroes, τους μοχθηρούς κακούς και το ανάλαφρο χαβαλεδιάρικο χιουμοράκι τους.

«Βρίσκω πάντα έναν τρόπο να επιστρέφω», λέει με σαρκασμό ο Πίτερ Πάρκερ στο ξεκίνημα, πριν γίνει αντιληπτό πως ο νέος (ουσιαστικά) Spider-Man είναι ένας πανέξυπνος Afro-Latin μαθητής ονόματι Μάιλς Μοράλες (για να μην λέμε μόνο για το α λα Disney diversity, δηλαδή), ο οποίος ζει στο σύγχρονο Μπρούκλιν, είναι άνετος τύπος και πολύ αγαπητός στους φίλους του, επειδή όμως έχει αναγκαστεί από τους γονείς του να μεταπηδήσει σε κυριλέ σχολείο, όπου θα μπορέσει να ξεδιπλώσει πιο εύκολα το ταλέντο του, «σκοτώνει» την ώρα του κάνοντας παρέα με τον cool θείο του, Άαρον. Αυτός είναι που θα τον πάει σε εγκαταλελειμμένη στοά του υπόγειου σιδηρόδρομου προκειμένου να ασχοληθεί με το αγαπημένο του hobby, το graffiti. Εκεί θα τον δαγκώσει ραδιενεργή αράχνη και ταυτόχρονα με το άκουσμα της είδησης του θανάτου του Πίτερ Πάρκερ (γεγονός που εύλογα ρίχνει τίτλους τέλους στη δράση του… παλαιού Spider-Man), αποφασίζει να φορέσει το κοστούμι του Ανθρώπου Αράχνης μιας και δεν μοιάζουν να του λείπουν οι ικανότητες, αν και λίγη προπόνηση για τον νέο του ρόλο θα τη χρειαστεί.

Σε ρόλο coach εμφανίζεται ένας όχι ακριβώς αδάμαστος Πίτερ, ο οποίος ασφαλώς και δεν ανασταίνεται από τους νεκρούς (αν και δεν αποκλείεται αυτό να γίνει προσεχώς…), αλλά έρχεται με εμφανώς περιττά κιλά από μια παράλληλη διάσταση (σε μια πλοκή που θυμίζει κάπως το τηλεοπτικό «Fringe»), με σκοπό μεταξύ άλλων να σταματήσει τον μεγιστάνα Γουίλσον «Kingpin» Φισκ, που προσπαθώντας να βάλει σε λειτουργία μηχάνημα το οποίο θα του επιτρέπει ταξίδια σε άλλα σύμπαντα, απειλεί να διαλύσει τα πάντα. Μαζί με αυτόν τον ελαφρώς βαριεστημένου mentalité Πίτερ Πάρκερ, σκάνε μύτη για βοήθεια από τα διάφορα άλλα «Αραχνο-Σύμπαντα» του τίτλου, εναλλακτικές (και αν μη τι άλλο πρωτότυπες) εκδοχές του Spider-Man, προεξάρχοντος του… ασπρόμαυρου Spider-Noir (ό,τι πιο κοντινό υπάρχει σε ήρωα του Ντάσιελ Χάμετ εάν είχε υποφέρει το τσίμπημα ραδιενεργούς αράχνης), με όλη την ετερόκλητη αραχνοπαρέα να έχει αποκτήσει κάποιες super δυνάμεις.

Η animated φόρμα του φιλμ παρέχει τη δυνατότητα για μια εξερεύνηση των δυνατοτήτων των υπερηρώων και των αντίστοιχων αναπόφευκτων μαχών τους με τους κακούς της υπόθεσης, σε ένα επίπεδο που οι live action εκδοχές της Marvel δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να φτάσουν. Από την τέρμα καρικατουρίστικα σκιτσαρισμένη εκδοχή του αδίστακτου καπιταλιστή Kingpin, μέχρι το ψυχεδελικό χάσιμο της τελικής αναμέτρησης που μοιάζει να λαμβάνει χώρα σε κινούμενο με ταχύτητα τρένου καλειδοσκόπιο, η δουλειά που έχει γίνει θυμίζει ενίοτε ξεφύλλισμα comic album, με τα χαρακτηριστικά pop-art strip και τα σχετικά επιφωνήματα που συνοδεύουν μπουνιές και κλωτσιές να εμφανίζονται κάθε τόσο επί της οθόνης. Ο δε νεαρός Spider-Man δεν αναλαμβάνει υπερηρωικά καθήκοντα εξαιτίας μιας προσωπικής τραγωδίας (αν και ο θείος Μπεν ως συνήθως πεθαίνει, αυτό όμως αφορά άλλον Spider-Man και όχι εκείνον που μας απασχολεί εδώ!), αλλά περισσότερο για λόγους εφηβικής ανασφάλειας και περιέργειας.

Από την άλλη, κάπου μοιάζει σαν το βάρος να έχει πέσει στην αναβίωση μιας retro αισθητικής που θα συγκινήσει τη fan base, με αναφορές ακόμη και στα Looney Tunes (μέσω του φοβερού και τρομερού Spider-Ham ονόματι Πίτερ… Πόρκερ), που σε συνδυασμό με την προσπάθεια για όσο το δυνατόν περισσότερες «ψαγμένες» ατάκες οι οποίες θα κινούνται στους δρόμους του «Deadpool» (κάποιες από αυτές είναι εξαιρετικά επιτυχημένες), υπονομεύουν το στόρι, που ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τους στόχους του Kingpin, της Doc Ock και των αρκετών ακόμα κακών που κάνουν πέρασμα, είναι ασύνδετο. Η ουσιαστική απουσία της Μέρι Τζέιν από την πλοκή αφαιρεί πολλά από τον γνώριμο συναισθηματικό κόσμο του Πίτερ Πάρκερ όπως τον παρουσίασε στην τριλογία του ο Σαμ Ρέιμι, σε μια επιλογή που μάλλον ξενίζει και έρχεται σε αντίθεση με το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της επιστροφής στο «χαρτί τετραχρωμίας». Εκεί ακριβώς που πηγαίνει η («κρυφή») σεκάνς μετά τους τίτλους τέλους, δηλαδή, η αθωότητα της οποίας καπελώνεται από το μοντέρνου ύφους χιούμορ που λανσάρει εσχάτως η Marvel.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Σαν animated εκδοχή μιας live action υπερηρωικής περιπέτειας της Marvel είναι η νέα εκδοχή του Spider-Man, με bonus τις πολλές ελευθερίες που μπορεί να προσφέρει το (υψηλής αισθητικής) σκίτσο έναντι της ζωντανής δράσης. Οι fans θα ενθουσιαστούν, μιας και το φιλμ είναι ενίοτε αστείο, συχνά ευρηματικό και σίγουρα πρωτότυπο. Όσοι δεν ανήκουν και τόσο σε αυτούς, νιώθοντας τις δυνάμεις να τους έχουν εγκαταλείψει μπροστά στον ορυμαγδό των φιλμ τού genre (ομιλεί ένας παθών!), ας του δώσουν μια ευκαιρία, μόνο όμως στην αγγλόφωνη version, με τις εξαιρετικές επιλογές διάσημων ηθοποιών να ακούγονται στους διάφορους ρόλους. Μην πάρουν, όμως, ανάλογη animated γραμμή οι κάθε Iron-Man, Captain America και Hulk του κόσμου τούτου, γιατί τότε μπλέξαμε πολύ άσχημα…


MORE REVIEWS

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

Οι εγκυμονούσες Τζάνις και Άνα μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο σ’ ένα μαιευτήριο. Θα γεννήσουν την ίδια μέρα. Και θα επιχειρήσουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους μόνες, δίχως κάποιον άνδρα δίπλα τους.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΝΤΑΜΣ 2

Η Γουένσντεϊ κάνει μια σπουδαία ανακάλυψη στο science fair του σχολείου της και ιντριγκάρει τον διαβολικό επιστήμονα Σάιρους Στρέιντζ, ο οποίος βάζει έναν ψευτοδικηγόρο να «πουλήσει» στον Γκόμεζ και τη Μορτίσια το σενάριο ότι δεν είναι κόρη τους! Την ίδια στιγμή, η οικογένεια ετοιμάζει ένα road trip με προορισμό… μακάβριας σημασίας ιστορικές τοποθεσίες ανά την Αμερική!

Η ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ 2

Ενώ η Λόρι Στρόουντ μεταφέρεται στο νοσοκομείο με άσχημα τραύματα, ο Μάικλ Μάγερς καταφέρνει ν’ αποδράσει από το φλεγόμενο υπόγειο του σπιτιού της, με τη «βοήθεια» της πυροσβεστικής! Και το αιματοκύλισμα συνεχίζεται…

TITANE

Τραυματισμένη σωματικά και ψυχικά από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα σε παιδική ηλικία, η Αλεξιά ενηλικιώνεσαι σαν «ξένο σώμα» στην αγκαλιά της οικογένειάς της, έχοντας αποκτήσει ένα σχεδόν ερωτικό φετίχ με τ’ αμάξια. Αφού διαπράττει μία αλυσίδα φόνων, απομακρύνεται από τη ζωή που είχε μέχρι χθες κι αποζητά έναν καινούργιο πατέρα, παριστάνοντας… τον χαμένο από χρόνια γιο του!

RESPECT

Η ζωή της κορυφαίας τραγουδίστριας της soul Αρίθα Φράνκλιν, από τα παιδικά της χρόνια στις ΗΠΑ του ’50, μέχρι τις αρχές του ’70.