FreeCinema

Follow us

ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ (2019)

(C'EST ÇA L'AMOUR)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κλερ Μπουρζέ
  • ΚΑΣΤ: Μπουλί Λανέρς, Ζουστίν Λακρουά, Σαρά Ενοκσμπέρ, Σεσίλ Ρεμί-Μπουτάν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 98'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ONE FROM THE HEART

Πατέρας, άρτι εγκαταλειφθείς από τη σύζυγό του, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις δύο έφηβες κόρες του, έχοντας την κρυφή ελπίδα πως η μητέρα τους θα γυρίσει σύντομα στην οικογενειακή εστία.

Μπορούμε μετά βεβαιότητος πλέον να πούμε πως ο χωρισμός και τα συνεπακόλουθά του (που βασικά έχουν να κάνουν με την ανατροφή των παιδιών) αποτελεί την πλέον αγαπημένη θεματική του σύγχρονου γαλλόφωνου κινηματογράφου. Το έχουμε δει το έργο πολλές φορές πια, τόσο από κωμική σκοπιά (με την πολύ ευρεία έννοια του όρου κωμική) στο «Και Μαζί και Χώρια» (2017) καθώς και στο «Με τον Μπαμπά ή τη Μαμά 2» (2016), όσο και από δραματική, σε τίτλους όπως το «Μετά τον Χωρισμό» (2017) ή το «Όταν Τελειώσει ο Έρωτας» (2016). Σε όλα αυτά τα παραδείγματα, το διαζευγμένο αντρόγυνο έβρισκε περίπου ίσο σεναριακό χρόνο προκειμένου να πείσει για το ορθόν ή μη της απόφασής του, καθώς και τις δυσκολίες που αυτή (θα) επέφερε στη συνέχεια της ζωής του, με την υπό ανδρικό πρίσμα εξέταση των γεγονότων χαρακτηριστικά στο προ μόλις ολίγων εβδομάδων διανεμημένο (και κατά τη γνώμη μου καλύτερο όλων των προαναφερθέντων) «Οι Αγώνες Μας» (2018). Τούτο βαδίζει στα χνάρια αυτού του τελευταίου, αφού τοποθετεί περισσότερο τον πατέρα στο επίκεντρο της μεταβατικής περιόδου που προκύπτει από το τέλος του έγγαμου βίου, αδυνατώντας όμως να παρουσιάσει μια ιστορία ενός minimum έστω ενδιαφέροντος. Κερδίζει έτσι με το σπαθί του μια θέση στο πάνθεον των αμέτρητων πληκτικών «γαλλικουργιών» της τελευταίας εσοδείας.

Ο Μάριο είναι δημόσιος υπάλληλος σε μικρή πόλη της βορειοανατολικής Γαλλίας. Η γυναίκα του τον παρατάει λέγοντάς του πως θέλει χρόνο για να επαναπροσδιορίσει τη ζωή της (και για να φτιάξει καινούργια σχέση…), αφήνοντάς τον με τις δύο τους κόρες, τη ζωηρή δεκαεπτάχρονη Νίκι που αδημονεί για τη στιγμή που θα φύγει από το σπίτι για να ζήσει μόνη της και την κατά τρία χρόνια μικρότερη αδελφή της Φρίντα, η οποία φαίνεται πως ψάχνει τη σεξουαλική της ταυτότητα εμφανίζοντας εσχάτως λεσβιακές τάσεις. Εμφανώς σοκαρισμένος από την απρόσμενη γι’ αυτόν εξέλιξη, ο Μάριο αποφασίζει πως ο καλύτερος τρόπος για να ξανακερδίσει τη γυναίκα του είναι να την έχει από κοντά, επισκεπτόμενος συχνά πυκνά το τοπικό θέατρο όπου εκείνη εργάζεται ως υπεύθυνη φωτισμού, τόσο για να δει τις παραστάσεις, όσο και για να… συμμετάσχει σε αυτές, αφού γίνεται μέλος ερασιτεχνικού θιάσου που προβάρει εκεί μία πειραματική και άκρως ενδοσκοπική παράσταση, κάπως βαρύγδουπα τιτλοφορούμενη «Άτλας».

Στο solo ντεμπούτο της, η Κλερ Μπουρζέ (είχε συν-σκηνοθετήσει το βραβευμένο στις Κάννες του 2014 «Party Girl») επιλέγει ξανά ως σκηνικό τη γενέτειρά της Φορμπάκ, αντλώντας παράλληλα έμπνευση για το σενάριο (που η ίδια έγραψε) από το διαζύγιο των γονιών της. Η εν πολλοίς αυτοβιογραφική ιστορία που διηγείται όμως πάσχει σοβαρά, καθώς μοιάζει να αναζητά και αυτή η ίδια την ταυτότητά της, όπως περίπου κάνει η μικρή Φρίντα στο φιλμ! Πασχίζει το σενάριο της Μπουρζέ να περιγράψει στα εκατό λεπτά της διάρκειας το πορτρέτο μια τετραμελούς διαλυμένης οικογένειας, δίχως να έχει αποκτήσει ένα σταθερό υπόβαθρο που θα το οδηγήσει στην επιτυχία. Οι εκρήξεις οργής του Μάριο εντός του εργασιακού του χώρου (με αιτία την απαραίτητη δόση ρατσισμού και μεταναστευτικού), αλλά και η συμμετοχή του στη θεατρική παράσταση όπου το κάθε μέλος του θιάσου μοιράζεται τα εσώψυχά του σε μια α λα Αλκοολικοί Ανώνυμοι φάση, ελάχιστο φως ρίχνουν στο ποια ήταν η αιτία της εγκατάλειψής του από τη σύζυγό του, αποκαλύπτοντας απλά έναν χαρακτήρα που με μαθηματική ακρίβεια οδεύει στην κατάθλιψη ως συνέπεια του χωρισμού και μόνον.

Οι υποπλοκές που αφορούν τα δύο έφηβα κορίτσια (τα οποία είναι πολύ περισσότερο δεμένα με τη μητέρα τους, αλλά προς μεγάλη τους απογοήτευση έχουν καταλήξει να μένουν με τον πατέρα τους) είναι βγαλμένες από το χρυσό βιβλίο των ταινιών ενηλικίωσης του αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου, στο εντελώς προσχηματικό του, όμως. Η πιο περπατημένη και φαινομενικά έκλυτη Νίκι κρύβει κάτω από την ανεμελιά τον άκρως συγκροτημένο χαρακτήρα της (βγαίνει στην επιφάνεια στη σκηνή της συνάντησης με τη μητέρα της στο café, η οποία αποτελεί την μακράν πιο εύστοχη του φιλμ), ενώ την ίδια ώρα η μικρή Φρίντα επιδίδεται σε λεσβιακές περιπτύξεις όπως ακριβώς η σύγχρονη σεναριακή μόδα επιβάλλει (στη λογική ότι για τα κορίτσια δεν πειράζει και τόσο να «παίξουν»). Το χάσμα της σχέσης της με τον πατέρα της επιτείνεται αφενός εξαιτίας της συμπεριφοράς της (συν τοις άλλοις τον κατηγορεί σχεδόν για τα πάντα), οι δε πατρικές νουθεσίες την οδηγούν να λάβει μία απόφαση που μόνο σε σενάριο γαλλικής ταινίας θα μπορούσαμε να τη φανταστούμε, τόσο ως σύλληψη όσο (ακόμη χειρότερα) και ως εκτέλεση. Είναι το ευφάνταστο αυτό «twist» που θέτει τις σχέσεις των μελών της οικογένειας σε νέες βάσεις (πατέρα και παιδιών τουλάχιστον, μιας και η παρουσία της μητέρας είναι σταθερά από διακριτική έως αόρατη), αλλά τα όσα έχουν διαδραματιστεί προηγουμένως δεν αφήνουν ποτέ την εντύπωση κάποιας συγκλονιστικής δυσκολίας που έμοιαζε αξεπέραστη ώστε να αφεθεί στη λήθη. Φροντίζει, δε, η Μπουρζέ να ρίξει τίτλους τέλους χωρίς να έχει ολοκληρώσει την ιστορία, αφήνοντας τους ήρωές της μετέωρους ωσάν να ήταν πρωταγωνιστές σύγχρονης… ελληνικής ταινίας. Είναι, άλλωστε, τόσο επίπεδο και δήθεν ρεαλιστικό το «Αγάπη Είναι», που εύκολα θα μπορούσε να ομιλεί ελληνικά!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

«Αγάπη Είναι» η αποφυγή παρακολούθησης της ταινίας τούτης, η οποία εγκαινιάζει κατά κάποιον τρόπο τη φετινή θερινή σεζόν «γαλλικουργιάς». Μόνο για τους πολύ φανατικούς με το σύγχρονο γαλλικό κοινωνικό δράμα (να υπάρχουν, άραγε;) και ίσως για εκείνους που δεν χάνουν κανένα από τα αντίστοιχα της ελληνικής σχολής, καθώς θα βρουν αρκετά κοινά σημεία επαφής (κρίνοντας από το εβδομαδιαίο box-office report του Ηλία Φραγκούλη, τέτοιοι θεατές δεν υπάρχουν… στα σίγουρα).


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ

«Εδώ και αρκετό καιρό, ξέρω ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να κάνω όταν γίνω πενήντα χρονών. Θα ήθελα να κλείσω έναν ξεχασμένο λογαριασμό ερωτικού ενδιαφέροντος με τη νεότητά μου.»

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΡΙΑ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟ ΑΤΟΜΟ

Η Σάσα, θυγατέρα οικογένειας βρικολάκων, από μικρή είχε ψυχολογικά προβλήματα σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο επρόκειτο ν’ αναζητά την τροφή της (σκοτώνοντας ανθρώπους) στο μέλλον. Μεγαλώνοντας, εξακολουθεί να βρίσκεται σε εμπόλεμη κόντρα με τους δικούς της γι’ αυτό, όμως, η γνωριμία της μ’ ένα αυτοκτονικό νεαρό αγόρι εμφανίζει ξαφνικά θετικές προοπτικές.

ΜΝΗΜΗ

Κοινωνική λειτουργός που κουβαλά σοβαρά τραύματα από το παρελθόν συνδέεται με ανοϊκό συνομήλικό της άνδρα, τον οποίο ενδεχομένως να γνώριζε από παλιά. Η μνήμη, όμως, παίζει παράξενα παιχνίδια.

ΑΔΑΜ

Ανύπαντρη έγκυος γυναίκα βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι χήρας μάνας με μικρή κόρη. Στο Μαρόκο, όμως, αμφότερες οι συνθήκες είτε είναι διόλου αποδεκτές, είτε δέχονται ισχυρές πιέσεις ώστε να διαφοροποιηθούν.

Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Παρίσι, 7 Μαΐου 1995. Ο Ζακ Σιράκ εκλέγεται Πρόεδρος της Γαλλίας. Η σύζυγος του, Μπερναντέτ, ονειρεύεται σπουδαία καριέρα πλάι του ως η Πρώτη Κυρία της χώρας, πλην όμως, τόσο ο άντρας της όσο και οι συμβουλάτορες του δεν έχουν καθόλου σε εκτίμηση το πολιτικό της ένστικτο.