FreeCinema

Follow us

AVATAR: THE WAY OF WATER (2022)

  • ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζέιμς Κάμερον
  • ΚΑΣΤ: Σαμ Γουέρθινγκτον, Ζόι Σαλντάνα, Σιγκούρνι Γουίβερ, Στίβεν Λανγκ, Κέιτ Γουίνσλετ, Κλιφ Κέρτις, Τζόελ Ντέιβιντ Μουρ, ΚΚΧ Πάουντερ, Ίντι Φάλκο, Μπρένταν Κάουελ, Τζαμέιν Κλέμεντ, Τζέιμι Φλάτερς, Μπρίτεϊν Ντάλτον, Τρίνιτι Τζο-Λι Μπλις, Τζακ Τσάμπιον, Μπέιλι Μπέις
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 192'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Οι «άνθρωποι από τον ουρανό» επιστρέφουν με κακές διαθέσεις για τον ανθρωπόμορφο ντόπιο πληθυσμό ιθαγενών του πλανήτη Παντόρα, παίζοντας (σχεδόν) επί ίσοις όροις, χάρη σε γενετικές μεταλλάξεις. Ο Τζέικ Σάλι και η Νεϊτίρι, δε, τούτη τη φορά έχουν να προστατεύσουν ολόκληρη οικογένεια από τον εχθρικό στρατό.

Το 2009, μετά από την κολοσσιαία επιτυχία του «Τιτανικού» (1997), ο Τζέιμς Κάμερον εκθρόνισε εαυτόν στο παγκόσμιο box-office, προσφέροντας στις μάζες την επική φαντασμαγορία του «Avatar». Έκτοτε, αφοσιώθηκε πλήρως στη δημιουργία μιας μεγαλεπήβολης saga / franchise με χώρο δράσης τον φανταστικό πλανήτη Παντόρα, ανακοινώνοντας μια σειρά από sequels τα οποία δούλευε ταυτόχρονα, αλλάζοντας διαρκώς τις ημερομηνίες του κάθε επόμενου φιλμ. Υπήρξε μια απόπειρα απαξίωσης του όλου πλάνου, βασισμένη κυρίως στην αμφισβήτηση της αντοχής των ψηφιακών εφέ (η εξέλιξη των οποίων καλπάζει στο πέρασμα του όποιου χρόνου…), καθώς και στην εντύπωση του «ξεπερασμένου» που έδειχνε το πρώτο «Avatar», ειδικά σε θεατές που δεν είχαν την τύχη να το παρακολουθήσουν σε μεγάλη οθόνη και σε 3D στην εποχή της πρώτης προβολής του. Το πρώτο εμπεριέχει φθόνο, το δεύτερο… άγνοια της πραγματικής εμπειρίας.

Για το «Avatar: The Way of Water», πάντως, υπάρχει ένα μεγαλύτερο στοίχημα από εκείνο της τεχνολογικής… επάρκειας: θα καταφέρει να ξαναφέρει τις μάζες εντός των κινηματογραφικών αιθουσών; Είναι κάτι εντελώς απρόβλεπτο, σε μία εποχή όπου αυτό συμβαίνει σχεδόν αποκλειστικά με / για τις κομιξάδικης προέλευσης περιπέτειες φαντασίας (ομολογώ ότι με εκπλήσσει αφάνταστα το γεγονός πως τούτο το είδος δεν έχει κορεστεί ήδη, όμως, αυτή είναι η «πολιτική» της σημερινής γενιάς των social media, μαζί και το «ναρκωτικό» που καθιστά έρμαιο μιας παντοτινής στασιμότητας στην «εφηβεία» – με πολλαπλές αναγνώσεις και… κοινωνικά οφέλη αυτό το δεύτερο).

Επειδή ελάχιστα πράγματα σηκώνουν κριτική (!) σε τούτο το φιλμ, θεωρώ πιο σημαντικό το να προσπαθήσω να μεταφέρω τις εντυπώσεις μου ως θεατής, διότι οτιδήποτε άλλο επιχειρήσω ν’ «αναλύσω» εδώ θα αποτελεί… σαχλαμάρα και μόνο (αφήνω άλλους συναδέλφους να εκτεθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο, έτσι κι αλλιώς το έχουν αναγάγει σε εβδομαδιαία συνήθεια). Η (δημοσιογραφική) προβολή του «The Way of Water» πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Sphera των Village Cinemas στο Μαρούσι και θεωρώ πως στην Αθήνα δεν πρέπει να υπάρχει κάτι καλύτερο (από αυτό που βίωσα) για τέτοιου είδους ταινία. Αρχικά, τούτο το δεύτερο «Avatar» μας θυμίζει ξανά και πραγματικά τι είναι το 3D! Δεν είναι (σίγουρα) τα πεταμένα λεφτά που έδωσες επί σειρά ετών στα αδηφάγα studios τα οποία «προσάρμοζαν» σε οποιαδήποτε ταινία μια δήθεν τρισδιάστατη προοπτική, χωρίς εκείνες να έχουν γυριστεί με τα ανάλογα μέσα και δίχως ν’ αντιπροσωπεύουν τίμια αυτό που όφειλαν να προσφέρουν. Απ’ όσο θυμάμαι, το 3D άξιζε τα λεφτά σου σχεδόν μονάχα στο πρώτο «Avatar», στο «Hugo» (2011) του Μάρτιν Σκορσέζε, στο «Gravity» (2013) του Αλφόνσο Κουαρόν και (για ειδικούς λόγους «τρολιάς»)… στο «Piranha 3D» (2010) του Αλεξάντρ Αζά. Εδώ, λοιπόν, από τα πρώτα κιόλας λεπτά του φιλμ, οι πελώριες εικόνες του Κάμερον ξανοίγονται μπροστά σου σαν να μην έχεις ξαναδεί ποτέ κάτι παρόμοιο στο σινεμά, το βάθος πεδίου του κάδρου αποκτά μια σχεδόν σοκαριστική διάσταση / απόσταση από το κάθισμά σου, ενώ πρόσωπα, αντικείμενα και περιβάλλοντα δράσης σε πλησιάζουν (κυριολεκτικά), κάνοντας το βλέμμα να σαστίζει για λίγη ώρα! Η πρώτη «αμφιβολία» έχει πάει περίπατο…

Με μία λέξη, το «The Way of Water» προσφέρει κάτι το αδιανόητο σε θέαμα. Και όποιος τολμήσει να το αμφισβητήσει αυτό δεν βασίζεται σε «παραξενιές» προσωπικού γούστου (μακριά από εμάς!), αλλά πιθανότατα έχει απωλέσει την όρασή του! Δεν ζητά τίποτε άλλο από τους θεατές ο Κάμερον, πέραν της κινηματογραφικής απόλαυσης. Έχει φτιάξει (για ακόμη μια φορά) ένα joyride υπερβολικού μεγέθους, που σε «καταπίνει» μέσα στον κόσμο του και για (κάτι παραπάνω από) ένα τρίωρο σου χαρίζει πλήθος συγκινήσεων. Αν υπάρχει ένα ψεγάδι, αυτό δεν είναι η σεναριακή του βαρύτητα (μιλάμε για ένα στερεότυπο «παραμυθιού», με οικολογικές προεκτάσεις και επίδειξη της κάκιστης συμπεριφοράς του ανθρώπινου είδους σε οτιδήποτε μπορεί να εκμεταλλευτεί… εμπορικά), αλλά η μάλλον άσκοπη διάρκειά του. Η πρώτη ώρα σε μαγεύει κανονικά, η δεύτερη ώρα κάνει μία άγρια «κοιλιά» ως προς τον παράγοντα της αφήγησης (καθώς υπερτερεί το «κοίτα πόσο τέλεια είναι τα οπτικά εφέ μας στο νέο, υδάτινο περιβάλλον δράσης» εις βάρος του ρυθμού) και η τρίτη ώρα είναι… το απόλυτο «προσδεθείτε». Εκεί, ο Κάμερον παίρνει κεφάλια! Αισθάνεσαι ότι το «Avatar» δανείζεται στοιχεία και από την «Άβυσσο» (1989) και από τον «Τιτανικό», για ν’ απογειωθεί το «The Way of Water» σε μία extravaganza περιπέτειας και δραματικού συναισθήματος (είναι εξωφρενικό, αλλά θα κλάψει κοσμάκης για τις ζωές των… ψηφιακών ηρώων του έργου!) που κανένας άλλος σκηνοθέτης δεν είναι ικανός να δημιουργήσει με παρόμοια ένταση πάθους. Εκεί, πια, ξεχνάς που βρίσκεσαι!

Στην τελική, υπάρχει κάτι που αναγνωρίζω και σέβομαι στο σινεμά του Κάμερον: η συνέπεια στους στόχους του. Και η εμμονή της έφεσής του προς το entertainment, με κέντρο βάρους στην περιπέτεια, το φανταστικό, το «larger than life». Αυτό το σινεμά ήθελε να οδηγεί στα άκρα του και να επιχειρεί να το ξεπερνά σαν υπεράνθρωπο άθλο την κάθε επόμενη φορά, αυτό επιτυγχάνει κι εδώ. Και, αν το καλοσκεφτείς, δεν υπήρξε ποτέ του τόσο άνισος ή αλαζονικός, όπως ο άλλος τεράστιος «μάγος» της μεγάλης οθόνης, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Εκείνος ήταν πραγματικά μεγάλος όσο ήταν… «παιδί». Ο Κάμερον, απλά, το προσπέρασε αυτό το στάδιο. Με τσαμπουκά. Που περνάει ακόμα! Rendez-vous το 2024 για το επόμενο στοίχημα…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Κυριολεκτικό state-of-the-art εικόνας και μεγέθη θεάματος και ψυχαγωγίας που μόνο στο σινεμά μπορείς να συναντήσεις. Είναι ο Τζέιμς Κάμερον που ξέρουμε και αγαπάμε. Σαφώς προτιμήστε τις 3D προβολές. Απλά, ας έχετε τροφή και κάτι το πόσιμο μαζί σας (ή να έχετε πάει στην τουαλέτα από πριν), διότι η διάρκεια κάπου γίνεται αισθητή. Πρόκειται για ασφαλές οικογενειακό θέαμα επίσης (οι μάχες έχουν θύματα, όμως, δεν υπάρχουν τρομακτικές εικόνες). Αν δεν είχατε δει ποτέ το «Avatar» (κυρίως στην εποχή του, εδώ που τα λέμε), δεν είναι δύσκολο ν’ ακολουθήσετε την πλοκή τούτης της συνέχειας (το στόρι ήταν προβλέψιμο και συμβατικό: κακοί άνθρωποι δεν έδειχναν έλεος ως προς την εξαφάνιση του λαού ιθαγενών σε ξένο πλανήτη). Φυσικά, θα υπάρξουν και οι κυνικοί που θα σνομπάρουν ή «δεν θα τους αρέσει», διότι αυτό στους κύκλους τους μπορεί να είναι περισσότερο cool. Δεν πουλάει και καμία «agenda» της παρούσης μοδός ο Κάμερον…


MORE REVIEWS

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ

Ένα σπονδυλωτό τρίπτυχο για ανθρώπους που θέλουν να σε χρησιμοποιήσουν ή θέλουν να χρησιμοποιηθούν από σένα, για ανθρώπους που θέλουν να σε κακομεταχειριστούν ή θέλουν να τους κακομεταχειριστείς.

ΖΩΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Στη σύγχρονη Γαλλία και για ανεξήγητους λόγους, μερίδα ανθρώπων μεταμορφώνονται σταδιακά σε ζώα. Πατέρας με έφηβο γιο εγκαταλείπει το Παρίσι για τα δάση του Νότου, προς αναζήτηση της σκαστής από κέντρο κράτησης μεταλλαγμένης συζύγου του, όμως, ο υιός οδεύει ολοταχώς προς τα ζωικά χνάρια της μητέρας του.

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ

Πατέρας που έχει μεγαλώσει την κόρη του μόνος, καθώς η μητέρα της από νωρίς εγκατέλειψε αμφότερους, συνειδητοποιεί πως έφτασε η ώρα που η νεαρή θα φύγει μακριά του για σπουδές. Όλα αυτά τα χρόνια, όμως, το «φάντασμα» της πρώην του δεν φαίνεται να τον έχει αφήσει.

FURIOSA: A MAD MAX SAGA

Η παιδική ηλικία της Φιουριόζα, από την ανέμελη ζωή στη γη της αφθονίας και την ομηρεία της από τη συμμορία του Δρ. Ντεμέντους, μέχρι τα νεανικά χρόνια της «πλαστής ταυτότητας» ενός αγοροκόριτσου που περνά απαρατήρητο από τους τυραννικούς δυνάστες του, ώστε ν’ αρπάξει την κατάλληλη ευκαιρία για ν’ αποδράσει.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΒΑΛΙΤΣΑΣ

Πιλότος με ένοχο μυστικό ικανό να του στερήσει τη θέση στο cockpit των αργεντίνικων αερογραμμών, πέφτει θύμα εκβιασμού από μέλη κυβερνητικής υπηρεσίας, αναγκάζοντάς τον να μεταφέρει μια αγνώστου περιεχομένου μαύρη βαλίτσα σε κάθε του πτήση από Μπουένος Άιρες προς Μαδρίτη. Θα πάει μακριά η… βαλίτσα;