FreeCinema

Follow us

SLOW WEST (2015)

  • ΕΙΔΟΣ: Γουέστερν
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζον Μακλίν
  • ΚΑΣΤ: Κόντι Σμιτ-ΜακΦι, Μάικλ Φασμπέντερ, Μπεν Μέντελσον, Κάρεν Πιστόριους
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 84'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ένας 16χρονος Σκωτσέζος κάνει το μεγάλο ταξίδι από την πατρίδα του στην Αμερική, αναζητώντας τη χαμένη του αγάπη. Στην αφιλόξενη έρημο, όμως, οι κίνδυνοι παραμονεύουν παντού κι ένας μυστηριώδης μοναχικός καβαλάρης θα γίνει ο οδηγός και προστάτης τού νεαρού.

Υπάρχει σχεδόν πάντα μια αίσθηση αισιόδοξης ανυπομονησίας για τους απανταχού φίλους τού σινεμά όταν ένα νέο γουέστερν ακούγεται ως «φρέσκο» και διαφορετικό. Έτσι στο φετινό Φεστιβάλ Sundance, αυτή, η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Σκωτσέζου Τζον Μακλίν, ήταν μια από τις πλέον αναμενόμενες, φεύγοντας μάλιστα και με το βραβείο της Επιτροπής για διεθνή παραγωγή μυθοπλασίας. Γιατί, όμως, δεν είχε ώς τώρα και τον ανάλογο αντίκτυπο μεταγενέστερα, αντίστοιχο των περσινών Sundance-ικών, «Χωρίς Μέτρο» και «Μεγαλώνοντας»; Γιατί, πολύ απλά (και δυστυχώς), δεν είναι αντάξιό τους.

Ο Μακλίν είναι ένα ενθουσιώδες άτομο και, όταν τον ρωτάς για τις κινηματογραφικές του επιρροές, σου αραδιάζει αυθόρμητα σχεδόν τη μισή ιστορία τού σινεμά σαν αληθινά παθιασμένος κινηματογραφόφιλος, από Μπέργκμαν σε Πέκινπα και από Κουροσάουα σε αδελφούς Κοέν, το «Fargo» των οποίων το κατατάσσει πρώτο στις άμεσες επιρροές της συγκεκριμένης ταινίας. Είναι και επιτυχημένα μεθοδικός στη δουλειά του, σχεδιάζοντας μέσω storyboarding κάθε σκηνή, ενώ η ομάδα των συνεργατών του κάνει εξαιρετική δουλειά, από την ανακάλυψη των θαυμάσιων τοπίων στη Νέα Ζηλανδία (όπου και γυρίστηκε εξολοκλήρου, εκτός από καναδυό σκηνές στη Σκωτία), στην έξοχη φωτογραφία ενός από τους κορυφαίους σύγχρονους βρετανούς κινηματογραφιστές, του Ρόμπι Ράιαν («Philomena», «Jimmy’s Hall»). Καθοδηγεί σωστά και τους πρωταγωνιστές του, με τον νεαρό Κόντι Σμιτ-ΜακΦι να εκφράζει ιδανικά την αφέλεια και αθώα γενναιότητα του, ουσιαστικά, άβγαλτου νεαρού, ενώ ο Φασμπέντερ, μόνιμος ως τώρα συνεργάτης τού Μακλίν (ήταν ο πρωταγωνιστής και των δύο ταινιών μικρού μήκους του), είναι ταυτόχρονα αινιγματικός, επικίνδυνος αλλά και αστείος ως «μοναχικός λύκος» που αναλαμβάνει με το έτσι θέλω την «προστασία» του νεαρού.

Ωστόσο, εκεί που μάλλον υστερεί ο Μακλίν δεν είναι το ταλέντο αλλά η πείρα. Το «Slow West» πλασάρεται ως «εύθυμο» γουέστερν με αρκετές σκηνές ωμής βίας, ενώ προσπαθεί να ισορροπήσει τον νατουραλισμό τού φόντου και των υποτονικών διαλόγων με ενός είδους σουρεαλισμό στην αφηγηματική του δομή και στην αλληλουχία ορισμένων σκηνών. Καταλήγει, όμως, σε σημεία ασύνδετο και αργόσυρτο, «πασπαλισμένο» αραιά και πού με κάποιες αχνές δόσεις χιούμορ «ελαφρών βαρών». Ο σκηνοθέτης λέει πως η ταινία του οφείλει πολλά, και κυρίως το χιούμορ της, στους Κοέν, ενώ αδιαμφισβήτητα βρίσκουμε ψήγματα από τον «Νεκρό» του Τζάρμους και, σε αρκετές σκηνές (κυρίως συγκρούσεων), ένα παρόμοιο ύφος με άλλες σύγχρονες ταινίες του είδους, όπως το «The Proposition» και τις «Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράντα». Η ταινία τού Μακλίν, πάντως, παρά τις καλές προθέσεις, δεν πλησιάζει καν το κατάμαυρο χιούμορ των Κοέν, δεν διαθέτει τον μακάβριο λυρισμό τού «Νεκρού», δεν έχει τη «γροθιά» τού «The Proposition». Αποτελεί ένα συμπαθέστατο φιλμ του είδους αυτού, με μαγευτικά φυσικά «σκηνικά» και αξιέπαινη δουλειά από το σύνολο των συντελεστών της, όμως απέχει αρκετά από τις αρχικές προσδοκίες αρκετών για ένα instant classic. Όπως ο νεαρός ταξιδιώτης που αποτελεί την καρδιά και την ψυχή του «Slow West», έτσι και το σύνολό του χαρακτηρίζεται από μια ρομαντική αφέλεια που έχει όλες τις καλές προθέσεις. Του λείπει, όμως, η εμπειρία. Ωστόσο, αναμένουμε με ενδιαφέρον την επόμενη ταινία του, κατ’ ουσίαν, πρωτάρη σκηνοθέτη του.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Για την πλειοψηφία του κοινού, η απάντηση είναι «ασφαλώς». Τα μαγευτικά τοπία, η γοητευτική φιγούρα του Φασμπέντερ, η ευαίσθητη ερμηνεία του Σμιτ-ΜακΦι και το ίδιο το γεγονός πως υπάρχει άλλο ένα, ίσως όχι αριστουργηματικό, αλλά τουλάχιστον αξιόλογο γουέστερν εκεί έξω, είναι αρκετοί λόγοι για θέαση στη μεγάλη οθόνη. Είναι λίγο αργό σε σημεία, κι έχει αρκετές βίαιες σκηνές – αν αυτά δεν είναι απαγορευτικά, τότε επαναλαμβάνουμε «ασφαλώς».


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2022

Το κορυφαίο ετήσιο κινηματογραφικό γεγονός της πρωτεύουσας είναι ξανά εθιμικά πιστό στο ραντεβού του με το κοινό, εκ νέου και υγειονομικών συνθηκών επιτρεπουσών σε χειμερινές αίθουσες αποκλειστικά (ΑΣΤΟΡ, ΔΑΝΑΟ, ΙΝΤΕΑΛ, ΤΡΙΑΝΟΝ και, φέτος για πρώτη φορά, ΑΣΤΥ).

ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Νοσοκομειακή ψυχίατρος καλείται να εξετάσει νεοεισαχθείσα σε κατάσταση κρίσης, η οποία πιστεύει πως κάποια υπερφυσική δύναμη «καταλαμβάνει» τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω της, με αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό ένα αρρωστημένο χαμόγελο. Έξαφνα, αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια της κι εκείνη υποψιάζεται πως πρόκειται για ένα είδος «κατάρας» που, πλέον, πέρασε σ’ αυτήν!

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΛΑ

Η Χίλντι, μετά την απεξάρτησή της από το αλκοόλ, ανασυνθέτει την καριέρα της στη Νέα Αγγλία, επαναπροσδιορίζοντας αξίες οικημάτων και ζωής, μιλώντας απευθείας στην κάμερα, «στα κορίτσια της» (δύο πανέμορφα σκυλιά και όχι στις κόρες της), στον ψυχίατρο της περιοχής και στον Φρανκ, ένα παλιό της flirt που αναθερμαίνεται. Το οικογενειακό (και όχι μόνο) περιβάλλον θα εκφράσει ανησυχία και gay πρώην σύζυγος θα παρευρεθεί σε δείπνο, κατά το οποίο η Χίλντι μας εξηγεί γιατί τους άφησε να τη στείλουν στην απεξάρτηση και πώς είναι η ζωή της τώρα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Μία δραματοποιημένη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας των Αγκότζι, μιας αποκλειστικά γυναικείας ομάδας πολεμιστριών οι οποίες προστάτευαν το Αφρικανικό Βασίλειο της Δαχομέης, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα.

Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Όταν δεξαμενή άντλησης πετρελαίου στις νορβηγικές ακτές καταρρέει, διασώστες και ερευνητές ανακαλύπτουν πως το γεγονός οφείλεται σε κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του συνηθισμένου ατυχήματος.