του Νίκου Παλάτου

Κινηματογραφική μεταφορά ενός εικονογραφημένου album του μεγάλου Γάλλου σκιτσογράφου Ζαν-Ζακ Σαμπέ, τούτος «Ο κύριος Τροχίδης» (σε αντίθεση με τον πολύ πιο διάσημο «Μικρό Νικόλα», που μέρος της παγκόσμιας φήμης του την οφείλει και στην πένα του σεναριογράφου Ρενέ Γκοσινί) αποτελεί ένα εξολοκλήρου δημιούργημα του διάσημου καρτουνίστα. Κινείται (ασφαλώς) στα γνώριμα νερά της οικογενειακής κωμωδίας, όπως άλλωστε συνέβαινε και με το αμέσως προηγούμενο φιλμ που πατούσε πάνω σε έργο τού Σαμπέ (το προ πενταετίας «Ο Μικρός Νικόλας Πάει Διακοπές»), καταφέρνοντας να στέκει ως μια αξιοπρεπής και εναλλακτική (σε σχέση με τα πολλά animation του σωρού, τα οποία παρελαύνουν το ένα μετά το άλλο πια από τις αίθουσες) πρόταση για παιδική ψυχαγωγία.

Ο βασικός ήρωας είναι ένας εξαιρετικά αγαπητός στους συγχωριανούς του, παλαιάς κοπής μάστορας ποδηλάτων σε γραφικό χωριό της Νότιας Γαλλίας, ο οποίος λόγω μιας εντυπωσιακής, πλην όμως εντελώς… κατά λάθος ποδηλατικής φιγούρας που είχε πετύχει, έχει από την παιδική του κιόλας ηλικία αποκτήσει τη φήμη του άσσου των pédales. Παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες να βγάλει από μέσα του την πικρή αλήθεια της παροιμιώδους ανικανότητάς του να ισορροπήσει άνευ βοηθητικών τροχών, μιας και τα προβλήματα που του προκαλεί η… κεντρομόλος δύναμη κάθε φορά που καβαλάει μια σέλα είναι αξεπέραστα, αυτό δεν έχει σταθεί δυνατόν αφού οι δυνάμεις της φύσης συνωμοτούν εναντίον του όποτε πηγαίνει ν’ ανοίξει το στόμα του. Ο καλοπροαίρετος φωτογράφος Ερβέ Φιγκούν (ο κύριος Ποζάτος, σύμφωνα με την ευφάνταστη ελληνική απόδοση), ο οποίος καταφθάνει για να τραβήξει αμέτρητες «ποζάτες» για τις ανάγκες reportage του για τους ανθρώπους της γαλλικής επαρχίας (κάτι σαν το «Πρόσωπα & Ιστορίες» των Ανιές Βαρντά και JR, εν ολίγοις!), αρχίζει να πιέζει τον ντροπαλό κύριο Τροχίδη για μία φωτογραφία πάνω στο ποδήλατό του, με την κατάσταση να περιπλέκεται από την τριβή που όλη αυτή η «δυσκολία» και η άρνηση προκαλεί στις σχέσεις με τη γυναίκα του.

Στην τρίτη του μεγάλου μήκους ταινία, ο σκηνοθέτης Πιερ Γκοντό αλλάζει εντελώς ρότα στη φιλμογραφία του (με αμέσως προηγούμενο φιλμ το ερωτικό δράμα «Παράφορα» του 2016), καταφέρνοντας να πλάσει μια τρυφερή ιστορία που ενίοτε πατάει στους κώδικες του παραμυθιού. Η υποπλοκή της πατρικής φιγούρας που ετοιμάζει τον μικρό γιο να ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση του επαγγέλματος του ταχυδρόμου (που ατυχώς σκοντάφτει στον φόβο τού πιτσιρικά προ του ποδηλάτου!), τα αισθηματικά μπερδέματα της μετεφηβικής ηλικίας, αλλά και το ξετύλιγμα της πλοκής μέσω τριών διαφορετικών χρονικών περιόδων της ζωής του κυρίου Τροχίδη, δίνουν στο εγχείρημα μια retro αισθητική, που σε γενικές γραμμές ξεπερνά τον σκόπελο της καρτποσταλικής γραφικότητας. Το χιούμορ, φυσικά, δεν είναι κάποιου ξεκαρδιστικού επιπέδου, με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της αστραπής να στέκεται κάπως έξυπνα, οι δε δεύτεροι ρόλοι κάπως διακοσμητικοί και «εύκολοι». Αναδύεται όμως από τούτο μια φροντίδα και προσήλωση στο πνεύμα του Σαμπέ, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την παρουσία του Μπενουά Πουλβόρντε στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Βέλγος κωμικός είναι δηλωμένος φανατικός φίλος του Γάλλου σκιτσογράφου, μη διεκπεραιώνοντας εν είδει αγγαρείας τις υποχρεώσεις του στο φιλμ, αλλά απολαμβάνοντας τον ρόλο τού κυρίου Τροχίδη, πλάθοντας έναν αξιαγάπητο χαρακτήρα, όπως ο ελληνικός τίτλος προτάσσει. Οι ανασφάλειές του που τον κάνουν να συμπεριφέρεται σαν μικρό παιδί, επιλέγοντας να τις κρύβει από το να τις αντιμετωπίζει (όπως άλλωστε τα περισσότερα πιτσιρίκια συνηθίζουν να κάνουν), προσδίδουν στον χαρακτήρα του μια γοητευτική αφέλεια αφού κάθε άλλο παρά παιδαρέλι είναι πλέον. Μοιάζει όμως η σκέψη του να έχει κολλήσει σε εκείνες τις φορές που αυτός έπεφτε από το ποδήλατο και όχι στη μετέπειτα απαραίτητη προσπάθειά του να σηκωθεί από το έδαφος, κατάσταση η οποία ουδόλως φαίνεται να τον έχει προβληματίσει όλα αυτά τα χρόνια.