του Ηλία Φραγκούλη

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία που συνέβη το 2011 σε σωφρονιστικό κατάστημα των Βερσαλλιών, αλλά και στο βιβλίο που έγραψε κατόπιν ο «παθών» ήρωας, το «Παράφορα» προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κλίμα ερωτικής έντασης ανάμεσα σε έναν άνδρα παντρεμένο, νομοταγή, με υποχρεώσεις, ο οποίος βρίσκεται στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής διάλυσης μπροστά σε μια γυναίκα που ποθεί και εκπροσωπεί τα ακριβώς αντίθετα από εκείνον χαρακτηριστικά. Με τους τόσο αδύναμους χαρακτήρες που στήνει ο Πιερ Γκοντό (υπεύθυνος και για το σενάριο), δεν το καταφέρνει. Εξαίρεση η περίπτωση της Αντέλ Εξαρχόπουλος, η οποία μόνο ερωτικές σκέψεις μπορεί να εμπνέει, αλλά αυτό θα το κατάφερνε ακόμη κι αν την έβαζες να πιει ένα καφεδάκι σ’ ένα τυπικό, γαλλικό bistro. Ντυμένη. Μέχρι τον αστράγαλο.

Αρχικά, το φιλμ σε κρατάει. Διασκεδάζεις με αυτό το «κρυφτούλι» μέσα στις φυλακές, όπου εκείνη το παίζει λιγάκι δόλωμα και γρήγορα καταφέρνει να πάρει το πάνω χέρι στους ρόλους. Σταδιακά, όμως, η υπερβολή στις ονειρώξεις εκείνου και το όλο και πιο εμφανώς ισχνό επίπεδο στον σχεδιασμό των δύο χαρακτήρων απλά σε αφήνει κάπως αμέτοχο, να περιμένεις πότε θα ξεκινήσει το σεξ… Ο περίγυρος της φυλακής δεν στήνει επίσης ένα δυνατό background («Orange is the New Black» δεν θα βλέπουν στη Γαλλία), η δραματουργία δεν κάνει και τόσο λειτουργικό παιχνίδι με τον εγκλεισμό και όταν η ηρωίδα μας καταφέρνει να βρει τον χώρο για την «επίθεσή» της, ανάβει το θύμα της με ένα στοματικό και κατόπιν καρφώνεται πάνω στα μπούτια του. Κάπου εκεί αρχίζει να μειώνεται και το όλο ερωτικό σασπένς, με τους παράνομους εραστές να εναλλάσσουν σεξουαλικές στάσεις με σχετική ευκολία, ενδεχομένως ανοίγοντας την όρεξη των θεατών που θα πάνε να παρακολουθήσουν το «Παράφορα» αποκλειστικά με αυτή την αφορμή.

Για τους υπόλοιπους, τούτο το φιλμ δεν έχει κάτι περισσότερο να προσφέρει, αφού η ηθική κατάρρευση του ήρωα είναι απλά και μόνο σχηματική, η οικογένειά του εμφανίζεται σε ρόλο «κομπάρσου» και, επίσης, τα κίνητρα της ίδιας της ηρωίδας προς αυτή τη σχέση δεν δηλώνονται ποτέ (ακόμη και το χαμόγελο που μοστράρει στο τελευταίο πλάνο της ταινίας αφήνει μια ανόητη αβεβαιότητα να πλανάται γύρω από τον χαρακτήρα της: είναι μια σκέτη Λολίτα ή μήπως και ολίγον τρελή;).

Στην τελική, αν απουσίαζε από το καστ και η Εξαρχόπουλος, το φιλμ δεν θα είχε να «πουλήσει» κάτι, κυριολεκτικά. Όχι ότι κοπιάζει υποκριτικά στην προκειμένη, αλλά αυτό που της ζητείται να κάνει το παραδίδει… «αβάδιστα», που λένε! Είναι, όμως, κομμάτι δυσάρεστο να βλέπεις ένα ταλέντο να χάνεται στον βωμό του «sex appeal» και να βουρκώνει σε αυτή την κατάσταση. Αν είναι θέμα agent (που την πλασάρει ως νέα Μπαρντό, και καλά), ας πρόσεχε…