του Νίκου Παλάτου

Το έχει πάρει σχοινί κορδόνι το θέμα γυναικεία κομεντί για την τρίτη ηλικία η Νταϊάν Κίτον. Πρόκειται για το τρίτο σερί καλοκαίρι κατά το οποίο επαναλαμβάνει ανάλογο χτύπημα, καθώς τούτο προστίθεται πλέον δίπλα στον προπέρσινο «Απροσδόκητο Έρωτα» (2017) και το περσινό «Book Club». Ανώτερο του (έως και προσβλητικού) δεύτερου, η ουσιαστική σεναριακή διαφορά με το οποίο είναι πως τα ερωτικού περιεχομένου βιβλία εκείνου έχουν αντικατασταθεί εδώ από τις φιγούρες των cheerleader, και σε περίπου ίδια επίπεδα με το πρώτο, άνευ όμως δικαστηρίων και γλυκανάλατων αισθηματικών μπλεξιμάτων. Μοιράζεται (ή έτσι θα ήθελε, τουλάχιστον) κάτι από τη feelgood διάθεση του «Άντρες με τα Όλα τους» (1997), έχοντας σε πρώτο πλάνο καλοζωισμένα κορίτσια… κάποιας ηλικίας αντί για άνεργους Άγγλουρες μαντράχαλους, οι οποιεσδήποτε άλλες ομοιότητες όμως σταματούν κάπου εδώ (η διαβολική σύμπτωση της εβδομάδας, πάντως, είναι πως μαζί με τα «Κορίτσια Κάποιας Ηλικίας» βγαίνει σήμερα στους κινηματογράφους και το γαλλικό «Κολύμπα ή Βυθίσου», που επίσης έχει σαν σημείο αναφοράς το βρετανικό crowd-pleaser της δεκαετίας του ‘90).

Χτυπημένη από καρκίνο και αρνούμενη να υποβληθεί σε θεραπεία, η Μάρθα εγκαταλείπει τη Νέα Υόρκη πηγαίνοντας στην εξοχή της Τζόρτζια προκειμένου να εγκατασταθεί σε κυριλέ οίκο ευγηρίας συνταξιούχων. Η μοναχική της ζωή, η προχωρημένη της ηλικία, καθώς και το φάσμα του επικείμενου θανάτου την έχουν κάνει ιδιαιτέρως συναισθηματική, ειδικά σε σχέση με όσα όνειρα δεν μπόρεσε να εκπληρώσει στα νεανικά της χρόνια. Άμα τη αφίξει της στο Sun Springs δείχνει πως δεν είναι και η πιο εύκολη στο να κάνει νέες φιλίες, υποκύπτοντας με τα πολλά στην πίεση της έξω καρδιά καπάτσας γειτόνισσάς της, Σέριλ, με την οποία συλλαμβάνουν από κοινού το σχέδιο δημιουργίας ομάδας μαζορετών. Πέφτουν με τα μούτρα στη δουλειά ξεκινώντας με τα δοκιμαστικά των ενδιαφερομένων, θα πρέπει όμως, προκειμένου να πετύχουν τον απώτερο σκοπό τους, να ετοιμαστούν όσο το δυνατόν καλύτερα, ξεπερνώντας παράλληλα την απειλή της «ξινής» προέδρου της κοινότητας, η οποία για δικούς της λόγους δεν εγκρίνει το όλο project.

Υποτίθεται πως τα «Κορίτσια Κάποιας Ηλικίας» επιθυμούν να αποδείξουν πως ο καθένας μπορεί να ξεπεράσει τους περιορισμούς που σε κάποιες δραστηριότητες η λογική επιβάλλει. Σαν άλλα «Κορίτσια του Ημερολογίου» (2003), χωρίς τα στοιχεία ηθογραφίας, αλλά με ένα κάποιο περισσότερο… ήθος, μπορεί να μην γδύνονται μεν, φορώντας όμως απαστράπτουσες στολές εφορμούν στην πίστα έτοιμες να επιβεβαιώσουν πως ο χορός και το κέφι χρόνια δεν κοιτά. Η επιδίωξή τους αυτή, βέβαια, γίνεται με έναν κοινότοπο και εξίσου άσκοπο τρόπο, καθώς αντί της προσδοκώμενης πυγμής και σθένους οι μεγαλοκοπέλες ελέω σεναρίου ξεπέφτουν σε μια καρικατουρίστικη εκδοχή της ανέμελης τρίτης ηλικίας. Οι δεσμοί της γυναικείας φιλίας ως μέσο έκφρασης υποσκάπτονται από το subplot τής στα όρια του χλευασμού κόντρας ανάμεσα στις ηλικιωμένες μαζορέτες και τις… συναδέλφους τους της μαθητιώσας νεολαίας, με την τελευταία να αποκτά τον χαρακτήρα ενός εν δυνάμει «κακού», ώστε να υπηρετηθεί έτσι η ανάγκη μιας πιπεράτης αντιπαλότητας (που ουδέποτε εμφανίζεται με επιτυχημένο τρόπο ως τέτοια).

Η σκιαγράφηση των μελών της ομάδας είναι από επίπεδη έως ανύπαρκτη, αφού πλην των δύο βασικών ιδρυτικών μελών του group για τα υπόλοιπα ελάχιστα μαθαίνουμε (με την Παμ Γκρίερ ειδικά να περνάει και να μην ακουμπάει, όντας επί της ουσίας αόρατη στο φιλμ…). Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει πως για τις Μάρθα και Σέριλ έχει γίνει κάποια σπουδαία εκ βαθέων μελέτη χαρακτήρων, αφού για τη μεν πρώτη τής Κίτον ο πρωτοεμφανιζόμενος γραφιάς Σέιν Άτκινσον επιφυλάσσει το προβλεπόμενο γλυκόπικρο μοτίβο της αντιπαραβολής του κυνηγιού ενός ανεκπλήρωτου ονείρου με τη δαμόκλειο σπάθη της επάρατης νόσου, ενώ για τη δεύτερη της Γούιβερ ρίχνει στο τραπέζι κάποια χαρτιά που γρήγορα τα… ξεχνά (ο ανιψιός που για μυστήριους λόγους κρύβεται στον οίκο ευγηρίας), εμφανίζοντάς την σαν το βασικό comic relief μιας ενίοτε buddy προσέγγισης του θέματος. Η Αυστραλή ηθοποιός, πάντως, καταφέρνει (τηρουμένων των αναλογιών) να παραδώσει αυτό που της ζητείται, καθώς το αβίαστο μπρίο της είναι ό,τι πιο ζωντανό υπάρχει εδώ, σε αντίθεση με την πάντα σικάτη, αλλά δυστυχώς τόσο βαριεστημένα τυποποιημένη Κίτον.