του Νίκου Παλάτου

Το Χάμστεντ του αυθεντικού τίτλου είναι μια περιοχή του βόρειου Λονδίνου που, σύμφωνα τουλάχιστον με την οπτική του σκηνοθέτη Τζόελ Χόπκινς, μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από την πιο παραμυθένια φαντασία. Ευγενικοί άνθρωποι κάνουν τη βόλτα τους στα πολύχρωμα, γραφικά και ηλιόλουστα δρομάκια της περιοχής, συνυπάρχοντας με χαρωπούς ακτιβιστές που τους μοιράζουν πρόσχαρα τα φυλλάδιά τους για οποιοδήποτε σοβαρό (ή μη) θέμα τούς απασχολεί, ενώ στο όμορφο πάρκο που περιβάλλει τις αρχοντικές μονοκατοικίες τους άστεγος άνδρας μπορεί να διαμένει χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα επί δεκαεπτά συναπτά έτη, στο πρόχειρο ξύλινο σπιτάκι που ο ίδιος έχει φτιάξει. Αυτό το τελευταίο, παραδόξως, κρύβει μια δόση αλήθειας, αφού το φιλμ βασίζεται ελαφρά σε μια σχετική, πραγματική ιστορία που αφορά τη συγκεκριμένη περιοχή, ο άχρωμος όμως τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται το γεγονός αυτό, αφαιρεί σχεδόν τα πάντα από την όποια σημαντικότητά του.

Η Έμιλι είναι μια καλοστεκούμενη χήρα, η οποία παρά την αεράτη εμφάνισή της αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα εξαιτίας του μακαρίτη συζύγου της που δεν φαίνεται να είχε φροντίσει και τόσο καλά την περιουσία του πριν φύγει από τη ζωή. Παρ’ όλα αυτά, διαμένει στο πολυτελέστατο διαμέρισμα που έχει κληρονομήσει από εκείνον, το οποίο βρίσκεται σε πετρόκτιστο συγκρότημα κατοικιών που διοικείται από τη φαινομενικά καλή (και κάπως συντηρητική) φίλη της, που έχει αναλάβει ρόλο άτυπης διαχειρίστριας. Φαντάζει περίεργο το πώς, ενώ ζει εκεί αρκετά χρόνια, δεν έχει τύχει να δει ποτέ τον άνδρα που μένει σε μια καλύβα ακριβώς… απέναντι από το σπίτι της, φτάνοντας να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν όταν δημιουργείται θέμα από την άρνησή του να υπακούσει στις επιταγές του κατασκευαστικού κολοσσού που φυσικά απαιτεί την αποχώρησή του από τον χώρο, ένεκα της περίφημης «ανάπτυξης» (που έρχεται… παντού στην Ευρώπη – χα!).

Δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μαντικές ικανότητες για να καταλάβει πώς θα εξελιχθεί το στόρι. Η Έμιλι θα μαγευτεί από τον αυθεντικό, ακομπλεξάριστο χαρακτήρα του… όπου γη και πατρίς Ντόναλντ (ο οποίος αναφέρεται κάποια στιγμή ως Ντόναλντ the tramp, το πιάσατε έτσι;) που δεν διστάζει να της δώσει ραντεβού στον… τάφο του Καρλ Μαρξ (είναι πράγματι θαμμένος στο νεκροταφείο της περιοχής!), και θα πάρει το μέρος του στην αντιδικία του με τη γειτονιά, με τη σχέση τους πάντως να ακολουθεί τα αναμενόμενα σκαμπανεβάσματα τα οποία εύλογα υπάρχουν όταν δύο εντελώς αντίθετοι κόσμοι συναντιούνται. Το καθαρόαιμο ρομάντζο του πρώτου μισού δίνει τη θέση του στη δικαστική μάχη του Δαβίδ ενάντια στον Γολιάθ του δεύτερου μέρους, που αφενός έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον χάρη κυρίως στην υιοθέτηση ενός σατιρικού τόνου ο οποίος ξεφεύγει από τον αφόρητα ζαχαρωμένο έρωτα που υπήρχε έως τότε, αφετέρου βρίθει ευκολιών, με το κρυφό ατού που κρίνει την έκβαση της υπόθεσης, να έρχεται πιο χαλαρά κι από τη συνήθη λονδρέζικη βροχή.