FreeCinema

Follow us

CHEVALIER (2015)

  • ΕΙΔΟΣ: Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη
  • ΚΑΣΤ: Γιώργος Κέντρος, Πάνος Κορώνης, Βαγγέλης Μουρίκης, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Σάκης Ρουβάς, Γιάννης ∆ρακόπουλος, Νίκος Ορφανός, Κώστας Φιλίππογλου
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 99'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Έξι άνδρες που επιστρέφουν από χειμερινή εκδρομή ψαρέματος σκαρφίζονται μια σειρά από αυτοσχέδια παιχνίδια και δοκιμασίες ή αναμετρήσεις για να σκοτώσουν την ώρα τους σε ένα πολυτελές yacht. Ακόμη κι όταν πιάνουν λιμάνι, κανείς δεν κατεβαίνει από το σκάφος, αν δεν ανακηρυχτεί ο νικητής. Ο καλύτερος όλων.

Από τις σημειώσεις τής Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη για το «Chevalier» ξεχώρισα, στο τμήμα «Η Εμπειρία», αυτή την ιδέα τού «να κλειστούμε σε ένα σκάφος καταχείμωνο, το συνεργείο και οι ηθοποιοί, και να δούμε πώς θα πάει…». Κράτησα και τα αποσιωπητικά. Προφανώς. Κατά κάποιον τρόπο, τούτο το απόσπασμα θα μπορούσε να συνοψίζει και την κριτική ολόκληρης της ταινίας. Χωρίς ειρωνεία.

Η ειρωνεία βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη σύγκριση του προηγούμενου project της Τσαγγάρη, του πειραματικά μινιμαλιστικού «The Capsule» (2012), στο οποίο πρωταγωνιστούσαν μονάχα γυναίκες, με το «Chevalier», ενός φιλμ που μας έρχεται με τη φήμη ενός αποκλειστικά ανδρικού καστ και κάποιες θεματικές «ανησυχίες» περί ψυχοσύνθεσης του ισχυρού φύλου και παιχνιδιών εξουσίας. Η σεναριακή «ένθεση» του Ευθύμη Φιλίππου στο συνήθως πιο εικαστικό και όχι και τόσο… ομιλούν κινηματογραφικό σύμπαν της Τσαγγάρη προϊδέαζε (εμένα προσωπικά) για ελαφρές… αναταράξεις. Τελικά, δεν υπέστην «ναυτία», αλλά ένα εγκεφαλικό teasing που, στην τελική, με άφησε μάλλον απορημένο. Αν όχι κενό.

Ίσως και να διαφωνώ με την πλειοψηφία των όσων βρήκαν ή έγραψαν ότι πρόκειται για μια ανδρική ταινία. Δεν υπάρχει τίποτε που θα μπορούσε να ενδιαφέρει πραγματικά έναν άνδρα στο «Chevalier»! Το φιλμ είναι «υπόγεια» γυναικείο, όχι σαν ματιά, αλλά στον προσανατολισμό του προς ένα target group. Οι γυναίκες είναι εκείνες που θα ενδιαφερθούν να το παρακολουθήσουν περισσότερο, ίσως σχεδόν κρυφά, με μια ψευδαίσθηση ότι εισχωρούν στα άδυτα ενός φαλλικού κόσμου, για να κατανοήσουν «μυστικά» τα οποία ένας άρρεν δεν θα μοιραζόταν ποτέ μαζί τους. Μοιάζει με μια γυναικεία «ονείρωξη» επάνω στον ορισμό του σύγχρονου άνδρα το φιλμ και η συν-υπογραφή του Φιλίππου εδώ προσθέτει κάτι το αμφίσημα… ειρωνικό. Δημιουργεί έναν «διάλογο» που επιχειρεί να βυθίσει τα πάντα στο χιούμορ, για να καλύψει μια αβεβαιότητα, τη θεματική ανασφάλεια της ταινίας περισσότερο και όχι τον ανταγωνισμό ανάμεσα στον σχεδιασμό και την υλοποίηση αυτού που παρακολουθείς.

Το «Chevalier» αναλύει την ανοησία ή και την… κενότητα του ανδρισμού, σαν ένα παιδιάστικο παιχνίδι στο οποίο εκείνος που έχει την καλύτερη στύση κερδίζει ή ο πιο χρήσιμος στο να… συναρμολογεί πιο γρήγορα μια ραφιέρα απ’ το ΙΚΕΑ μπορεί να είναι ο «αρχηγός», ο καλύτερος! Η φαρσικότητα της αντιπαλότητας αποσυνθέτει ίσως κάθε έννοια σοβαρότητας, μια screwball διάθεση υποσκάπτει τις προθέσεις να πάρει κανείς στα σοβαρά την ταινία ή να αντιληφθεί την πραγματική σημασία των όποιων συμβολισμών. Εάν υπάρχουν! Γιατί το πιο ύπουλο (ή μήπως δυσλειτουργικό;) πράγμα εδώ είναι η ελαφρότητα του σεναρίου απέναντι σε μεταφορές μιας ελληνικής πραγματικότητας που θα μπορούσαν να μιλάνε για κοινωνικές δομές και τάξεις, για πολιτικές που ασκούνται και διαπροσωπικά και γενικευμένα, για μια χώρα που χρησιμοποιεί διαρκώς τη λέξη «κρίση» αλλά, χωρίς πλάκα, δεν έχει καταλάβει ουσιαστικά με τι πρέπει να την (πρωτο)ταυτίσει.

Η Τσαγγάρη δεν προσπαθεί, φυσικά, να σε καθοδηγήσει κάπου. Ο θεατής βρίσκεται σχεδόν ακυβέρνητος στα νερά του «Chevalier», μόνος κι αντιμέτωπος με την ίδια τη μοναξιά τού καθενός από τους χαρακτήρες του φιλμ, που σπάνια επικοινωνούν με τον έξω κόσμο, με συνανθρώπους ή οικογένειες δικές τους. Ακόμη κι ένα τηλεφώνημα προς αυτούς αποτελεί μέρος του παιχνιδιού και συμπεριλαμβάνει δόσεις ψεύδους, αφού πραγματοποιείται από μια marina στην οποία έχει δέσει πια το σκάφος, τόσο κοντά στα σπίτια όλων τους! Ίσως στην πιο «ιδιαίτερη» στιγμή των συμμετεχόντων, ο Χρήστος (Σάκης Ρουβάς) επιδίδεται σε μιας κάποιας μορφής «cybersex» μέσω Skype, με τρόπο, όμως, τόσο αυτάρεσκο και ναρκισσιστικό που αφαιρεί από την απόπειρα έκφρασης της ανάγκης του για «επαφή» κάθε επικοινωνιακή σημασία.

Στον τομέα των ερμηνειών, παρά το ελαφρώς ασαφές τού χαρακτηρολογικού των ηρώων, μιλάμε για θαυμάσια δουλειά συνόλου και συνύπαρξης του καστ, η φωτογραφία του Χρήστου Καραμάνη λύνει και δένει εντός και εκτός σκάφους αποφεύγοντας τον «τουριστικό» χαρακτήρα του ελληνικού τοπίου και η επιλογή των τραγουδιών που χρησιμοποιούνται είναι από τα πιο εμπνευσμένα στοιχεία της ταινίας. Ειρωνικά, όπως ξεκίνησα και τούτο το κείμενο, οι S.W.I.M. κλείνουν το φιλμ με τη διασκευή «Αναζήτηση (Never Find It)», η οποία βασίζεται στο παιδικό στιχάκι του… «Πού’ν’το πού’ν’το το δαχτυλίδι, ψάξε, ψάξε, δε θα το βρεις». Και αυτό από μόνο του θα μπορούσε να… αντικαταστήσει ολόκληρη την κριτική για το «Chevalier»!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ευχάριστο στη θέαση, ελεύθερο στη «μετάφραση», αδιέξοδο στην ολοκλήρωσή του, άρα και «κλειστό» ως εμπειρία για κάθε είδους θεατές, το «Chevalier» είναι ένα σύγχρονο «Μεγάλο Φαγοπότι»… δίχως νόημα ή ακριβείς αλληγορικές αναφορές, για μια κοινωνία που αντί να αυτοκτονεί… πορεύεται εις το άγνωστο. Τα χιουμοριστικά στοιχεία και η ελαφριά σεναριακή παραδοξότητα θα κοντράρουν τη διάθεση ή το επίπεδο του κοινού που θα δοκιμάσει να μπει σε αυτό το «πλήρωμα», το οποίο διαθέτει ως μέγα ατού ένα σωστό και λειτουργικότατο καστ ηθοποιών. Όσοι περιμένουν κάτι το ανάλαφρα mainstream, ας μην ξεχάσουν να πάρουν μια Travel-Gum πριν από την προβολή, τις έχω δοκιμάσει για τη ναυτία, κάνεις καλό «κεφάλι»…


MORE REVIEWS

ΕΝΚΑΝΤΟ: ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΓΙΚΟΣ

Πολυπληθής κι ευτυχισμένη κολομβιανή οικογένεια, κάθε μέλος της οποίας διαθέτει μαγικά χαρίσματα, βρίσκεται προ του κινδύνου να τα χάσει ολοσχερώς! Κόρη αποκαρδιωμένη από την ατυχία της να είναι η μόνη που την τέχνη της μαγείας δεν κατέχει, βάζει μπρος σχέδιο σωτηρίας για όλους. Θα μαγέψει;

Ο ΟΙΚΟΣ GUCCI

Τα γεγονότα που οδήγησαν στην πληρωμένη δολοφονία του Μαουρίτσιο Γκούτσι και η ανάμειξη της πρώην συζύγου του Πατρίτσια Ρετζιάνι σ’ αυτήν, με φόντο τα μοχθηρά, οικονομικά παρασκήνια του κόσμου της μόδας.

ΠΡΑΣΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μέσω αγγελίας, η Άννα πηγαίνει να πιάσει δουλειά στην ξεχασμένη από το χρόνο ψαροταβέρνα του Ρούλα (από το Χάρης). Λιγομίλητη, σχεδόν αντικοινωνική, μα με ικανότητα στη μαγειρική, η Άννα κερδίζει τους καθημερινούς πελάτες του μαγαζιού, κρατώντας καλά κρυμμένο το μυστικό της… απώλειας της μνήμης της!

ΜΙΚΡΑ ΟΜΟΡΦΑ ΑΛΟΓΑ

Ζευγάρι με μικρό παιδί, απότομα προσγειωμένο από τα ψηλά στα χαμηλά κοινωνικά, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, «υποδύεται» βίο ευμάρειας σε βίλα στην οποία ο σύζυγος εκτελεί χρέη επιστάτη. Για πόσο καιρό θ’ αντέξει αυτό το ψέμα;

ΕΝΑΣ ΗΣΥΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Χήρος οινοποιός σε ακριτικό νησί, καταχρεωμένος και με προβλήματα επικοινωνίας με την 30χρονη κόρη του που παρατάει το στεφάνι της, πέφτει θύμα ομηρίας από επικίνδυνο δραπέτη. Για να την προστατεύσει, θα τον παρουσιάσει σαν τον καινούργιο του εργάτη και θ’ αφήσει το ψέμα να αιωρείται στην ατμόσφαιρα μέχρι να σκάσουν οι αναπόφευκτες συνέπειες.