FreeCinema

Follow us

ΤΟΜ ΕΛΙΣ: A «LUCIFER» AND A GENTLEMAN.


Ουαλός στην καταγωγή, αλλά βέρος Λονδρέζος από επιλογή, ο Τομ αποδεικνύεται… όλα τα λεφτά στο τηλεοπτικό hit της Warner και του αμερικάνικου καναλιού FOX, «Lucifer» (ο 2ος κύκλος του μόλις ξεκίνησε), όπου ενσαρκώνει τον Διάβολο, τόσο αφοπλιστικά γοητευτικό και (κυρίως) χιουμορίστα όσο ποτέ δεν είχες φανταστεί. Το FREE CINEMA τον συνάντησε στην αγαπημένη του πόλη για μια συζήτηση σκέτη – και κάθε άλλο παρά αμαρτωλή – απόλαυση.

Αυτόν τον Εωσφόρο τον φαντάστηκε αρχικά ο Νιλ Γκέιμαν ως «guest star» στο – υπό τη στέγη της DC Vertigo – comic του «Sandman». Αργότερα, παίρνοντας τη δημιουργική σκυτάλη, ο Μάικ Κάρεϊ τον ανέδειξε σε… superstar στο φερώνυμο spin-off. Πριν (μοιραία;) εξάψει τη συγγενικών ανησυχιών φαντασία τού Τομ Κάπινος («Californication») και γίνει ο τηλεοπτικός «Lucifer», τον οποίο ο πρωταγωνιστής του περιγράφει εύστοχα ως «διασκεδαστικό, ασεβή και θρασύ»!

Όταν το (ενίοτε ξεκαρδιστικό) σενάριο έφτασε στα χέρια του, ο Έλις μετρούσε 15ετή καριέρα στη βρετανική TV (με αποκορύφωμα τη μεγάλη κωμική επιτυχία της Μιράντα Χαρτ και του BBC «Miranda»), ένα μικρό πέρασμα από «Το Μυστικό της Βέρα Ντρέικ» του Μάικ Λι (το οποίο αποκαλεί «μοναδική εμπειρία», που δεν του άλλαξε μεν τη ζωή, αλλά αποτελεί τέλεια αφορμή για κουβέντα και εκδήλωση περηφάνιας «γύρω από το τραπέζι με φίλους») και την αξιόλογη αλλά κομμένη μετά τον πρώτο κύκλο της αμερικάνικη σειρά του USA «Rush». Ο α λά Κάπινος Διάβολος, που εγκατέλειψε την Κόλαση για να ζήσει τη μεγάλη, λουσάτη ζωή στο Λος Άντζελες, ως ιδιοκτήτης του χολιγουντιανού bar Lux, αλλά ανακαλύπτει την αναπάντεχη τρωτότητά του όταν γνωρίζει την αστυνομικό Κλόι Ντέκερ, του κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. «Γιατί δεν τον αντιλήφθηκα ως τον Διάβολο», θυμάται. «Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος που εξανθρωπίζεται αυτός ο χαρακτήρας, καθώς μια αλλαγή σιγοκαίει μέσα του, χωρίς καλά-καλά να συνειδητοποιεί τι του συμβαίνει. Ο διάβολος στον δρόμο προς τη λύτρωση αποτέλεσε ακαταμάχητο δέλεαρ για μένα».

Lucifer1

Κι αυτό, παρ’ όλο που (ή ίσως εξαιτίας τού γεγονότος ότι) προέρχεται από οικογένεια της εκκλησίας. Κυριολεκτικά. Γελάει τρανταχτά καθώς εξομολογείται: «Ο μπαμπάς μου είναι Βαπτιστής ιερέας. Ο θείος μου, ο αδελφός του, είναι επίσης Βαπτιστής ιερέας. Η μεγάλη μου αδελφή και ο σύζυγός της αποτελούν την ιερατική ομάδα μιας προοδευτικής εκκλησίας στο Σέφιλντ. Και θεωρώ ότι το ‘Lucifer’ λέει κατά έναν τρόπο πολλά για την έννοια της θρησκείας, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται η οικογένειά μου. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα σε κάποια μέρη της Αμερικής, με ιδιαίτερα δεξιές, χριστιανικές απόψεις. Και πολλοί από αυτούς απαιτούσαν να κοπεί το ‘Lucifer’ πριν καν δουν το πρώτο επεισόδιο! Πολύ μου άρεσε που μπόρεσα να απαντήσω ουσιαστικά σε αυτούς τους ανθρώπους. Να τους πω πως ο πατέρας μου βρήκε τη σειρά ξεκαρδιστική. Ότι κατάλαβε ακριβώς περί τίνος πρόκειται, όπως και υπόλοιπη η οικογένειά μου. Και είναι ενθουσιασμένοι που η καριέρα μου πάει καλά και ζω το όνειρό μου. Μεγάλωσα μαθαίνοντας να πιστεύω στην αγάπη, στη συγχώρεση, στην κατανόηση. Αυτές είναι οι σημαντικές αρχές της χριστιανοσύνης. Ακριβώς αντίθετες από αυτές που φαίνεται να πιστεύουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι… Εξ αρχής αντιλήφθηκα αυτή τη σειρά ως σάτιρα. Κι αν υπάρχει κάποιο μήνυμα στην καρδιά της, είναι ίσως αυτό: οι άνθρωποι οφείλουν να παίρνουν την ευθύνη των πράξεών τους και όχι ρίχνουν το φταίξιμο σε κάποιο φανταστικό, μυθικό ον».

Αισθάνομαι, ότι η κουβέντα έχει λίγο, αταίριαστα, σοβαρέψει και την αλλάζω. Επιστρέφοντας στα βασικά…

Lucifer2

Είχες υπόψη σου το πρωτότυπο comic, όπου ο Διάβολος είναι φτυστός ο… Ντέιβιντ Μπόουι;

(Γελάει). Ξέρεις, ήθελα… ΟΚ. Αληθινή ιστορία. Λοιπόν, πήρα το σενάριο, πέρασα δοκιμαστικό και ήμουν κατενθουσιασμένος όταν μου πρόσφεραν τον ρόλο. Και μετά διάβασα την ανακοίνωση της πραγματοποίησης της σειράς στο Deadline, όπου σημείωναν ότι είναι βασισμένη σε comic. Και μονολόγησα: Δεν το ήξερα αυτό! (Ξεκαρδίζεται) Ειλικρινά, δεν είχα ιδέα! Λίγον καιρό μετά, όμως, επικοινώνησε μαζί μου ο Νιλ Γκέιμαν γιατί ήθελε να μου πει ότι είδε τον πιλότο και πραγματικά τον απόλαυσε. Ήταν μεγάλη υπόθεση για μένα να λάβω αυτή την σφραγίδα έγκρισης, έχοντας συνειδητοποιήσει καθυστερημένα ότι είναι βασισμένη σε comic, σε όλον αυτόν τον άλλο κόσμο που δεν ήξερα ότι υπήρχε. Από την άλλη μεριά, βέβαια, χαίρομαι που δεν γνώριζα το comic, γιατί έτσι δεν με επηρέασε. Οι επιλογές μου βασίστηκαν ξεκάθαρα σε ό,τι βρισκόταν μπροστά μου (στο σενάριο). Φήμες λένε πως αφού πήρα τον ρόλο υπήρξαν κάποιες συζητήσεις για το αν έπρεπε να βάψω τα μαλλιά μου ξανθά. Ευτυχώς κάποιος άσκησε veto και δεν μου έγινε καν η πρόταση (ξεκαρδίζεται, ξανά). Τι να πω… Περνάω τέλεια με αυτή τη σειρά. Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της, το οποίο εξαρχής ξεχώρισα, είναι η μουσική πλευρά της. Ξέρεις, η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο τόσο στη ζωή του Lucifer, όσο και στη δημιουργία της σειράς…

Ναι, είναι σπουδαίος performer.

Ναι! Λατρεύει… Θέλω να πω, υπήρχε εξαρχής αυτό το συνταίριασμα του Διαβόλου με τη μουσική – η εκτίμηση που τρέφει γι’ αυτή όχι μόνο όταν εκφράζεται από αυτόν, αλλά και από άλλους ανθρώπους. Και έχουμε πολύ Μπόουι στο soundtrack. Όχι μόνο ως αναφορά στο πρωτότυπο comic. Ο (παραγωγός) Λεν Γουάιζμαν ήθελε οπωσδήποτε να χρησιμοποιήσουμε το «Fame» όταν πρωτομπαίνουμε στο Lux, στον πιλότο. Επιλογή που σε βάζει άμεσα στο κλίμα της σειράς.

Lucifer3

Ερμηνεύεις ο ίδιος τα τραγούδια του Lucifer; Παίζεις το πιάνο;

Μιμούμαι ότι παίζω το πιάνο. Είμαι πολύ καλός στο να παίζω πιάνο στον αέρα (γελάει). Τραγουδάω όμως ο ίδιος, το οποίο είναι θαυμάσιο, γιατί δεν είχα την ευκαιρία να το κάνω εδώ και πάρα πολύ καιρό. Υπάρχουν πολλά πράγματα που με ενεθάρρυναν να φέρω στον ρόλο. Την αίσθηση του χιούμορ του, τον τρόπο που παίζει με τις λέξεις. Και πολλή μουσική. Οι σεναριογράφοι δεν είχαν ιδέα ότι αγαπώ τη μουσική και μ’ αρέσει να τραγουδάω. Όλα αυτά τα ενσωμάτωσαν στον ρόλο αφού ανέλαβα εγώ να τον ενσαρκώσω. Πάντα υπάρχει η αίσθηση ότι δίνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου στον εκάστοτε χαρακτήρα που ενσαρκώνεις, αλλά το καλύτερο που μου συνέβη με τον συγκεκριμένο είναι όταν η μικρή μου αδελφή, που έχει δει όλα όσα έχω κάνει, μου είπε, «αυτή είναι ίσως η πρώτη φορά που σε είδα και ξέχασα ότι παρακολουθώ τον αδελφό μου». ΟΚ. Έκανα τη δουλειά μου!

Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τη δυναμική της σειράς που ενώ διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες, στην καρδιά της βιομηχανίας του θεάματος, ο Διάβολός της είναι Βρετανός. Η Κλόι, μάλιστα, αστειεύεται χαρακτηριστικά, όταν τον ρωτάει: «Από πού είσαι εσύ; Απ’ το Λονδίνο;». Πώς προέκυψε αυτή η δυναμική;

Στο σενάριο δεν καθοριζόταν κανενός είδους διάλεκτος ή προφορά. Η αλήθεια είναι ότι δοκίμασα αμερικάνικη προφορά καθώς δούλευα τον ρόλο. Ακουγόταν, απλά, μαλάκας (γελάει). Πολύ γρήγορα έγινε προφανές ότι για κάποιον λόγο δεν λειτουργούσε. Και σκέφτηκα πως πρόκειται για έναν χαρακτήρα που είναι ουσιαστικά ξένος – προέρχεται από ένα εντελώς διαφορετικό μέρος. Οπότε αν όλοι οι άλλοι είναι Αμερικάνοι, γιατί να μην κάνουμε αυτόν Βρετανό; Έτσι όπως ήταν γραμμένος, τον αντιλαμβανόμουν κάποιες στιγμές ως χαρακτήρα του Όσκαρ Γουάιλντ ή του Νοέλ Κάουαρντ ή σαν το γεννημένο από αγάπη παιδί τού Νόελ Κάουαρντ και του Μικ Τζάγκερ. Και με κάποιον τρόπο έτσι λειτούργησε. Ίσως και γιατί στην Αμερική μπορείς να πεις οτιδήποτε με βρετανική προφορά και o κόσμος να σε θεωρήσει γοητευτικό.

Είναι ίσως και το περίφημο βρετανικό χιούμορ που παίζει ρόλο;

Ναι, ακριβώς. Και νομίζω ότι διεύρυνε πολύ και τις επιλογές των σεναριογράφων. Με ρωτούν συνέχεια να μάθουν φράσεις και ιδιωματισμούς που ταιριάζουν και βάζουμε στο σενάριο.

Lucifer4

Πού γυρίζεται η σειρά, στο Λος Άντζελες, στο Βανκούβερ ή και στα δύο;

Γυρίσαμε τον πιλότο στο Λος Άντζελες και μετά μεταφερθήκαμε στο Βανκούβερ όπου και γυρίζεται το 95% της σειράς. Γυρίζουμε, όμως, κάποια εξωτερικά πλάνα στο Λος Άντζελες για να το λειάνουμε (το αποτέλεσμα), γιατί δεν ξέρω αν έχεις πάει Βανκούβερ και Λος Άντζελες, αλλά, ναι, είναι πολύ διαφορετικά (γελάει). Στο ένα βρέχει συνέχεια, στο άλλο λάμπει ο ήλιος συνέχεια. Το καλοκαίρι το Βανκούβερ είναι ίσως η πιο όμορφη πόλη όπου έχω πάει ποτέ. Είναι πανέμορφο. Εκπληκτικό. Μου θυμίζει πολύ το Σίδνεϊ. Τον χειμώνα, όμως… (γελάει). Δεν σε καταβάλλει το κρύο, όπως συμβαίνει στο Τορόντο ή στο Μόντρεαλ, αλλά το νερό, η βροχή… Ωστόσο διασκεδάζουμε πολύ κατά τη δημιουργία αυτής της σειράς. Μου αρέσει πολύ που έχει το… γνώθι σαυτόν και δεν παίρνει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά. Έχει στιγμές που νομίζω ότι πραγματικά εκπλήσσει, καθώς ο κόσμος συνειδητοποιεί τα κοινά που έχει με αυτόν τον χαρακτήρα. Και είναι πάντα ικανοποιητικό όταν καταλαβαίνεις από τις αντιδράσεις τους ότι κατάφερες, έστω και λίγο, να τραβήξεις το χαλί κάτω από τα πόδια τους.

Έχεις ιδέα για το τι θα συμβεί στον 2ο κύκλο;

Λίγο πριν αρχίσουμε γυρίσματα, δεν είχα σενάριο στα χέρια μου. Και δεν ξέρω πότε θα έχω σενάριο. Έγιναν όλα πολύ γρήγορα, από τη στιγμή που ανανεώθηκε η σειρά και έπρεπε να ξεκινήσουμε τη δεύτερη σεζόν. Περιττό να πω ότι μεγάλο κομμάτι των ιστοριών των νέων επεισοδίων θα έχει να κάνει με τη μαμά (του Lucifer, την οποία ενσαρκώνει η… θεά Τρίσα – «Battlestar Galactica» – Χέλφερ), με την απόδραση της οποίας τελειώσαμε τον 1ο κύκλο. Πραγματικά ανυπομονώ για τον 2ο. Αισθάνομαι ότι η σειρά έχει βρει τον ρυθμό της και τώρα μπορούμε να τολμήσουμε πιο πολύ και, αισίως, να φτιάξουμε ακόμη πιο διασκεδαστική τηλεόραση.


MORE INTERVIEWS

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος για το «Monday».

Δεν είχε τύχει να το κάνουμε ξανά έτσι, να μιλάμε μόνοι μας, μπροστά από κάμερες. Μας αρέσει να μιλάμε εκεί έξω, γενικά. Το «Monday», η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να βρεθούμε… κι έτσι. Όπως συμβαίνει συνήθως, με ανθρώπους του (ελληνικού) σινεμά που εκτιμώ καλλιτεχνικά, δεν προέκυψε μία «συνέντευξη», αλλά μια μεγάλη σε διάρκεια κουβέντα. Που θα μπορούσε να συνεχίζεται για ώρες…

«Trainspotting»: The Cannes interview.

Το Μάιο του 1996, το Φεστιβάλ των Καννών υποδέχθηκε ένα βρετανικό φιλμ που είχε προκαλέσει σάλο στην πατρίδα του από τα τέλη Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς. Ο υπόλοιπος πλανήτης περίμενε να δει με τα ίδια του τα μάτια εάν όλο αυτό το hype για το «Trainspotting» ήταν αληθινό. Η πρεμιέρα της ταινίας έσκασε σαν βόμβα molotov στην Κρουαζέτ. Ακολούθησε το μεγαλύτερο και πιο rock party όλων των εποχών! Κι εγώ, μαζί μ’ αυτά, έχω να θυμάμαι μια συνέντευξη με τους τρεις ανθρώπους που δημιούργησαν… το μύθο.

ΟΥΜΑ ΘΕΡΜΑΝ: ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ.

Το 1994 βρέθηκα στο Φεστιβάλ των Καννών και είχα την ευκαιρία να συναντήσω την Ούμα Θέρμαν, με αφορμή την πρεμιέρα του «Pulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο. The rest is history. Κυριολεκτικά, από τα πράγματα που (αξίζει να) θυμάσαι για πάντα.

Γκιγέρμο ντελ Τόρο: Η φαντασία είναι το παν.

Το 2006 είχα τη χαρά να συναντήσω τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου παρουσίασε για πρώτη φορά στον κόσμο το φιλμ το οποίο απογείωσε την καριέρα του, όσο και τη σημασία του ονόματός του καλλιτεχνικά. Φυσικά, ήταν ο «Λαβύρινθος του Πάνα». Εννοείται πως η εμπειρία ήταν αξέχαστη. Γιατί ο άνθρωπος αυτός αγαπάει απίστευτα πολύ αυτό που κάνει. Μαζί και την κινηματογραφική Τέχνη. Και τι υπέροχο μυαλό, διάβολε!

Σοφία Κόπολα. Eat cake!

Το 2006, ακόμη αιχμάλωτη του ονόματός της, η Σοφία Κόπολα πήγε στις Κάννες σαν μικρή πριγκίπισσα προσφέροντας... παντεσπάνι και βγάζοντας γλώσσα απέναντι στην Ιστορία. Πρόλαβα να της μιλήσω, προτού της πάρουν το κεφάλι! Για τη «Marie Antoinette», φυσικά.