FreeCinema

Follow us

Τι είναι μια cult ταινία; Πόσο σκουπίδι μπορεί ή πρέπει να είναι; Από ποιον πλανήτη έρχεται και γιατί χρειάζεται να τη λατρέψεις; Μια στήλη που… εγκληματεί, για να σου δώσει τις καλύτερες απαντήσεις γύρω από κινηματογραφικά αξιοπερίεργα και τίτλους που αξίζει να μάθεις πως υπάρχουν. Αρκετά συχνότερα… για τους λάθος λόγους!

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΛΗΘΙΝΟ (1955)

(THE NIGHT MY NUMBER CAME UP)

  • ΕΙΔΟΣ: Θρίλερ Μυστηρίου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λέσλι Νόρμαν
  • ΚΑΣΤ: Μάικλ Ρέντγκρεϊβ, Αλεξάντερ Νοξ, Σίλα Σιμ, Ντένχολμ Έλιοτ, Ούρσουλα Τζινς, Νάιτζελ Στοκ, Μάικλ Χόρντερν

Συνυφασμένα πλέον με την ηθογραφικού τύπου αγγλική κωμωδία, τα περίφημα Ealing Studios ξεκίνησαν να χτίζουν τη σχετική φήμη τους ως ο απόλυτος (για τη Μεγάλη Βρετανία, τουλάχιστον) εκπρόσωπος του genre, από τα τέλη της δεκαετίας του ’40. Μέχρι τα μέσα του ’50, το studio του Δυτικού Λονδίνου γύρισε μια σειρά απολαυστικών φιλμ, απ’ όπου (σαν πρώτη μεταξύ ίσων) ξεχωρίζει κατά τη γνώμη μου «Η Συμμορία των Εντιμότατων» (1951). Οι έξοχες «Ealing comedies», όμως, ήρθαν κάπου στην πορεία της μεταπολεμικής κινηματογραφικής ιστορίας της Αγγλίας, αφού το studio, από το ξεκίνημά του κιόλας, είχε καταπιαστεί με πολλά και διάφορα φιλμικά είδη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα «διαφοροποίησης» από τα διάσημα κωμικά «στερεότυπά» του αποτελεί τούτο «Το Όνειρο που Βγήκε Αληθινό». Εκ πρώτης όψεως, το φιλμ θυμίζει διασταύρωση του θρυλικού τηλεοπτικού «The Twilight Zone» με τις ταινίες καταστροφής της δεκαετίας του ‘70 τύπου «Airport», δείχνοντας παράλληλα πως είχε πιάσει τον αεροπορικό «σφυγμό» της εποχής, στα πρότυπα του αμερικανικού «Όταν Σημάνει η Ώρα», το οποίο είχε γυριστεί την προηγούμενη μόλις χρονιά. Επί της ουσίας, όμως, θαρρώ πως λειτουργεί καλύτερα ως προπομπός των δεκάδων νεανικών θρίλερ τρόμου του στυλ «Βλέπω τον Θάνατό σου» (χωρίς περαιτέρω συγκρίσεις), μιας και εκεί παραπέμπει ο προβληματισμός περί πεπρωμένου, αλλά και ως κλείσιμο του ματιού στο πρόσφατο (τότε) παρελθόν του ίδιου του studio (βλέπε παρακάτω στα trivia)!

Αξιωματικός του βρετανικού ναυτικού εξομολογείται σε φιλική ομήγυρη το όνειρο που είδε το προηγούμενο βράδυ, σύμφωνα με το οποίο ένα αεροπλάνο τύπου Dakota που εκτελούσε δρομολόγιο Χονγκ Κονγκ – Τόκιο κατέπεσε σε απόμερο ιαπωνικό έδαφος εξαιτίας κακοκαιρίας. Αναφέρει πλήθος λεπτομερειών σχετικά με την εν λόγω πτήση και καθώς μερικά από τα μέλη της φιλικής παρέας πρόκειται πράγματι να πραγματοποιήσουν ένα παρόμοιο ταξίδι την επόμενη μέρα, εκλαμβάνουν το όλο θέμα σαν διασκεδαστική (και ολίγον μακάβρια) σύμπτωση. Ένας εξ αυτών, όμως, δεν συμμερίζεται τη χαλαρότητα των υπολοίπων και, δείχνοντας ιδιαιτέρως προβληματισμένος με τα όσα άκουσε, αρχίζει να έχει δεύτερες σκέψεις σχετικά με την όλη πτήση, μιας και είναι σχεδόν βέβαιος πως το αεροσκάφος πρόκειται να πέσει. Όταν το ταξίδι ξεκινά κι ένα-ένα τα σημάδια του ονείρου αρχίζουν πια να βγαίνουν αληθινά, η ευχάριστη ατμόσφαιρα που κυριαρχούσε αρχικά, μεταβάλλεται σταδιακά σε έντονη ανησυχία. Οι συμπτώσεις παύουν αίφνης να εκλαμβάνονται ως τέτοιες, το όνειρο αποκτά για τα καλά την εφιαλτική ιδιότητα ενός προμηνύματος καταστροφής, το δε πεπρωμένο φαντάζει… αδύνατον να αποφευχθεί! Θα φτάσουν, άραγε, οι οκτώ στο Τόκιο ή τα όνειρα ενίοτε βγαίνουν αληθινά;

Στο solo σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Λέσλι Νόρμαν (η καριέρα του οποίου επικεντρώθηκε κυρίως στην τηλεόραση κατόπιν) παρουσίασε ένα πρωτότυπο μεταφυσικό θρίλερ αγωνίας, που εν μέρει πατούσε πάνω στη σαιξπηρική διάσταση της σημασίας των ονείρων. Καταφέρνοντας να συγκεντρώσει στο καστ του πρωτοκλασάτα ονόματα του βρετανικού κινηματογράφου, σε συνδυασμό με τα σπάνια για τον καιρό εκείνο γυρίσματα σε αυθεντικούς χώρους του (κατηργημένου, πια) αεροδρομίου του Χονγκ Κονγκ, το εγχείρημά του διατηρεί αφενός μια αναλλοίωτη γοητεία, αφετέρου λειτουργεί και ως μια μορφή ντοκουμέντου από την εποχή που το επί κινεζικού εδάφους μικρό κρατίδιο αποτελούσε ακόμη αποικία του Στέμματος.

Ξεκινώντας την ταινία του με την διήγηση του ονείρου, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δημιουργήσει καθ’ όλη τη διάρκειά της ένα ιδιότυπο σασπένς «χιτσκοκικού» στυλ, αφού ο θεατής γνωρίζει από πριν (ή τουλάχιστον υποπτεύεται) πως ο εν λόγω εφιάλτης οδεύει προς το να βγει αληθινός. Κρατάει έναν-δύο άσσους στο μανίκι του, καθώς το στόρι ενίοτε παρεκκλίνει της απόλυτης «ονειρικής» του πορείας, δημιουργώντας έτσι την ψευδαίσθηση στους επιβάτες της μοιραίας (;) πτήσης πως όλα βαίνουν καλώς. Η γνώση για τα μελλούμενα και ο τρόπος που το γεγονός αυτό επηρεάζει την ανθρώπινη συμπεριφορά, παίζουν τον πρωτεύοντα ρόλο στον σεναριακό προβληματισμό, έστω και αν η βεβαιότητα τούτη προέρχεται από μια αμφισβητήσιμη κατά πολλούς πηγή, όπως είναι τα όνειρα. Σύμφωνα με την κινέζικη παράδοση, όμως, την οποία ο πλέον ανήσυχος της παρέας μίστερ Ρόμπερτσον έχει σε μεγάλη εκτίμηση, τα όνειρα δεν αποτελούν παρά μια βέβαιη ματιά στο μέλλον. Τα αεροπλάνα μάλλον δεν τα είχαν υπόψη τους οι σοφοί Κινέζοι όταν διατράνωσαν τις σοφίες τους, αλλά αυτό δεν αποτελεί παρά μικρή λεπτομέρεια όταν ένα όνειρο σαν το συγκεκριμένο του Αντιπλοίαρχου Λίντσεϊ πρόκειται (ίσως) να βγει αληθινό.

TRIVIA

  • Όσο κι φαίνεται παράξενο, το φιλμ βασίζεται σε αληθινά γεγονότα! Ο Σερ Ρόμπερτ Βίκτορ Γκόνταρντ ήταν αξιωματικός της RAF και πιλότος πολεμικών αεροσκαφών κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τοποθετημένος στην Κίνα το 1946, άκουσε από συνάδελφο αξιωματικό να διηγείται ένα όνειρό του, στο οποίο το αεροπλάνο που πιλοτάριζε ο Γκόνταρντ εκτελώντας δρομολόγιο από Σαγκάη προς Τόκιο, με επιβάτες δύο άνδρες και δύο γυναίκες, κατέπεσε σε ιαπωνικό έδαφος.
  • Συμπτωματικά, το ίδιο εκείνο βράδυ ο Γκόνταρντ πραγματοποίησε το εν λόγω ταξίδι με αεροσκάφος τύπου Dakota και με τέσσερις επιβάτες, όπως ακριβώς είχε δει στο όνειρό του ο φίλος του! Το αεροπλάνο έπειτα από μια πτήση γεμάτη προβλήματα, τα οποία κατά μυστήριο τρόπο είχαν από πριν προβλεφθεί, κατέπεσε στη νήσο Σάντο της δυτικής Ιαπωνίας!
  • Η μάλλον περίεργη και σίγουρα ιντριγκαδόρικη ιστορία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Evening Post τον Μάιο του 1951. Ο Άγγλος συγγραφέας και σεναριογράφος Ρ.Σ. Σέριφ, υποψήφιος για Όσκαρ σεναρίου για τη δουλειά του στο «Αντίο, Ωραία Νιάτα» (1939), ανέλαβε την κινηματογραφική διασκευή του άρθρου.
  • Ο Σέριφ ήταν επιλογή του διευθυντή του studio, Μάικλ Μπάλκον, κόντρα στην επιθυμία του σκηνοθέτη Λέσλι Νόρμαν, ο οποίος ήθελε να γράψει ο ίδιος το σενάριο του φιλμ, μιας και αυτός είχε επισημάνει την αρχική πηγή της Evening Post
  • Ο πικραμένος Νόρμαν δήλωσε αργότερα πως κατά τη γνώμη του ο Σέριφ δεν πρόσθεσε απολύτως τίποτα στην όλη ιστορία.
  • Το φιλμ ήταν υποψήφιο για τέσσερα βραβεία BAFTA (μεταξύ των οποίων στην κατηγορία καλύτερης ταινίας και σεναρίου), χωρίς να κερδίσει κανένα τελικά.
  • Η ιστορική για το βρετανικό σινεμά σπονδυλωτή ταινία τρόμου των Ealing Studios «Μάντεψε Ποιον θα Σκοτώσουν Απόψε» (1945) καταπιανόταν με ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο που σαν εφιάλτης ταλαιπωρούσε τον αφηγητή των επιμέρους ιστοριών του φιλμ. Στην κορυφαία εξ αυτών, ο Μάικλ Ρέντγκρεϊβ υποδυόταν έναν εγγαστρίμυθο ο οποίος άρχιζε να πιστεύει πως η κούκλα του είναι ζωντανή. Ήταν μάλλον γραφτό (ή μήπως ήταν… όνειρο;) για τον Ρέντγκρεϊβ να κρατήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη ταινία του studio, όπου ένα όνειρο θα έπαιζε τον βασικό ρόλο στην πλοκή!

MORE CULT

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ

«Two of a kind… outcasts… living by the law of the jungle!»

ΔΡΑΠΕΤΕΣ ΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

«Beware the triffids... they grow... know... walk... talk... stalk... and kill!»

ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

«Forget the medals, throw away the rule book. If you want to survive… play dirty.»

ΣΚΟΤΩΝΩ ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ

«DOUBLE RATES FOR WOMEN... because a woman is always double trouble!»

WINDOWS

«Somebody loves Emily... too much.»