FreeCinema

Follow us

Οι καλύτερες ταινίες της σεζόν 2019 – 2020.

Οι 10 καλύτερες ταινίες της κινηματογραφικής σεζόν 2019 – 2020, αποκλειστικώς φιλμ που διανεμήθηκαν στη χώρα μας, είναι εδώ. Μια λίστα που συζητιέται, ενίοτε προκαλεί και, αν μη τι άλλο, διαφέρει από την προβλεψιμότητα των «ιερών αγελάδων» και της «κουλτούρας» της ντόπιας κριτικής. Αυτός είναι ο ειλικρινής απολογισμός του Ηλία Φραγκούλη.

Είναι αυτή η μοναδική στιγμή του χρόνου στην οποία αποκαλύπτεται μια τρομακτική αλήθεια: υπάρχουν και ταινίες που μου αρέσουν! Ακολουθώντας, λοιπόν, την παράδοση της ελληνικής κινηματογραφικής πραγματικότητας (και όχι τα αμερικανικά πρότυπα απολογισμού έτους), ιδού η λίστα με τα 10 σημαντικότερα κινηματογραφικά φιλμ που (διανεμήθηκαν στη χώρα μας και) επέλεξα από τη σεζόν η οποία μόλις τέλειωσε. Η σειρά αρίθμησης είναι πάντοτε αξιολογική. Η αντοχή τους στο πέρασμα του χρόνου θα τεσταριστεί με αναδρομικές επισκέψεις, δικές μου και δικές σας, στο μέλλον…

Να σημειωθεί ότι η χειρότερη ταινία της κινηματογραφικής σεζόν 2019 – 2020 ήταν «Ο Φάρος» του Ρόμπερτ Έγκερς, μία από τις πλέον εξουθενωτικές (και μόνο η ηχητική μπάντα σε έκανε να θέλεις να κόψεις τα αυτιά σου με τσεκούρι!) εμπειρίες που είχα στο σινεμά εδώ και πολλά χρόνια! Ένας αχταρμάς, από εμφανώς κλεμμένες «αναφορές» σε ζωγραφικούς πίνακες (από Σάσα Σνάιντερ μέχρι Ζαν Ντελβίλ) και φιλμικά παραδείγματα (από Ζαν Επστάιν μέχρι Καρλ Ντράγερ) ή οτιδήποτε το avant-garde, που έμοιαζε να σε καλεί να παίξεις ένα test γνώσεων, από το οποίο «κερδισμένος» (θα) έβγαινε πάντα ο σκηνοθέτης, διότι είχε από πριν τα θέματα σε «σκονάκι».

Συμπληρωματικά (για να χαρεί περισσότερο το φιλοθέαμον κοινό), στο… χείριστο top 10 της σεζόν ακολουθούν τα φιλμ (με αξιολογική σειρά): το «Gemini Man» του Ανγκ Λι (η «σχέση του Λι με τις τεχνολογικές εξελίξεις στον κινηματογράφο φοράει εδώ την απόλυτη… πλερέζα»), το «Πινόκιο» του Ματέο Γκαρόνε («με διάρκεια δύο ωρών, κι εσείς θα ελπίζετε να σας καταπιεί κάποιος, όσο το δυνατόν νωρίτερα»), ο «Διαφορετικός Kύριος Κόπερφιλντ» του Αρμάντο Ιανούτσι (άντεξα να δω περίπου μία ώρα, δεν ξέρω αν το αδίκησα, μα πάνω απ’ όλα… άνθρωπος είμαι κι εγώ), το «Μια Κρυφή Ζωή» του Τέρενς Μάλικ («πόσες φορές χρειάζεσαι για να πειστείς ότι ο Τέρενς Μάλικ μας κοροϊδεύει στεγνά;»), το «Οι Άγγελοι του Τσάρλι» της Ελίζαμπεθ Μπανκς («είναι για σπίτι, σε streaming, που έχεις και το fast forward και θα μπορέσεις να συντομεύσεις αυτόν τον σχεδόν δίωρο εφιάλτη»), το «Μια Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη» του Γούντι Άλεν («σε πολλά από τα one-liners που ακούγονται εδώ, αισθάνθηκα πως ο Άλεν γράφει ‘αστεία’ για τη Νόρμα Ντέσμοντ»), το «Cats» του Τομ Χούπερ (δεν κατάλαβα γιατί υπάρχει και το ίδιο το μιούζικαλ…), το «Ταξίδι στην Ελλάδα» του Μάικλ Γουίντερμποτομ («τρέμε Tripadvisor») και ο «Ιρλανδός» του Μάρτιν Σκορσέζε («κόντεψα να πεθάνω στο κάθισμα του κινηματογράφου για 209 λεπτά non-stop»).

Εκτός συναγωνισμού, τρεις ελληνικές ταινίες που αψήφησαν τη λογική, το καλό γούστο και την υγεία κριτικών και κοινού (το τελευταίο απείχε, παρακαλώ να εκληφθεί ως χιούμορ): το «Τσάρλι» του Θανάση Τσαλταμπάση («μπορεί άνδρας να έρθει τόσο ρεαλιστικά κοντά στις διαταραχές της δυσμηνόρροιας;»), το «Φαντασία» του Αλέξη Καρδαρά («ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τι… φανταζόντουσαν ότι κάνουν») και το «Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών» του Σύλλα Τζουμέρκα («μπορεί να αποτελεί την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, όμως ακριβώς εκείνα τα ελαττώματα τα οποία είχα επισημάνει στη δουλειά του εξαρχής παραμένουν ίδια»).

Ο χώρος των σχολίων είναι… FREE (#diplhs) και θα ήθελα να δω παρατηρήσεις ή και τις δικές σας λίστες, τηρώντας (όσο μπορείτε) το χρονικό πλαίσιο της σεζόν που πέρασε αλλά και την επιλογή τίτλων από φιλμ που διανεμήθηκαν στην Ελλάδα σε αυτό το διάστημα.

5

ΟΙ MONOS (2019) του Αλεχάντρο Λάντες

MONOS


Στη δεύτερη fiction μεγάλου μήκους του, ο Βραζιλιάνος Αλεχάντρο Λάντες ομολογεί πως εμπνέεται από τον «Άρχοντα των Μυγών» του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ για να στήσει ένα έργο «καταραμένης» ενηλικίωσης, για μια γενιά χάους που πλέει σε πελάγη… ασάφειας και απερισκεψίας. Αυτό που ξεκινά σαν μία αξιοπερίεργη κατάσταση, όμως, εξελίσσεται σε μία θανάσιμη κατάδυση στο σύμπαν του «Αποκάλυψη Τώρα» (1979)! (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

4

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ (2020) του Κρεγκ Ζόμπελ

THE HUNT


Άπαξ και μπεις στο νόημα της ειρωνείας του σεναρίου, το «Κυνήγι» γίνεται μία εξόχως απολαυστική σάτιρα με στοιχεία περιπέτειας καταδίωξης, απ’ όπου ελάχιστοι θα βγουν ζωντανοί. Το φιλμ δεν αφήνει κανένα κοινωνικό θέμα προβληματισμού τού σήμερα να «πέσει στο πάτωμα» δίχως να ξύσει τις πληγές του… μέχρι αιμορραγίας. Ταξική προέλευση, πλουτοκρατία και λουμπεναριό, Δημοκρατικοί ή μη, ρατσισμός, ξενοφοβία, μετανάστευση και «αλλοίωση» πολιτισμών, ένας άγριος πόλεμος ανάμεσα στο συνηθισμένο μιας κάποιας «μεσαίας τάξης» και σε μία ελίτ που νομίζει πως της ανήκουν τα πάντα. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

3

ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΑΜΟΥ (2019) του Νόα Μπάουμπακ

MARRIAGE STORY


«Πάντοτε έβλεπα τη ζωή σαν υλικό για μια ταινία», είχε πει κάποτε ο Νόα Μπάουμπακ. Και σήμερα σκηνοθετεί την καλύτερη ταινία της καριέρας του, με βάση ένα δικό του σενάριο, για έναν σκηνοθέτη και μία ηθοποιό που χωρίζουν κι αναζητούν τον τρόπο με τον οποίο θα μοιραστούν τον ανήλικο γιο τους. Το 2013 ο Μπάουμπακ χώρισε με την ηθοποιό Τζένιφερ Τζέισον Λι. Έχουν ένα αγοράκι, επίσης. Πουτάνα ζωή, πώς τα φέρνεις έτσι! (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

2

JOKER (2019) του Τοντ Φίλιπς


Αν εξαιρέσεις την ονομασία της πόλης, τη «γέννηση» του Joker (λες και πρόκειται για «origin movie», δηλαδή) και την ύπαρξη της οικογένειας των Γουέιν, ξεχνάς εντελώς τις κομιξικές «συγγένειες» και αυτό που μένει είναι μια ταινία για κοινό σκεπτόμενο. Η ψυχική ασθένεια είναι το κυρίως θέμα της. Και καταπιάνεται με αυτό θαρραλέα. Θα υπάρξει κόσμος που θα ενοχληθεί από τη βλοσυρή κοινωνική ματιά του «Joker», άλλοι δεν θα τον βρουν καθόλου ψυχαγωγικό, άλλοι θα βρουν το σύμβολο που έψαχναν για το επόμενο… t-shirt τους, άλλοι θα βαριαναστενάξουν με κατανόηση, κρυφά, μέσα τους. Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για σπουδαίο σινεμά. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

1

ΜΕΣΟΚΑΛΟΚΑΙΡΟ (2019) του Άρι Άστερ

MIDSOMMAR


Στον κινηματογράφο είμαστε (πρωτίστως) επισκέπτες. Και κατόπιν θεατές. Σχεδόν όπως και στην πραγματική ζωή. Το πέρασμά μας από αυτήν είναι σύντομο και ενίοτε όχι τόσο πλήρες σε εμπειρίες. Γι’ αυτό και παρατηρούμε τα πάντα γύρω μας, σαν ένα «συμπλήρωμα» ζωής. Η πραγματικότητα, βέβαια, δεν εξασφαλίζει πάντα (και) ένα συναρπαστικό «ταξίδι». Γι’ αυτόν το λόγο το σινεμά μοιάζει αρκετά συχνά με έναν ιδανικό «τουριστικό οδηγό», με προορισμούς έξω από το ρεαλιστικό, το εφικτό. Τόσο σπουδαίο ήταν, λοιπόν, το επίτευγμα του Άρι Άστερ, που μετά το τέλος του «Μεσοκαλόκαιρου», ούτε που νοιαστήκαμε ν’ αναζητήσουμε τις αποσκευές μας… (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)