της Βικτωρίας Μιχαήλ

Ο χρόνος δε γυρίζει πίσω ώστε να βιώσουμε πάλι την πρώτη μας φορά με το «Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον». Αλλά είναι απροσδόκητα ένας διόλου ανάξιος απόγονός του, με DNA από το «Γέννηση» και το «Τέλος μιας Σχέσης» και το «Ο Θρύλος του 1900», και ταυτόχρονα ό,τι κοντινότερο φετινό στο «Το Ημερολόγιο» διατίθεται (κορίτσια, προσέξτε το après douche ημίγυμνο κοντινό του Ολλανδού παιδαρά Μικίλ Χάουσμαν – δεν το πιστεύω ότι το γράφω αυτό…). Που πάει να πει: αγκαλιάζεις το πιο φιλόδοξο τέκνο τού indie παιδιού-θαύματος Λι Τόλαντ Κρίγκερ, ένα μπούστο κλου εξωπραγματικής ανωμαλίας της ανθρωποφυσιολογίας, καταδικασμένης σε μια αιωνιότητα και μια μέρα (και βάλε) κρυφτού & νοσταλγίας, «αφέσου και ζήσε» διδαχής ρομαντικής συμπαντικά ου μην και συγκυριακής καμπής. Ναι, παρά το εμφανές σιδέρωμα, στο μέσα του και στη μούρη του.

Αμαρτία εξομολογημένη ουκ έστιν αμαρτία, μ’ έκαναν μπεμπέκα: Η φωτογραφία του Ντέιβιντ Λάντσενμπεργκ και το score του Ρομπ Σίμονσεν που σμίγουν καίρια, διακριτικό botox στο φούντωμα της χαδιάρας αφήγησης. Η bigger than life, ωραία μοιραία Λάιβλι (ιδιοφυής διανομή, ενδημούσε ανέκαθεν κάτι άκαμπτο και μια α λα old Hollywood ποιότητα σ’ αυτό το Gossip Girl) κι ο καλύτερος για δεκαετίες, στα όρια του σπαρακτικού Χάρισον Φορντ πλάι στις διαχρονικά λατρεμένες Μπέρστιν και Μπέικερ (το καπέλωμα της τελευταίας στη σεκάνς του λόγου ενός επετειακού γαμήλιου party χτυπάει άσχημα, πάντως) και τη μουρίτσα Κρου. Το ερωτικό ραβασάκι στο Φρίσκο και τη φανερή ή αθέατη (όπως της μανδάμ, το ‘πιασες;) ιστορία του – αν και τα ασπρόμαυρα φωτοντοκουμέντα τού σεισμού σε εμπλέκουν συναισθηματικά περισσότερο από δύο ραντεβού των πιτσουνακίων μας, σ’ ένα πλοίο στα έγκατα της πόλης κι ένα ιστορικό ερειπωμένο drive-in. Ένα ζωοφιλικό επεισόδιο αποχαιρετισμού που θα σε αναλύσει σε λυγμούς μαζί με τη βιώνουσα για πολλοστή φορά ανήμπορη την απώλεια, άφθαρτη από τις αρρώστιες και τα γηρατειά, κάτοχο του ζωντανού. Την «Αλίμονο στους Νέους» ειρωνεία λεκτικών γκαγκ με πανέξυπνο το εορταστικό σκετσάκι με μια μεσόκοπη τυφλή (εξού και ανίδεη για το ντοριανγκρεϊκό άχθος τής – νομίζει – συνομήλικης) πιανίστα φιλενάδα τής μπουμπούκας μας. Τη χωρίς χασίματα διαδραμάτιση σε παρελθόν και παρόν του ψυχοσωματικού διλήμματός της, προ μιας απόφασης… ζωής.

Όχι ότι δε θα πεις… «I’m too old for this shit». Τα εξυπνακίστικα σούξου μούξου flirt παραμονή Πρωτοχρονιάς και μια παλινωδία της μεταμελημένης ingénue μας (κοινώς, πάει γυρεύοντας για ξεπέτα μ’ αυτόν που έφτυσε) βάζουν χέρι πιασάρικα. Ο ζεν πρεμιέ, ένας ακόμα νταβραντισμένος απ’ το «Game of Thrones» σε κινηματογραφική μόστρα, έχει κάτι αντιποθητά ευάλωτα σπασικλακίστικο, θέτοντας έτσι εν αμφιβόλω την πειστικότητα ως ίντριγκας της καψούρας τής ηρωίδας (OK, είναι εκατομμυριούχος φιλάνθρωπος πρώην start-upper, αλλά μεγάλο το leap of faith της ξανθιάς για πάρτη του), ενώ ένα από τα ακονισμένα ταλέντα της (άλλα: ιατρική, πορτογαλικά, αθλητικογραφία), η παρατηρητικότητα σε βαθμό Σέρλοκ Χολμς, φαίνεται να βρίσκεται σε ύπνωση όσον αφορά τον κινούμενο στο εργασιακό περιβάλλον της γκόμενο, προτού της τα ρίξει. Δύο 60’s και δώθε mini ιντερλούδια θυμήσεων αποχωρισμού βάζουν μπρος γραφικά τη χρονομηχανή κουρεμάτων και ντυσιμάτων. Το πανωσήκωμα περί ενός κομήτη – φαντάσματος (το χαριτωμένο McGuffin επί δύο, ονοματολογικό και πλοκής) και επίδρασής του στο γονιδιακό τελομερίδιο της προκομμένης μας που τσιτώνει καταχρηστικά την ανατροπή κορύφωσης σου βγάζει μια άσπρη τρίχα, επίσης. Αλλά να ‘ταν τα νιάτα δυό φορές, you’ re not getting any younger, μάθε και μετάδωσε κι εσύ «Το Μυστικό της Άνταλαϊν». Δε θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη…