FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ (2022)

(RHEINGOLD)

  • ΕΙΔΟΣ: Βιογραφικό Γκανγκστερικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φατίχ Ακίν
  • ΚΑΣΤ: Εμίλιο Σακράγια, Μόνα Πιρζάντ, Αρμάν Κασανί, Ιλιές Μουταουκίλ, Καρίμ Γκιουνές, Σογκόλ Φαγκανί, Κάρντο Ραζαζί
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 138'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ROSEBUD.21

Κούρδος πρόσφυγας στη Γερμανία ξεκινά από πιτσιρικάς με κλασική μουσική και πιάνο, χώνεται στο «μικρό» έγκλημα, πιάνει την καλή με το οργανωμένο έγκλημα, μπαινοβγαίνει στις φυλακές και, τελικά, γίνεται διάσημος rapper. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία.

Έπειτα από «Το Χρυσό Γάντι» (2019), ο Φατίχ Ακίν καταπιάνεται εκ νέου με μια αληθινή ιστορία εγκλήματος. Τούτη τη φορά δεν γοητεύεται από τη δράση ενός serial killer, αλλά από την εγκληματική ζωή του Τζιγουάρ Χατζαμπί, επιτυχημένου (πλέον) rapper και businessman της μουσικής βιομηχανίας (με καλλιτεχνικό όνομα Χατάρ), ο οποίος ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο μέσα στη φυλακή, ενώ εξέτιε ποινή για την κλοπή μεγάλου φορτίου χρυσού. Τα καλά νέα είναι πως «Το Χρυσάφι του Ρήνου» δεν είναι το «Χρυσό»… ανοσιούργημα της προηγούμενης ταινίας του. Τα κακά νέα είναι πως ο Γερμανός auteur στέκει αναποφάσιστος για το είδος του φιλμ που θέλει να γυρίσει, καταλήγοντας να φτιάξει κάτι που μοιάζει… με τρία σε ένα, χωρίς να καταφέρνει και να σκίζει σε κάποιο από τα μέρη τούτης της (υποθετικής) «τριπλέτας». Η μουσική καριέρα του Χατάρ φαίνεται πως χρησιμοποιείται ως πρόσχημα από τον Ακίν, αφού αυτό που πρωτίστως τον ενδιαφέρει είναι να διηγηθεί τον εγκληματικό του βίο, στα πρότυπα των γκανγκστερικών ταινιών του Μάρτιν Σκορσέζε, αλλά σε φάση… «έπαθα Γκάι Ρίτσι»! Κάτι αντίστοιχο, σε γενικές γραμμές, ισχύει και για την προσπάθεια ανάδειξης των αμέτρητων διωγμών και κακουχιών του κουρδικού λαού, μιας και το στόρι ξεκινά από την εποχή της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν και τον επακόλουθο πόλεμο Περσίας – Ιράκ, υποπλοκή που δίνει έναν εκτός κλίματος σοβαροφανή ιστορικό τόνο

Η εγκατεστημένη στην Τεχεράνη κουρδική οικογένεια των Χατζαμπί τύγχανε απεριόριστου σεβασμού από την τοπική κοινότητα, αφού ο πατέρας της φαμίλιας ήταν διακεκριμένος συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας κλασικής μουσικής. Εξαιτίας της εγκαθίδρυσης της θεοκρατικής Κυβέρνησης του Χομεϊνί και του πολυετούς πολέμου, οι Χατζαμπί (καθώς και πολλοί άλλοι Κούρδοι) ξεκίνησαν προσφυγική περιπλάνηση που, με τα πολλά, τους έφερε μέχρι τη Βόννη στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Ο πατέρας βρίσκει δουλειά ως μαέστρος στην Όπερα της (τότε) γερμανικής πρωτεύουσας, ο μικρός Τζιγουάρ αρχίζει τα μαθήματα πιάνου με την ελπίδα πως θ’ ακολουθήσει τα βήματα του μπαμπά, η πατρική εγκατάλειψη, όμως, για τα μάτια άλλης γυναίκας, στέκει καθοριστική για το μέλλον του πιτσιρικά. Στην προσπάθειά του να συνδράμει οικονομικά τη μάνα του, ο Τζιγουάρ ξεκινά την διακίνηση «χόρτου» στη γειτονιά του, για να περάσει γρήγορα στα πιο μεγάλα και άκρως βίαια κόλπα, με πεδίο δράσης, αν και καταζητούμενος, ανάμεσα σε Άμστερνταμ και Γερμανία. Η απώλεια ενός τεράστιου φορτίου κοκαΐνης θα τον κάνει να σχεδιάσει την περίφημη ληστεία χρυσού, ώστε να ξεπληρώσει τα χρωστούμενα, γεγονός που θα αποδειχθεί καθοριστικό για την πορεία της ζωής του.

Οι άρρηκτοι δεσμοί φιλίας που ο Τζιγουάρ από νωρίς χτίζει με τους δύο κολλητούς και συνοδοιπόρους του στο έγκλημα έχουν τις βάσεις τους στα «Καλά Παιδιά» (1990), εν τούτοις, η εκτέλεση της γκανγκστερικής συνταγής κοιτάζει εντελώς προς «Αρπαχτή» (2000) μεριά. Ο Ακίν δίνει μια χαβαλεδιάρικη διάσταση στην εγκληματική δράση της παρέας, που με καθοδηγητή τον Τζιγουάρ δείχνει πως δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά. Η ανάληψη της προστασίας μεγάλου club του Άμστερνταμ δεν είναι παρά ένα καλαμπούρι το οποίο τους μπάζει για τα καλά στον ντόπιο υπόκοσμο, η δε συναναστροφή τους με τρανό Ιρανό νονό της πιάτσας (που τους ανοίγει τα μάτια για πιο επικερδή μπίζνα), περιγράφεται ως το απόλυτο ανεκδοτολογικού τύπου fun, παρά ως κίνδυνος. Τα συνεχή άλματα στο χρόνο, καθώς το στόρι καλύπτει μια σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών περίοδο, ουδόλως βοηθούν στη στέρεα δομημένη αφήγηση, αφού η αποσπασματικότητα κάνει το φιλμ να μοιάζει με συρραφή μικρών, επιμέρους ιστοριών εγκλήματος.

Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος για το που βρίσκεται μέσα σ’ όλα αυτά η hip-hop μουσική που έκανε διάσημο τον Χατάρ, βάζοντάς τον ταυτόχρονα στον ίσιο δρόμο. Η απάντηση είναι πως, εκτός του τελευταίου εικοσάλεπτου, λάμπει σχεδόν ολοκληρωτικά διά της απουσίας της! Στέκει τόσο προσχηματική η φάση με τις ρίμες του Χατάρ, που για οποίον δεν γνωρίζει τον καλλιτέχνη (δηλαδή, η συντριπτική πλειονότητα των εκτός Γερμανίας θεατών…), μηδαμινή σημασία έχει το γεγονός πως το φιλμ είναι βιογραφικό, μιας και ουδόλως ως τέτοιο εισπράττεται. Θυμίζει τυπική ιστορία γκανγκστερικής μυθοπλασίας, με άνοδο, μεγαλοπιάσιμο και πτώση, με επιπλέον γαρνιτούρα οικογενειακά και αισθηματικά θέματα, η μουσική διάσταση της οποίας δεν πολυαφορά, αλλά έπρεπε να χωθεί στο στόρι, διότι ο Χατάρ με αυτή του την ιδιότητα έχει γίνει γνωστός στην (δεύτερη) πατρίδα του. Βέβαια, αρκετοί από τους Γερμανούς συμπατριώτες του πιθανότατα να τον γνώριζαν ήδη, από τη σχεδόν θρυλική ληστεία του φορτίου χρυσού. Στο φιλμ, πρόκειται για εντελώς «κουλό», πλην καθαρόαιμο heist, μέσω μιας μεγάλης σε διάρκεια φαρσικής σεκάνς, που αφενός ο Φατίχ Ακίν της δίνει ιδιαίτερη προσοχή, αφετέρου αποτελεί υλικό με το οποίο ο Ρίτσι θα έστηνε… ολόκληρη ταινία. Ίσως θα ήταν καλύτερο (και πιο έντιμο) ο Ακίν να επικεντρωνόταν αποκλειστικά σε αυτό το συμβάν, αφήνοντας στην άκρη τα υπόλοιπα. Άλλωστε, η μεταστροφή του Χατάρ από φυλακόβιο σε rapper, περισσότερο με αποτέλεσμα της πλήξης από τον πολυετή του εγκλεισμό μοιάζει, παρά ως απόρροια κάποιου σπουδαίου καλλιτεχνικού οράματος.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Σε καμία η περίπτωση η ακαδημαϊκού τύπου «σοβαρή» βιογραφία, αλλά μία βίαιη ιστορία εγκλήματος, με ολοφάνερα διασκεδαστική διάθεση. Επεισοδιακή ως σεναριακή σύλληψη και εκτέλεση, με κομμάτια που δεν κολλάνε μεταξύ τους και με διάρκεια που θα ταίριαζε σε έπος παρανομίας και όχι σε γκανγκστεριλίκια τοπικού ενδιαφέροντος. Το γεγονός πως ο Χατάρ είναι υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο δραστηριοποιείται στη γερμανική μουσική βιομηχανία, ουδεμία ουσιαστική σημασία έχει. Όχι ο χειρότερος Φατίχ Ακίν (για το καλό όλων μας, εύχομαι το «Χρυσό Γάντι» να μείνει… αξεπέραστο), ούτε όμως και κάποια επιστροφή σε άριστη φόρμα.


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΜΕΝ

Ο Δημοσθένης και ο Νικήτας λιάζονται και κολυμπούν στα Λιμανάκια, αναπολούν γεγονότα από το περσινό καλοκαίρι χωρισμού του πρώτου και φαντασιώνουν το σενάριο μιας ταινίας που ο δεύτερος ελπίζει να σκηνοθετήσει και να στείλει στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Να ζεις και να (μην) πεθαίνεις στο Παρίσι. Αυτό το βάσανο!

HAIKYUU!! THE DUMPSTER BATTLE

Ο Χινάτα και ο Καγκεγιάμα μπορεί να ήταν αντίπαλοι στο γυμνάσιο, όμως, στο λύκειο θα πρέπει να συνεργαστούν για ν’ αντιμετωπίσουν την ομάδα Nekoma. Πρότυπα, αγάπη και αδιαφορία για το άθλημα, προσωπογραφίες σε slow motion και κλειστό γήπεδο volleyball συνθέτουν ένα επεισόδιο που… θα μπορούσες να δεις ευχάριστα ένα Σάββατο πρωί στην τηλεόραση.

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ 2

Η Ράιλι έγινε 13ων ετών, εξελίσσει την αγάπη της για το άθλημα του ice hockey και ο ερχομός της εφηβείας φανερώνει… στο μυαλό της καινούργια συναισθήματα και νευρώσεις που η Χαρά, η Λύπη, ο Φόβος, ο Θυμός και η Αηδία δύσκολα θα παλέψουν στην προσπάθειά τους να συνυπάρξουν.

Ο ΚΑΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ταινίας με θέμα τον παράνομο έρωτα ενός άνδρα και της νέας γυναίκας του πατέρα του, η πρωταγωνίστρια κατηγορεί τον συμπρωταγωνιστή της πως τη βίασε ενόσω «έτρεχε» η ερωτική σκηνή μεταξύ τους. Με τον τελευταίο να εξανίσταται πως εκείνη λέει ψέματα, το συνεργείο όσο και οι δικηγόροι τους προσπαθούν να διαχειριστούν την κρίση.