του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Από τις αρχές του 20ού αιώνα που ο Τζ. Μ. Μπάρι σύστησε πρώτα στο θέατρο και στη συνέχεια σε μυθιστόρημα ως χαρακτήρα τον Πίτερ Παν, το αγόρι που δεν μεγάλωνε έχει εμφανιστεί σε αμέτρητες θεατρικές, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές εκδοχές. Από το animation του Γουόλτ Ντίσνεϊ μέχρι τον «Hook» (1991) του Στίβεν Σπίλμπεργκ και το μιούζικαλ «Finding Neverland» που παίζεται αυτή την εποχή στο Broadway, ο Πίτερ Παν εξακολουθεί να μαγεύει το κοινό γιατί το μεταφέρει σε έναν κόσμο παιδικότητας και φαντασίας. Μακάρι να έκανε το ίδιο και η ταινία του Τζο Ράιτ. Είχα πολλές προσδοκίες από τη μεταφορά του, αφού η μέχρι τώρα φιλμογραφία του, τόσο στη μεταφορά λογοτεχνικών έργων («Περηφάνεια και Προκατάληψη», «Εξιλέωση», «Άννα Καρένινα»), όσο και στην κινηματογράφηση σκοτεινών παραμυθιών («Hanna») άφησαν μόνο θετικές εντυπώσεις. Δυστυχώς, ο «Παν» έχει πολλά περισσότερα ελαττώματα και ελλείψεις από προτερήματα και αυτομάτως αυτοπεριορίζεται στο κοινό μικρότερων ηλικιών, στο οποίο ίσως να λειτουργεί καλύτερα, ειδικά στη μεταγλωττισμένη κόπια.

Τα προβλήματα αρχίζουν από τον ίδιο τον ήρωα. Υπήρχε λόγος να γίνει μια ιστορία «προέλευσης»; Τι προσθέτει στον μύθο; Όχι πολλά, τουλάχιστον απ’ ό,τι φαίνεται από το αποτέλεσμα. Ο Πίτερ μας συστήνεται ως ορφανό που έχει εγκαταλειφθεί σε ίδρυμα, που μοιάζει να ανήκει στα έργα του Ντίκενς, με άλλα ορφανά, λίγο αλητάκια, λίγο θύματα της παραδόπιστης καλόγριας διευθύντριας, η οποία έχει κλείσει συμφωνία με τον πειρατή Μαυρογένη να τον προμηθεύει με φτηνό εργατικό δυναμικό.

Κάποια βραδιά, ο Πίτερ, μαζί με άλλα αγόρια, θα απαχθεί από το ιπτάμενο πειρατικό του Μαυρογένη, το οποίο πετάει πάνω από το Λονδίνο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, για να φτάσει στη Χώρα του Ποτέ, τόπο μαρτυρίου για εκατοντάδες άλλα αγόρια. Εκεί ο Πίτερ θα γνωρίσει έναν ακόμη – ενήλικο – κρατούμενο, τον Τζέιμς Χουκ (κόπια τού Ιντιάνα Τζόουνς!), αλλά και τον ίδιο τον Μαυρογένη, που θα αναγνωρίσει στον Πίτερ τη νέμεσή του, το αγόρι στο οποίο αναφέρεται μια προφητεία. Από εκεί και πέρα αρχίζει μια ατέλειωτη καταδίωξη μέχρι την επικράτηση του καλού – αν αμφέβαλλε κανείς.

Και πες ότι έχει το όποιο ενδιαφέρον το να ειπωθεί μια τέτοια ιστορία, αν προσφέρει θέαμα και φαντασία. Αλλά δεν καταφέρνει κάτι τέτοιο. Το εικαστικό μέρος είναι παραφορτωμένο, το 3D αδύναμο, η ηχητική μπάντα θορυβώδης (τι έπιασε άραγε τον Ράιτ και άλλαξε τον εξαιρετικό μόνιμο συνεργάτη του Ντάριο Μαριανέλι με τον Τζον Πάουελ;), με αποκορύφωμα την εμφάνιση του Μαυρογένη υπό τον ήχο του «Smells Like Teen Spirit» των Nirvana και του «Blitzkreig Bop» των Ramones κατόπιν (!), τα οποία ακούγονται εντελώς άσχετα με όλο το υπόλοιπο περιβάλλον και δεν βρίσκουν καμία αντίστοιχη συνέχεια στην ταινία.

Ταιριάζουν μόνο με την α λα Adam Ant εμφάνιση του Χιου Τζάκμαν, που είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας, μαζί με την ερμηνεία του μικρού συμπαθέστατου πρωταγωνιστή, Λίβαϊ Μίλερ. Δυο πρόσωπα από μόνα τους, όμως, δεν φτάνουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον και ο Ράιτ είτε δεν προσπάθησε αρκετά, είτε τα βρήκε δύσκολα με το μέγεθος της παραγωγής, για να μπορέσει να αποδώσει στο επίπεδο της δημιουργικότητας στο οποίο μας έχει συνηθίσει / κακομάθει.