του Ηλία Φραγκούλη

Σχεδόν «απαγκιστρωμένο» από τη σκιά και την κινηματογραφική φήμη του Ρόκι Μπαλμπόα, το δεύτερο sequel του «Creed» (2015) έρχεται να δυναμώσει το όνομα και το prestige του Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, ο οποίος πλέον δεν υποδύεται μονάχα τον Αντόνις Κριντ, αλλά παίρνει και τα ηνία της σκηνοθεσίας για το franchise, με τελικό score θετικό, αν και… εκ του ασφαλούς προβλέψιμο. Όπως το θέλει η «φόρμουλα» του studio, δηλαδή.

Στις αρχές του 2000, ο νεαρός Αντόνις και ο κολλητός του Ντέιμιαν εμπλέκονται σε επεισόδιο ξυλοδαρμού στους δρόμους του Λος Άντζελες, ο δεύτερος βγάζει όπλο τη στιγμή που τους περικυκλώνει η Αστυνομία, ο πρώτος το βάζει στα πόδια, ο άλλος δεν τα καταφέρνει. Οι δρόμοι τους χωρίζουν με μια ποινή φυλάκισης, ο Αντόνις έχει μεγαλώσει, έχει γυναίκα και παιδί (βλέπε «Κριντ ΙΙ»), κρατάει παγκόσμιο τίτλο πυγμαχίας κι έχει αποσυρθεί, αφιερώνοντας τον ελεύθερο χρόνο του στο να προπονεί νέους αθλητές στο (αρκετά glamorous, πια) γυμναστήριό του. Όταν ο Ντέιμιαν εμφανίζεται αναπάντεχα μπροστά του, ο Αντόνις νομίζει πως ήρθε για «ελεημοσύνη». Εκείνος, όμως, επιθυμεί να κερδίσει το χαμένο χρόνο και να δει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα, πριν να ‘ναι αργά (ηλικιακά). Ο Ντέιμιαν όχι απλά θέλει να μπει ξανά με φόρα στα ring, αλλά θεωρεί πως μπορεί να εκτοπίσει και τον Αντόνις από την κορυφή!

Η μεγαλύτερη «αδικία» στο «Κριντ ΙΙΙ» είναι που ο Τζόρνταν, αν και αποδεικνύεται ικανότατος σε τούτο το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, δεν αφήνεται (σεναριακά…) να φέρει κάτι το πραγματικά ανανεωτικό στο φιλμ (ή το franchise γενικότερα), το οποίο πετυχαίνει να κρατά σωστές ισορροπίες αφηγηματικά, ανάμεσα στις δραματικές υποπλοκές και τους βίαιους τσαμπουκάδες ή το (σοβαρό) πυγμαχικό γρονθοκόπημα που πέφτει πάνω στις επαγγελματικές αρένες. Η μοιρασιά γίνεται μεταξύ της σχέσης του Κριντ με την Μπιάνκα και την κωφάλαλη κόρη τους (η οποία αναπτύσσει ενδιαφέρον για το αγαπημένο sport του πατέρα της), αλλά και του «εισβολέα» Ντέιμιαν, ενός λαϊκού «παιδιού» που (κάπως τίμια) φθονεί τα οφέλη μιας καριέρας που θα μπορούσε να ήταν δική του, εάν δεν «θυσιαζόταν» για χάρη του Κριντ. Η μάνα του τελευταίου είχε παίξει κάποτε έναν αρνητικό ρόλο, ο οποίος αφορά στην απώλεια επαφής που είχαν οι δύο φίλοι, με το που μπήκε στη φυλακή ο Ντέιμιαν. Και για να φουντώσει λιγάκι παραπάνω και το μελοδραματικό στοιχείο, το πάει από συμφόρηση σε συμφόρηση…

Από την πρώτη στιγμή που ο ενήλικας Ντέιμιαν (ο Τζόναθαν Μέιτζορς, ο κακός Κανγκ του πρόσφατου «Ant-Man and the Wasp: Κβαντομανία») εμφανίζεται στη μεγάλη οθόνη, το ότι θα προκύψει μια αναμέτρηση γεμάτη οργισμένες γροθιές και αίμα σαφώς κι αποτελεί το απόλυτα προβλέψιμο highlight της ταινίας, που ο Τζόρνταν διαχειρίζεται με σύνεση σκηνοθετικά, εκμεταλλευόμενος μερικά εντυπωσιακά slow-mo πλάνα και μια διάσταση (ενίοτε) εξωπραγματική, για να γιγαντώσει την κόντρα, λες και η πάλη τους αντιπροσωπεύει «θεούς» και «δαίμονες». Υπάρχουν αρκετές αφελείς στιγμές που συνοδεύουν τον χαρακτήρα του Ντέιμιαν και την εντελώς απότομη ανέλιξή του στα ring (δεν είμαι ειδικός στα του αθλήματος, αλλά η δράση μάλλον παρακάμπτει αδικαιολόγητα ένα κάρο κανονισμούς), όμως, προς τέρψη του θεάματος (και του melo…) ο θεατής θα κάνει τα «στραβά μάτια». Εδώ τα έκανε για τόσες δεκαετίες με τους «άθλους» του Ρόκι Μπαλμπόα! Ο Κριντ, έστω, πέτυχε κι ένα upgrade, ας του το «δώσουμε».