του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Για να βάζουμε από την αρχή τα πράγματα στη θέση τους και να μην κοροϊδευόμαστε, ό,τι τίτλο κι αν έχουν δώσει στην ταινία, πρόκειται στην πραγματικότητα για το… «Rocky 7». Ένα από τα μακροβιότερα κινηματογραφικά franchise αποκτά νέα ζωή στην πρώτη ταινία της σειράς που δεν έχει γράψει ή σκηνοθετήσει ο Σταλόνε. Ο πρώτος «Rocky» τού 1976 ήταν ένα εξαιρετικό αθλητικό δράμα που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, με τον Σταλόνε να είναι υποψήφιος τόσο για την ερμηνεία του, όσο και για το σενάριο. Στη συνέχεια, όλοι ξέρουμε τι έγινε. Ο Σταλόνε έγινε star, ο Ρόκι προϊόν και οι ταινίες ακολούθησαν τη λογική τού franchise. Πιο πολύ, πιο εντυπωσιακό, πιο θεαματικό. Τα πράγματα ξέφυγαν από εκεί απ’ όπου είχαν ξεκινήσει, αν και με το «Rocky Balboa» (2006) ο Σταλόνε επιχείρησε να δώσει ένα έντιμο φινάλε στη σειρά.

Έλα, όμως, που ο Ράιαν Κούγκλερ πίστευε ότι υπάρχει κι άλλη ιστορία να ειπωθεί. Με την αρχική αντίθεση του Σταλόνε και τη διαρκή επιμονή του Κούγκλερ, ο Ρόκι επέστρεψε στο σινεμά, αυτή τη φορά όχι ως πρωταγωνιστής, αλλά ως supporting χαρακτήρας στην… καλύτερη, μαζί με την πρώτη, ταινία τού franchise! Κεντρικός ήρωας είναι εδώ ο Αντόνις Κριντ, νόθο παιδί του μεγαλύτερου αντιπάλου του Ρόκι, Απόλο Κριντ. Μεγαλωμένος σε ίδρυμα, στη συνέχεια έζησε υπό την προστασία της χήρας του Απόλο και προσπάθησε να κάνει μια καριέρα στα οικονομικά. Ο Αντόνις, όμως, ήθελε να ακολουθήσει την καριέρα του πατέρα του. Και έπειτα από παράνομους αγώνες στο Μεξικό, αποφασίζει να παρατήσει την «κανονική» ζωή του και πηγαίνει στη Φιλαδέλφεια για να προπονηθεί με τον Ρόκι Μπαλμπόα.

Ο Μπαλμπόα, ένας ζωντανός μύθος της πόλης, έχει αποσυρθεί για τα καλά. Έχει ένα εστιατόριο με το όνομα της μακαρίτισσας της γυναίκας του και δε θέλει να έχει πια σχέση με τους αγώνες. Ωστόσο, η επιμονή τού «μικρού» και το ότι θα «δει» κάτι μέσα του θα τον κάνουν να αλλάξει γνώμη και να δεχτεί να τον προπονήσει σκληρά, μέχρι να τον αναδείξει σε σημαντικό πυγμάχο.

Διαβάζοντας τη σύνοψη του «Κριντ» δεν εντυπωσιάζεσαι ιδιαίτερα γιατί η ταινία ακολουθεί σε γενικές γραμμές τη συνταγή του ανερχόμενου ταλέντου που έρχεται από το πουθενά και φτάνει στην κορυφή. Θα δεις περίπου ό,τι περιμένεις να δεις. Σκηνές προπόνησης σε γρήγορο μοντάζ, αντιπάλους που ειρωνεύονται, ένα κορίτσι που ανησυχεί. Παρ’ όλα αυτά, ο Κούγκλερ που είναι συνυπεύθυνος και για το σενάριο καταφέρνει να δώσει αυτά τα δεδομένα στοιχεία χωρίς να μοιάζουν με χιλιοειπωμένα κλισέ. Υπάρχουν λεπτομέρειες που δίνουν φρεσκάδα και κάνουν την ταινία να θυμίζει, να αποτελεί φόρο τιμής στην παλιά, αλλά να είναι σημερινή, όχι retro και όχι φτηνό και εύκολο homage. Υπάρχει χιούμορ, συναίσθημα και οι σκηνές μέσα στο ring είναι γυρισμένες με ένταση και ταχύτητα. Δεν μπορεί παρά να προσέξεις την ακρίβεια με την οποία έχει γυριστεί σε μονοπλάνο ο αγώνας που καθιερώνει τον Αντόνις.

Ερμηνευτικά, ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν και ο Σιλβέστερ Σταλόνε είναι ένα δεμένο ντουέτο. Έπειτα από το «Μια Στάση Πριν το Τέλος» (2013), ο Τζόρνταν συνεργάζεται ξανά με τον Κούγκλερ σε μια πολύ διαφορετική ταινία και με τους δύο να βρίσκονται πλέον μέσα στην κινηματογραφική βιομηχανία. Ο Τζόρνταν έχει τη μαχητικότητα και τη δύναμη να αναμετρηθεί με τον ρόλο και να μην τον καταπιεί η σύγκριση με τον Ρόκι. Αυτό που προσέχεις πάντως περισσότερο είναι, φυσικά, ο Σταλόνε. Έπειτα από δεκαετίες ως Ρόκι, με πόση γενναιοδωρία μπαίνει σε δεύτερο πλάνο και αφήνει έναν νέο πρωταγωνιστή να φανεί, αλλά και έναν νέο σκηνοθέτη να διαχειριστεί την ιστορία και τον ήρωα που τον έκανε διάσημο. Γερασμένος και χωρίς την ανάγκη να παραστήσει τον action hero, ο Σταλόνε κάνει εμφανή την εμπιστοσύνη που έχει δείξει στους συντελεστές του «Κριντ» και παίζει τον ρόλο τού προπονητή όχι ως star, αλλά ως ηθοποιός, έχοντας στιγμές πραγματικά συγκινητικές.