του Ηλία Φραγκούλη

Ο πάλαι ποτέ υποσχόμενος Ζακ Μπραφ του «Garden State» (2004), βρίσκεται φιλμικά σε… αθλιότερη κατάσταση από εκείνη της ηρωίδας του και εδώ μας παραδίδει τη χειρότερη ταινία της σκηνοθετικής του καριέρας, ένα ανυπόφορα στερεοτυπικό δράμα «προβληματικών» σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπους που τους συγκλόνισε μια προσωπική τραγωδία.

Υπεύθυνη (από αμέλεια) για ένα θανατηφόρο τροχαίο, η Άλισον δεν προσπαθεί ιδιαίτερα για να επιστρέψει στην κανονικότητα της ζωής και στην επαφή με τον έξω κόσμο. Καταπνίγει τον «πόνο» (σωματικό και ψυχικό) καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες χαπιών, τα οποία ο γιατρός της σταματά να συνταγογραφεί φοβούμενος άσχημο εθισμό, κάτι που ήδη συμβαίνει (φυσικά). Εριστική, αυτοκαταστροφική και ανεξέλεγκτη, η Άλισον θα βρεθεί τυχαία με τον παρολίγον πεθερό της, πρώην αστυνομικό που αντιμετώπιζε πρόβλημα αλκοολισμού και πλέον έχει αναλάβει την κηδεμονία της ορφανής εγγονής του, μιας «ανήσυχης» 16χρονης που θέλει να γνωρίσει κάθε εμπειρία της ζωής όπως… το σεξ, προκαλώντας την οργή του συντηρητικού παππού της. Τι αποτέλεσμα θα έχει αυτή η… «Απροσδόκητη Σχέση» όλων τους;

Το μοναδικό απροσδόκητο πράγμα εδώ είναι το πόσο ανελέητα κακή είναι αυτή η ταινία, που (πρωτίστως) στιγματίζει ένα θετικό σερί κινηματογραφικών εμφανίσεων της Φλόρενς Πιου, δίπλα σε ακόμη ένα κατάντημα του Μόργκαν Φρίμαν ο οποίος συμπληρώνει… ένσημα δίχως να υπολογίζει το κακό που μπορεί να κάνει στο όνομά του (ποιος μπορεί να ξεπεράσει και τούτο το πρόσφατο ατόπημα;). Μοιάζοντας να έχει κολλήσει για πάντα στην καταστασιακή προβλεψιμότητα της ζωής στο Νιου Τζέρζι κάποιας… άλλης δεκαετίας, ο Μπραφ αναπαράγει στείρες εικόνες «λαϊκίζουσας» αισθητικής και συγκινησιακής «μίρλας», με ένθεση εθισμού σε ναρκωτική ουσία «φαρμάκου» (βάζοντας στο βάθος και ολίγη από αλκοολισμό), για να ωθήσει τους χαρακτήρες του σ’ ένα άνευ ουσίας γαϊτανάκι ταλαιπωρίας και αστοχίας επιλογών που τους μετατρέπουν σε ακόμη πιο αδύναμα πλάσματα.

Άσχημες συμπτώσεις, λάθος κινήσεις, απρόσωποι χαρακτήρες και αμέτρητα κλισέ, συνθέτουν ένα τραγελαφικό σενάριο που (θα) έχει εξαντλήσει κάθε όριο υπομονής του θεατή στην πρώτη ώρα της (τεράστιας σε διάρκεια!) ταινίας. Πως θα ξεπεράσουν όλοι οι συντελεστές του φιλμ (κι εμείς μαζί) την ανάμνηση του σοκ του «ντου» του παππού σε drug party με όπλο ανά χείρας για να σώσει την παρθενία της εγγονής του; Γιατί δεν μπορούσε να πάει σε κλινική αποτοξίνωσης μια ώρα αρχύτερα η Άλισον; Γιατί το ζούσα όλο αυτό «παγιδευμένος» μέσα σ’ ένα σινεμά; Γιατί δεν γινόταν μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την ιδιωτικοποίηση του νερού στο κέντρο της Αθήνας εκείνη την ώρα;

Σε κάποια φάση έβγαλα το κινητό μου τηλέφωνο κι άρχισα να χαζεύω εικόνες στο Instagram για να περάσει η ώρα, σκεφτόμουν πως τα καθίσματα του κινηματογράφου δεν βολεύουν για μπιρίμπα (ακόμη κι αν σχηματιζόταν το απαραίτητο καρέ από άλλους συναδέλφους), ήλπιζα πως η επόμενη δημοσιογραφική προβολή εκείνου του πρωινού (το «Στο Τέλος Ξυρίζουν τον Γαμπρό») μπορεί να ήταν… πιο υποφερτή (!) και άλλα καταστροφολογικά. Ειλικρινά, δεν είναι εύκολη αυτή η δουλειά.