του Νίκου Παλάτου

Χωρίς οίκτο δείχνει διατεθειμένο να κινηθεί το Χόλιγουντ στη φετινή εορταστική περίοδο. Αφού την προηγούμενη εβδομάδα έριξε τα γερά θεμέλια της κατ’ ευφημισμό χριστουγεννιάτικης κωμωδίας με το καρέ των πατεράδων του «Ξαναγύρισε ο Μπαμπάς», ετούτη επιστρέφει για τα τυχόν μερεμέτια, μην αφήνοντας παραπονεμένο το αντίθετο φύλο, στο οποίο μάλιστα παρέχει extra bonus… φροντίδας και περιποίησης. Τέσσερις οι μπαμπάδες; Έξι οι μανάδες, ασπαζόμενες προφανώς μια κάποια λογική που πιστεύει στο… περισσότερες άρα και καλύτερες. Εκ του αποτελέσματος, όμως, οι εξάδες μόνο όταν αφορούν… μπύρες πετυχαίνουν τον στόχο τους! Όταν έχουν να κάνουν με μανάδες και Χριστούγεννα, αυτοί που κινδυνεύουν να βγουν εκτός ελέγχου είναι οι δύσμοιροι θεατές που θα έχουν την έμπνευση να παρακολουθήσουν το εν λόγω σεξτέτο σε δράση.

Θα πρέπει, δυστυχώς, να δεχτούμε οριστικά πως η νέα τάση της «γυναικείας» κωμωδίας δεν είναι παρά μια ξεδιάντροπη προσπάθεια αντιγραφής του «ανδρικού» αντίστοιχου του «The Hangover». Διόλου παράξενο που το σκηνοθετικό – συγγραφικό δίδυμο ετούτης της ταινίας ήταν υπεύθυνο για το σενάριο του πρώτου μέρος εκείνου του υπερεπιτυχημένου κωμικού franchise. Εδώ, όμως, η «έμπνευσή» τους (ξανά) περιορίζεται σε μια θλιβερή εικόνα μιας δήθεν γυναικείας απελευθέρωσης, την οποία δεν συμπτύσσουν μόνο στις τριαντάρες και κάτι ηρωίδες τους, όπως έκαναν στο επίσης δικό τους «Μαμάδες με Κακή Διαγωγή» (2016), άλλα εν είδει «ανανέωσης» βάζουν στο κάδρο και τις εξηντάρες μητέρες τους, οι οποίες (σε κάποιον πιο περιορισμένο βαθμό, είναι η αλήθεια) τυγχάνουν της ίδιας εξευτελιστικής αντιμετώπισης, ασφαλώς στα πρότυπα μιας (και καλά) «χαριτωμενιάς».

Τις διαθέσεις τους φροντίζουν να τις κάνουν φανερές από πολύ νωρίς, όταν οι τρεις μεγαλοκοπέλες, συγκλονισμένες από το γεγονός της ταυτόχρονης άφιξης των μητέρων τους για τα Χριστούγεννα, εφορμούν σε εμπορικό κέντρο όπου αφού κατεβάσουν όσο αλκοόλ μπορούν, επιδίδονται σε ό,τι καφριλίκι μπορεί να φανταστεί κανείς, με αποκορύφωμα του «αστείου» τις ερωτικές περιπτύξεις με έναν εμβρόντητο (αρχικά, τουλάχιστον) Άγιο Βασίλη. Έχουν μόλις αποφασίσει να πάρουν τα Χριστούγεννα στα χέρια τους, μην αντέχοντας την ιδέα να τους υποβληθεί ο τρόπος που θα περάσουν τις απαιτητικές γιορτινές μέρες. Οι άρτι αφιχθείσες γηραιότερες μητέρες ασφαλώς και έχουν άλλη άποψη, αν και ο εντελώς μονοδιάστατος χαρακτήρας τους δεν αφήνει περιθώρια για πολλές εκπλήξεις στον τρόπο δράση τους. Η μία είναι υπέρ το δέον τυπική και αυστηρή, η άλλη έχει μια πέραν του φυσιολογικού παθολογική αγάπη για την κορούλα της, ενώ η τρίτη, παρά την ηλικία της, επιμένει να συμπεριφέρεται σαν άγριο νιάτο.

Όταν το highlight των επιμέρους sketch (που ουσιαστικά αποτελούν το φιλμ) είναι η αποτρίχωση των… πλούσιων γεννητικών οργάνων ενός stripper, γίνεται εύκολα κατανοητό σε ποια επίπεδα έχει πέσει η βαυκαλιζόμενη εδώ γυναικεία χειραφέτηση. Συνεπικουρούμενη από τον χωρίς τέλος εξευτελισμό της Σούζαν Σαράντον, στον τάλε κουάλε ρόλο της μητέρας τής Κάθρν Χαν (ο χαρακτήρας της οποίας αναλαμβάνει την προαναφερθείσα αποτρίχωση, για να γίνουμε πλήρως κατανοητοί), το φιλμ βρίσκει σχετική παρηγοριά μόνο από την Κριστίν Μπαράνσκι. Η αιχμηρή αυστηρότητα του ρόλου που υποδύεται στέκει σαν μια μικρή όαση στην έρημο της κακογουστιάς και της χυδαιότητας τούτης της «κωμωδίας», που δεν παύει στιγμή να μας θυμίζει σε όλη τη διάρκειά της πόσο βάναυση μπορεί να γίνει η απουσία τού (και υποψίας έστω) κωμικού timing.