FreeCinema

Follow us

Τι είναι μια cult ταινία; Πόσο σκουπίδι μπορεί ή πρέπει να είναι; Από ποιον πλανήτη έρχεται και γιατί χρειάζεται να τη λατρέψεις; Μια στήλη που… εγκληματεί, για να σου δώσει τις καλύτερες απαντήσεις γύρω από κινηματογραφικά αξιοπερίεργα και τίτλους που αξίζει να μάθεις πως υπάρχουν. Αρκετά συχνότερα… για τους λάθος λόγους!

ΔΡΑΠΕΤΕΣ ΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΤΡΟΜΟΥ (1963)

(THE DAY OF THE TRIFFIDS)

  • ΕΙΔΟΣ: Τρόμου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στιβ Σέκελι
  • ΚΑΣΤ: Χάουαρντ Κιλ, Νικόλ Μόρεϊ, Τζάνετ Σκοτ, Κίρον Μουρ, Μέρβιν Τζονς, Τζανίνα Φέι

Μία σπάνια σε ποσότητα βροχή από μετεωρίτες, η οποία καταλήγει στον πλανήτη Γη, προξενεί διπλό κακό σε ένα πραγματικό jackpot γκαντεμιάς. Από τη μία, όσοι έσπευσαν να δουν το εντυπωσιακό θέαμα (σχεδόν όλος ο παγκόσμιος πληθυσμός, δηλαδή) έμειναν τυφλοί… για ανεξήγητους λόγους, από την άλλη, δε, το εξωγήινο φυτό triffid με τις σαρκοβόρες ιδιότητές του αναλαμβάνει τα τυχόν «μερεμέτια», βάζοντας στο μάτι τους πάντες, ανεξαρτήτως της ικανότητάς τους στην όραση. Ο υποπλοίαρχος του ναυτικού Μπιλ Μέισον φαίνεται να είναι από τους τυχερούς της υπόθεσης, καθώς αναρρώνοντας από οφθαλμολογική χειρουργική επέμβαση σε νοσοκομείο του Λονδίνου, χάρη στους επιδέσμους που κάλυπταν τα μάτια του, προστατεύτηκε από την τύφλωση. Ο κόσμος, όμως, τον οποίο αντικρύζει καθώς ξυπνά, είναι εντελώς διαφορετικός από εκείνον που γνώριζε. Η βρετανική πρωτεύουσα είναι μία έρημη πόλη, με τα ελάχιστα ψήγματα ζωής να έχουν παραδοθεί στο χάος. Αποφασισμένος να βρει ασφαλές καταφύγιο, δραπετεύει για το Παρίσι, μαζί με μικρό κοριτσάκι που βρίσκει στο διάβα του, με απώτερο στόχο την αμερικανική ναυτική βάση της Μεσογείου. Την ίδια ώρα, θαλάσσιος βιολόγος σε μικροσκοπικό νησάκι στ’ ανοιχτά της Κορνουάλης, βιώνει από πρώτο χέρι τον «Πράσινο Τρόμο» των θανατηφόρων triffids. Υπάρχει σωτηρία, άραγε;

Ο Άγγλος συγγραφέας Τζον Γουίνταμ δημοσίευσε το 1951 το επιστημονικής φαντασίας μυθιστόρημά του «The Day of The Triffids». Περίπου μία δεκαετία αργότερα, ο σκηνοθέτης Στιβ Σέκελι ανέλαβε την κινηματογραφική μεταφορά του, με τον σεναριογράφου Μπέρναρντ Γκόρντον να καταπιάνεται με τη διασκευή του, αφαιρώντας πολλά από τα στοιχεία της αρχικής πηγής. Αν το κλίμα στο βιβλίο του Γουίνταμ ήταν έντονα ψυχροπολεμικό και ταυτόχρονα μιλιταριστικό (τα triffids αμολιούνται στην ατμόσφαιρα εξαιτίας στρατιωτικού πειράματος που πήγε λάθος, με τη Σοβιετική Ένωση να έχει παίξει ενδεχόμενο ρόλο σε αυτό), το φιλμ του Σέκελι είναι ένα γνήσιο b-movie τρόμου, το οποίο αδιαφορεί πλήρως για την πολιτική πραγματικότητα, το Σιδηρούν Παραπέτασμα και άλλα τέτοια περισπούδαστα. Σαν αντιστάθμισμα των όσων… απουσιάζουν, έχει προστεθεί η υποπλοκή του ζεύγους των επιστημόνων στο φάρο του νησιού, όπου ο αλκοολικός σύζυγος θέλει να τα παρατήσει όλα και να σηκωθεί να φύγει (το γεγονός ότι δεν βρίσκει ουίσκι όποτε θέλει, παίζει σημαντικό ρόλο στη νευρικότητά του…). Προς δυσάρεστη έκπληξή του, αντί για τη βάρκα που θα τον πάει πίσω, βρίσκεται αντιμέτωπος με τα υπερμεγέθη σαρκοφάγα τέρατα μιας άγνωστης σε αυτόν χλωρίδας, πλην όμως φαίνεται να έχει μία-δύο καλές ιδέες για το πως θα τα βγάλει πέρα.

Η «μάχη» του ανθρώπου ενάντια στη Μητέρα Φύση παίρνει εδώ έναν έντονα αλληγορικό τόνο, καθώς τα γιγάντια δέντρα επιτίθενται ολούθε, με την αντιπαράθεση καλού – κακού της ίδιας της ανθρώπινης φύσης να μην μένει με το παράπονο, αφού ως γνωστόν όπου υπάρχει χάος και καταστροφή, τα πιο βίαια και πρωτόγονα ένστικτα είναι εκείνα που αναδύονται στην επιφάνεια. Δεν είναι μόνο η σκηνή με τους κατάδικους στην γαλλική έπαυλη, οι οποίοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση για δική τους ευχαρίστηση, αλλά και το γεγονός πως σπανίως κάποιος από τους βασικούς ήρωες (τουλάχιστον από εκείνους που δεν έχουν χάσει την όρασή τους) ενδιαφέρεται να βοηθήσει οποιονδήποτε από τους τυφλούς, εντός ενός κλίματος απόλυτης παράνοιας.

Πέραν, όμως, από τους όποιους συμβολισμούς περί αναγέννησης, Πίστης και θρησκείας (όταν η δράση μεταφέρεται στην Ισπανία, έχουμε απ’ όλα αυτά), ο βασικός λόγος για τον οποίο το φιλμ διαθέτει μία απαράμιλλη cult αύρα, δεν είναι άλλος από τα σαρκοβόρα triffids. Μοιάζοντας με άκακα μικρά φυτά εκ πρώτης όψεως, δείχνουν πολύ γρήγορα πως μπορούν και μεταμορφώνονται σε τεράστια δέντρα, που όχι μόνο κινούνται λες κι έχουν πόδια αντί για ρίζες, αλλά (άμα λάχει) καταπίνουν κανονικά (!) κι όποιον βρουν μπροστά τους. Φαίνεται, δε, πως φέρνουν σε κάτι από ζόμπι (μια ολόκληρη πενταετία πριν εμφανιστεί «Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών»!), αφού τα άτιμα δεν πεθαίνουν με τίποτα, καθώς τα κλαδιά τους μπορούν κι αναγεννούνται από τις στάχτες τους. Τα εφέ με τα οποία τα μυστηριώδη φυτά ζωντανεύουν στην οθόνη, σε ορισμένες σκηνές είναι όσο πρωτόλεια μπορεί να φανταστεί κάποιος (βλέπε την επίθεση στον Βοτανικό Κήπο), σε κάποιες περιπτώσεις, όμως, η παραγωγή καταφέρνει να «μακιγιάρει» τη φτώχεια της, όπως στην τελική μάχη στο φάρο ή (ακόμα καλύτερα) στη σεκάνς της διαφυγής από την εκκλησία. Το θρησκευτικής προσέγγισης φινάλε απέχει παρασάγγας από εκείνο του βιβλίου, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Εδώ, τα φυτά ζωντανεύουν και τρώνε κόσμο όπου τον πετύχουν! Αυτό είναι που μετράει.

TRIVIA

  • Το «επεισόδιο» με το ζεύγος των επιστημόνων στο νησί με το φάρο, σκηνοθετήθηκε εξολοκλήρου από τον Φρέντι Φράνσις, χωρίς το όνομά του να αναφέρεται στα credits. Οι σκηνές γυρίστηκαν όταν έγινε αντιληπτό πως όλη η διάρκεια του υπάρχοντος footage δεν ξεπερνούσε τη μία ώρα, οπότε κάτι έπρεπε να γίνει προκειμένου το project να προσεγγίσει τη διάρκεια κινηματογραφικής παραγωγής.
  • Με αυτόν τον τρόπο εξηγείται και ο λόγος για τον οποίο η ταινία μοιάζει με… συρραφή δύο διαφορετικών φιλμ που ενώθηκαν σε ένα, αφοί οι δύο βασικές ιστορίες δεν συναντιούνται ποτέ!
  • Η βασική δουλειά του Φράνσις ήταν στον τομέα της διεύθυνσης φωτογραφίας. Χάρη σε αυτή του την ιδιότητα, άλλωστε, κέρδισε στην καριέρα του και δύο βραβεία Όσκαρ. Το πρώτο για το βρετανικό δράμα «Ερασταί Χωρίς Ιδανικά» (1960) και το δεύτερο για το βιογραφικό, πολεμικό έπος «Γκλόρι: Ο Δρόμος για την Δόξα» (1990).
  • Το «The Midwich Cuckoos» ήταν ένα ακόμα βιβλίο του Τζον Γουίνταμ που έτυχε κινηματογραφικής μεταφοράς. Πρόκειται για την καταπληκτική ταινία του Γερμανού σκηνοθέτη Βολφ Ρίλα «Η Πόλις των Καταραμένων» (1960), πιο γνωστή με τον αυθεντικό της τίτλο «Village of the Damned». Το 1995, ο Τζον Κάρπεντερ γύρισε ένα μάλλον αποτυχημένο remake της.
  • Το BBC έχει παρουσιάσει το «Τhe Day of the Triffids» υπό τη μορφή mini σειράς δύο φορές. Την πρώτη (που αποτελεί και την πιο πίστη μεταφορά του βιβλίου) το 1981 και τη δεύτερη (η οποία φλερτάρει με την περιπέτεια δράσης) το 2009.
  • Σύμφωνα με τον Ντάνι Μπόιλ, η σκηνή με το ξύπνημα στο νοσοκομείο και το χαοτικό έρημο Λονδίνο, ενέπνευσε τον Άλεξ Γκάρλαντ ώστε να γράψει το σενάριο του φιλμ «28 Μέρες Μετά» (2002), το οποίο σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Μπόιλ.
  • Λέγεται πως το εφέ για τον ήχο που κάνουν τα triffids όταν κινούνται, επετεύχθη από το… φουμάρισμα αυτοσχέδιου ναργιλέ.
  • Λέγεται, επίσης, πως οι φοίνικες κατά μήκος του… Μεγάλου Περιπάτου στην οδό Πανεπιστημίου είναι στην πραγματικότητα triffids! Μπορεί να μην έχουν επιχειρήσει να μας φάνε ακόμη, αλλά σε χρήμα… έφαγαν το καταπέτασμα!

MORE CULT

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ

«Two of a kind… outcasts… living by the law of the jungle!»

ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

«Forget the medals, throw away the rule book. If you want to survive… play dirty.»

ΣΚΟΤΩΝΩ ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ

«DOUBLE RATES FOR WOMEN... because a woman is always double trouble!»

WINDOWS

«Somebody loves Emily... too much.»

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ

«Silence! Ten million dollars in diamonds is about to be stolen... and one whisper could set off Grand Slam - the world's most foolproof alarm!»