FreeCinema

Follow us

TRUMBO (2015)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Βιογραφία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζέι Ρόουτς
  • ΚΑΣΤ: Μπράιαν Κράνστον, Νταϊάν Λέιν, Ελ Φάνινγκ, Έλεν Μίρεν, Τζον Γκούντμαν, Μάικλ Στούλμπαργκ, Ρότζερ Μπαρτ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 124'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Στα τέλη της δεκαετίας του ’40, από κορυφαίος σεναριογράφος του Χόλιγουντ ο Ντάλτον Τράμπο μετατρέπεται σε θήραμα του μακαρθισμού και μπαίνει στη διαβόητη «Μαύρη Λίστα» της Κυβέρνησης των ΗΠΑ επειδή αρνείται να καταθέσει ότι είναι ένα κομμουνιστής ενώπιον της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων.

Μπορεί η ιδεολογία ενός ανθρώπου να επηρεάζει το καλλιτεχνικό του έργο και μέσω αυτού να προπαγανδίζει μηνύματα που ταυτίζονται με αυτήν; Είναι ένα ζήτημα που μας απασχολεί ακόμη και σήμερα, προκαλώντας μέχρι και τη λογοκρισία ενίοτε. Στην εποχή τού λεγόμενου «Hollywood studio system» αντιστοιχούσαν με την ίδια την αμερικανική κυβέρνηση, ελέγχοντας τους πάντες και τα πάντα, πόσω μάλλον τις πολιτικές «αποκλίσεις» από το παραδοσιακά επιτρεπτό. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40, ο κομμουνισμός μετατράπηκε σε εχθρό του έθνους και το Χόλιγουντ δεν θα επέτρεπε ποτέ να τεθεί σε κίνδυνο η ασφάλεια των πολιτών που επιζητούσαν τη διασκέδαση μέσα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο σκοταδισμός τού Μακαρθισμού επέβαλε τον «μαυροπινακισμό» ανθρώπων που εργάζονταν στη βιομηχανία του θεάματος, καταστρέφοντας καριέρες και ολόκληρες ζωές ακόμη, με τρόπο που τα παρασκήνια του αμερικανικού σινεμά δεν βίωσαν ποτέ ξανά. Αυτό ήταν το πραγματικό περιβάλλον στο οποίο πολέμησε και επιβίωσε ο σεναριογράφος Ντάλτον Τράμπο.

Επί της ατόφιας ιδεολογικής τοποθέτησης, η «Βιτρίνα» (1976) του Μάρτιν Ριτ τα είχε πει πολύ καλύτερα από όσα φιλμ καταπιάστηκαν με το θέμα. Ο «Trumbo», όμως, έχει το χολιγουντιανό λούσο, το κουτσομπολίστικο hype και τους αστέρες μιας ιστορικής περιόδου που για να κρατηθούν μέσα στο παιχνίδι του συστήματος έπρεπε να υποδύονται «ρόλους» από το πρωί ώς το βράδυ, να πειθαρχούν σαν ιδιοκτησία των studios και να είναι πάντοτε «καθαροί» για να καταναλωθούν από σχεδόν ολόκληρη την αμερικανική οικογένεια. Αυτό ήταν το «όνειρο». Και αυτή την ασφάλεια βρέθηκαν να απειλούν εκ των έσω οι κομμουνιστές του Χόλιγουντ, με πιο επικίνδυνους, ίσως, τους σεναριογράφους του. Γιατί ήταν εκείνοι που (θα) μπορούσαν να πετύχουν την πιο υποχθόνια «πλύση εγκεφάλου» των θεατών, την καθοδήγηση των αφελών μαζών πέρα από το μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Πέρα από τη θέληση της κυβέρνησης, δηλαδή…

Η επιλογή του Τζέι Ρόουτς, σκηνοθέτη κωμικών franchise όπως οι περιπέτειες του πράκτορα Όστιν Πάουερς ή του σογιού των Φόκερ, μπορεί να μην φαίνεται σωστή, όμως οι προθέσεις των παραγωγών του «Trumbo» θα πρέπει να ήταν πρωτίστως… ψυχαγωγικές και κατόπιν διερευνητικές σε βάθος ανάλυσης. Δηλαδή, εδώ έχουμε ένα φιλμ που περισσότερο αναζητά τις διόδους «φυγής» από την προβληματική του θέματος, παρά μια ταινία που θέλει να παραστήσει τον ιδεολογικό σημαιοφόρο. Το παράδοξο… ευτύχημα είναι πως ο Ρόουτς δεν πάει να σου το σερβίρει διαφορετικά. Έχει βάλει σκοπό να σε μεταφέρει στην περίοδο, να σε διασκεδάσει και να σε πληροφορήσει, ελαφρώς «εγκυκλοπαιδικά». Όχι να σου… κουνήσει το δάχτυλο του πολιτικού διδακτισμού. Κι αν νομίζεις πως αυτό μεταφράζεται σε μη ένδειξη σεβασμού, έχει προσθέσει μια άκρως ενδιαφέρουσα πτυχή του προσωπικού βίου του Τράμπο: την ανισορροπία που προκαλούσε ο εγωισμός και το πείσμα του μέσα στο ίδιο του το σπίτι και την οικογένειά του.

Αυτό που δεν απογειώνει τον «Trumbo» φιλμικά είναι μια αίσθηση χλιδάτης τηλεταινίας «based on a true story» και η χαλαρότητα της αφήγησης στο πρώτο μέρος της ταινίας. Όταν, όμως, η πλοκή φτάσει στο «μυστήριο» της πρώτης του οσκαρικής νίκης, το φιλμ γίνεται μια μικρή trivial απόλαυση του κόσμου του Χόλιγουντ της δεκαετίας του ’50, την οποία υποστηρίζει ένα πρώτης τάξεως καστ, δίπλα στον υποψήφιο για Όσκαρ πρώτου ρόλου Μπράιαν Κράνστον, που υποδύεται τον ομώνυμο ήρωα με έναν παράδοξα εγκρατή σατιρικό τόνο.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Οι λάτρεις των ταινιών εποχής, των δραματικών βιογραφιών και των παρασκηνίων του Χόλιγουντ θα μείνουν ευχαριστημένοι. Οι πιο… αριστεροί θεατές μπορεί να χαρακτηρίσουν την αντίληψη του σκηνοθέτη καρικατουρίστικη και αδικαιολόγητα light για τη σημασία του πράγματος. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και σίγουρα ζητά την κατανόηση ενός πιο adult κοινού με στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις. Για popcorn, καλύτερα αλλού…


MORE REVIEWS

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΟΛΛΙΝΙ

Ένας νεαρός δικηγόρος αναλαμβάνει την πρώτη μεγάλη υπόθεση της καριέρας του, μία φαινομενικά ξεκάθαρη δολοφονία υψηλά ιστάμενου επιχειρηματία στη Γερμανία. Όσο περισσότερο «σκαλίζει» τη δικογραφία, όμως, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται πως το έγκλημα αυτό κρύβει πίσω του μυστικά… πολλών δεκαετιών.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Ληστής καταδιωκόμενος από την αστυνομία, θάβει τη λεία της τελευταίας του δουλειάς σε απομονωμένο λόφο, στη μέση του πουθενά της μαροκινής ερήμου. Όταν μετά την αποφυλάκισή του επιστρέφει εκεί, αντικρίζει στη θέση του τάφου που είχε σκάψει… μαυσωλείο προς τιμήν του θαυματουργού «Αγνώστου Αγίου». Θα γίνει το θαύμα που επιθυμεί;

ΕΛΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ

Ο 8χρονος Όλιβερ πάσχει από αυτισμό και η επικοινωνία του με τον έξω κόσμο εξαρτάται κυρίως από κινητά και tablets τα οποία χρησιμοποιεί για να «μιλήσει», είτε στο σπίτι, είτε στο σχολείο. Σε μία από αυτές τις συσκευές θα κάνει την εμφάνισή του ο Λάρι, ένα μοναχικό τέρας που τον παρακολουθεί από την άλλη πλευρά των γήινων οθονών και θέλει να γίνουν «φίλοι», ώστε να τον τραβήξει στη δική του διάσταση.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ένα νεαρό ζευγάρι θα έρθει αντιμέτωπο με τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, όταν λίγο μετά τη γέννηση της κόρης του περιέλθει σε δεινή οικονομική κατάσταση. Η οικογενειακή γαλήνη θα δοκιμαστεί και από την αναπάντεχη έλευση του πρόσφατα αποφυλακισθέντος παππού.

ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΜΕ ΤΗ ΓΑΤΑ 3

Αρκετά χρόνια μετά την «Μεγάλη Συμφωνία», όπου οι σκύλοι και οι γάτες δημιούργησαν μαζί ένα σύστημα το οποίο διατηρεί την αρμονική και ειρηνική τους συμβίωση, μια ομάδα άλλων κατοικίδιων, ξεχασμένων σ’ ένα pet shop, απειλεί να καταστρέψει τα πάντα.

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι ένας καλός κομμουνιστής και το κακό Χόλιγουντ δεν τον αφήνει να δουλέψει. Και τον κυνηγάει και μια του «κίτρινου» Τύπου σαν τη Βούλτεψη στο πιο δεκαετία του ’40, με καπελαδούρες, ξέρεις.