FreeCinema

Follow us

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ (2015)

(TOMORROWLAND)

  • ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μπραντ Μπερντ
  • ΚΑΣΤ: Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπριτ Ρόμπερτσον, Χιου Λόρι, Ράφεϊ Κάσιντι, Τιμ ΜακΓκρο, Τόμας Ρόμπινσον
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 130'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Μια σκληροπυρηνικά οπτιμίστρια έφηβη ακτιβίστρια ανακαλύπτει μια κονκάρδα που, όταν την αγγίζει, τη μεταφέρει σε ένα παράλληλο σύμπαν. Εντοπίζοντας τον μόνο άνθρωπο που μπορεί (αρχικά απρόθυμα) να της εξηγήσει τι συμβαίνει, σύντομα θα βρεθεί μαζί του σε μια περιπέτεια με απώτερο σκοπό… τη σωτηρία τού πλανήτη μας.

Η πιο πρόσφατη και φιλόδοξη παραγωγή τής Disney αποτελεί… προσωπική της υπόθεση. Σε αντίθεση με το σύνηθες «κάνουμε ένα δημοφιλές blockbuster και μετά το μετατρέπουμε σε theme park», στην προκειμένη περίπτωση η εταιρεία έκανε το ομώνυμο theme park της (και ένα από τα πιο δημοφιλή της) ταινία, με σκηνοθέτη έναν από τα «χρυσά παιδιά» του animation, τον Μπραντ – «Οι Απίθανοι» – Μπερντ, ο οποίος μάλιστα αρνήθηκε τη σκηνοθεσία του νέου «Πολέμου των Άστρων» για χάρη της!

Η τεχνολογική εξέλιξη μπορεί να είναι ευχή ή / και κατάρα, αναλόγως το ποιος και πώς τη χειρίζεται. «Εξαρτάται ποιον λύκο αποφασίζεις να θρέψεις», όπως λέει και το ρητό των Ινδιάνων Τσέροκι που επαναλαμβάνει παραβολικά η υπερ-αισιόδοξη έφηβη πρωταγωνίστρια, Κέισι. Αυτή της η αισιοδοξία και ο ατίθασος ακτιβισμός θα τη φέρουν στη Χώρα του Αύριο, σε ένα κυνηγητό ενάντια στον χρόνο που τελειώνει (κυριολεκτικά) για τη Γη, συντροφιά με τον Φρανκ, έναν μεσόκοπο επιστήμονα που, σαν παιδί στα όχι και τόσο μακρινά 60’s, είχε ζήσει το πραγματικό θαύμα τής τεχνολογίας, όταν η ανθρωπότητα την αντιμετώπιζε ως μέσο σωτηρίας και μελλοντικής ευημερίας, κι όχι τρομολαγνείας και καταστροφής, όπως χρησιμοποιείται πλειοψηφικά σήμερα. Αυτή ήταν και η αρχική έμπνευση για το θεματικό πάρκο που πρωτοσχεδιάστηκε στη δεκαετία του ’50 από τον ίδιο τον Ντίσνεϊ και την ομάδα του: μια μικρογραφία ενός ιδανικού κόσμου που θα μπορούσαμε να χτίσουμε στ’ αλήθεια, με τη βοήθεια της τεχνολογίας και με μια ουμανιστική προσέγγιση που θα έκανε τον μικρό μας πλανήτη μια αληθινή Ουτοπία. Στην ταινία τουλάχιστον, διότι η έμφυτη (;) αρνητικότητα του ανθρώπινου γένους τη μετέτρεψε σύντομα σε όπλο αυτοκαταστροφής, που φέρνει γρήγορα τον τελικό όλεθρο. Η νεαρή Κέισι και ο Φρανκ, συντροφιά με το σύμβολο του πάλαι ποτέ αισιόδοξου Μέλλοντος, το ανδροειδές Αθηνά (με τη μορφή ενός μικρού κοριτσιού), αποτελούν την τελευταία ευκαιρία αυτού του ταλαίπωρου πλανήτη.

«Η Χώρα του Αύριο» είχε τεράστιο προϋπολογισμό και τη γνωστή φιλοδοξία του studio που τη δημιούργησε. Ταυτόχρονα, ωστόσο, διαθέτει και κάποια ενδιαφέροντα παράδοξα. Για παράδειγμα, και σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών blockbusters, μπορεί μεν να χρησιμοποιεί τεχνολογία CGI, όμως δε «λούζεται» σε αυτήν. Τα «γήινα» γυρίσματα έγιναν στον Καναδά, τα περισσότερα σκηνικά (πολλά εκ των οποίων βρίσκονται στα ανά τον κόσμο Disney Parks) είναι αληθινά, ενώ τα φουτουριστικά κτήρια της Χώρας δεν είναι αλλά από την Πόλη Τεχνών κι Επιστημών στη Βαλένθια της Ισπανίας, σχεδιασμένα από τον Σαντιάγο Καλατράβα! Επίσης, οι πραγματικοί action heroes της ταινίας είναι τα δυο κορίτσια, η Κέισι (Μπριτ Ρόμπερτσον) και η Αθηνά (Ράφεϊ Κάσιντι), με τους μεσήλικες άνδρες stars, Κλούνεϊ και Λόρι, να έχουν ρόλους χαμηλότερων απαιτήσεων (αν και ο Λόρι κρατά τον καλύτερο μονόλογο – μήνυμα για τον εαυτό του). Και οι δυο starlets εκφράζουν ιδανικά τους συναισθηματικούς στόχους τής ιστορίας, αλλά ειδικά η 12χρονη Κάσιντι, με τον αέρα και τη γοητεία μιας μικρής Όντρεϊ Χέπμπορν, είναι πραγματική αποκάλυψη στον ρόλο του απελπισμένου ανδροειδούς. Τέλος, σε θεματικό επίπεδο, είναι από τις λίγες φουτουριστικές ταινίες της εποχής μας που κρατούν την ιδέα της τεχνολογίας ως θετικής δύναμης και όχι ως όπλου που θα στραφεί εναντίον μας – γιατί δεν είναι η επιστημονική εξέλιξη ο χειρότερός μας εχθρός, αλλά το δικό μας απαισιόδοξο μυαλό, που λες και κρατά τα αρνητικά και απορρίπτει τα θετικά τού κόσμου γύρω του. Αυτό επιχειρούν να αποδείξουν οι «κακοί» (αλλά, πραγματικά, απλά «ρεαλιστές») της ιστορίας, που προσπαθούν να εμποδίσουν την Κέισι, τον Φρανκ και την Αθηνά να σώσουν τον κόσμο, με το σκεπτικό πως, πολύ απλά, δεν είναι άξιος διάσωσης.

Κάποιοι έχουν ήδη κατηγορήσει την ταινία ως υπερβολικά δημαγωγική και πατροναριστική, ειδικά από τη στιγμή που πρόκειται να την παρακολουθήσουν κάτι εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως. Την ίδια στιγμή, οι περισσότεροι εξ αυτών παραδέχονται πως τουλάχιστον οι προθέσεις της είναι καλές. Κι εδώ ακριβώς, σε μικροσκοπική κλίμακα βέβαια, η ταινία έρχεται να αποδείξει τι έχουμε καταντήσει: αρνητικοί, κυνικοί και γκρινιάρηδες, να σνομπάρουμε μια ρομαντική, έστω και αφελή σε σημεία, προσπάθεια να περαστεί στις νέες γενιές μια πιο θετική ματιά στον κόσμο μας, όπου «οικολογία» και «ακτιβισμός» δεν σημαίνει αυτόματα ένα μάτσο εκκεντρικών που φωνάζουν συνθήματα, αλλά κάτι πιο πρακτικό και πιο ουσιώδες, το οποίο μπορεί και να βοηθήσει κι εμάς και τον πλανήτη αντί για τα πολεμοχαρή κι εσχατολογικά μηνύματα που λαμβάνουμε διαρκώς. Πώς, όμως, αυτό μπορεί να είναι κάτι αληθινά κακό ή, ακόμα χειρότερα, «επικίνδυνο»;

Και, ναι, η ταινία σταδιακά γίνεται όλο και πιο διδακτική, με ένα γλυκερό κρεσέντο προς το τέλος της που θυμίζει… διαφημιστικό της Benetton. Και, ναι, είναι πιο στατική από ό,τι ίσως θα περιμέναμε, με τη δράση να συμβαίνει περισσότερο στη «γνώριμη» Γη παρά στην αινιγματική Χώρα του Αύριο, την οποία βλέπουμε λίγο και αποσπασματικά. Και, ασφαλώς ναι, πρόκειται για δημιούργημα ενός από τα μεγαλύτερα studios του κόσμου, όπου το όνειρο και το παραμύθι πωλούνται ακριβά σε όποιον τα αναζητά. Αν και εδώ πρόκειται για μια ταινία η οποία, χρησιμοποιώντας μια τρυφερή παιδικότητα και μια νοσταλγική διάθεση, μας καλεί να γίνουμε λίγο πιο ανεκτικοί και αισιόδοξοι, για εμάς και τον κόσμο όπου ζούμε. Είμαστε πιο επιεικείς με τέτοιες προθέσεις και πασιφανή μηνύματα όταν τα βλέπουμε σε μορφή animation (π.χ. το αριστουργηματικό «Wall-E», παρόμοιου «αφυπνιστικού» μοτίβου), γιατί, λοιπόν, είναι τόσο δύσκολο να τα συγχωρέσουμε σε ένα live action; Επίσης, αν αυτή η ταινία είχε γυριστεί στα 80’s (με την όποια… εύκαιρη τεχνολογία), τώρα σίγουρα θα μιλούσαμε γι’ αυτήν με νοσταλγία ανάλογη του… «E.T.»! Σήμερα, με τον τεχνολογικό και πληροφοριακό κορεσμό, ίσως να μας πέφτει πολύ παλιομοδίτικη, απλοϊκή, αφελής, όπως οι ιδέες της Κέισι ή τα όνειρα του 11χρονου Φρανκ. Κρίμα, γιατί οι φιλοδοξίες που κρύβει, αξίζουν πολύ καλύτερα. Εσείς, αλήθεια, ποιον λύκο θα θρέψετε;

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Οικογενειακή περιπέτεια φαντασίας με αισιόδοξα μηνύματα από το studio / βιομηχανία ονείρων. Ακόμα κι αν νομίζεις πως έχεις θάψει από καιρού το παιδί που ήσουν κάποτε (όπως ο Φρανκ της ιστορίας), τουλάχιστον δώσε μια ανοιχτόμυαλη ευκαιρία σε αυτή τη νοσταλγική πρόσκληση της Disney. Όσο για τα αιώνια παιδιά, αυτή είναι η ταινία σας!


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΕΛΕΣ

Ο ιδιοκτήτης ενός gay club στο Σαιν-Τροπέ σκαρφίζεται ένα απελπισμένο σχέδιο, όταν ο γιος του καταφθάνει με τη μελλοντική του σύζυγο και τους συντηρητικούς της γονείς.

ΛΗΣΤΕΙΑ ΑΛΑ... ΙΤΑΛΙΚΑ

Ο στιλάτος Λονδρέζος ληστής Τσάρλι Κρόκερ αποφυλακίζεται κι αποφασίζει να πραγματοποιήσει μία θρασύτατη ληστεία χρυσού από τη FIAT στην Ιταλία, κάτω από τη μύτη της τοπικής Μαφίας, συλλέγοντας συνεργάτες και εχθρούς στην πορεία.

ΕΝΑ ΤΕΛΕΙΟ ΣΧΕΔΙΟ

Τρεις φίλοι, ο Ραμόν, ο Αντράντε και ο Πάκο, απολύονται από την εταιρεία στην οποία εργάζονταν και, πλέον, με το ηθικό τους στο ναδίρ, βλέπουν τη ζωή τους σε τέλμα. Μέχρι τη στιγμή που καταστρώνουν ένα σχέδιο για να ξεφύγουν από τον «βάλτο» της ανεργίας. Υπάρχει, όμως, ένα μικρό πρόβλημα: το όχημα με το οποίο θα ταξίδευαν ώστε να εκπληρώσουν τον σκοπό τους… χαλάει.

MISS ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ

Λονδίνο, 1970. Μέλη νεοϊδρυθείσας φεμινιστικής οργάνωσης σχεδιάζουν να σαμποτάρουν την εκδήλωση των καλλιστείων για την ανάδειξη της Μις Κόσμος, η οποία πρόκειται να διεξαχθεί στην αγγλική πρωτεύουσα. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα.

ΓΥΜΝΟΙ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

Ο νεαρός Τομ Ρίπλεϊ ονειρεύεται τα χρήματα (αν όχι και τη ζωή) του παιδικού του φίλου Φίλιπ Γκρίνλιφ. Και υπάρχει ένας… δολοφονικός τρόπος για να τ’ αποκτήσει, στις διακοπές τους στην Ιταλία.