της Κατερίνας Ανδρεάκου

Το «girl power» στις κωμικές περιπέτειες (κυρίως) έχει γίνει μια καλοδεχούμενη «μόδα» τα τελευταία χρόνια, με τους ρόλους να αντιστρέφονται και τις πρωταγωνίστριες να αποδεικνύουν πως έχουν και τα κότσια και την εξυπνάδα να βάλουν κάτω ακόμα και τους πιο σκληροτράχηλους, έμπειρους μυστικούς πράκτορες, όταν τους δοθεί η ευκαιρία. Ένα από τα πλέον επιτυχημένα παραδείγματα είναι το «Spy» του 2015, μια εξαιρετικά γραμμένη και αστεία σάτιρα / αντιστροφή ρόλων, στην οποία η ευτραφής αλλά χαρισματική ηρωίδα ανατρέπει τους κανόνες και αποδεικνύεται πολύ πιο καπάτσα και αποτελεσματική από τους ωραιοπαθείς και macho αρσενικούς πράκτορες, με ηθοποιούς σαν τον Τζουντ Λο και τον Τζέισον Στέιθαμ να αυτοσατιρίζονται και γυναίκες ηθοποιούς μέχρι τούδε «απαγορευτικές» όσον αφορά τον σωματότυπό τους (και, βασικότερα, το φύλο τους), όπως η Μελίσα ΜακΚάρθι, να παίρνουν τη θέση τους ως οι αληθινά ικανότεροι «ήρωες». Αυτή η φετινή δουλειά κλίνει αρκετά προς το παράδειγμα του «Spy», «σπάει» (#diplhs, συγγνώμη…) όμως τα μούτρα της σε πολλά επίπεδα.

Η Μίλα Κούνις, λοιπόν, είναι η Όντρεϊ, μια συμπαθής και γλυκιά αλλά καθόλου φιλόδοξη κοπέλα, που ακόμα δεν έχει ξεπεράσει τον ξαφνικό χωρισμό της από τον μυστηριώδη Ντρου (Τζάστιν Θερού), ο οποίος την παράτησε μετά από έναν χρόνο ρομαντικής σχέσης. Πολυτιμότερή της παρηγοριά, η καλοπροαίρετη, αν και κάπως ανισόρροπη κολλητή της φίλη, Μόργκαν (Κέιτ ΜακΚίνον). Όταν αποκαλύπτεται πως ο Ντρου είναι κατάσκοπος, που μάλιστα κρατά ένα άκρως σημαντικό μυστικό «όπλο» το οποίο αφήνει στην Όντρεϊ, οι δύο κοπέλες μπλέκονται στη μεγαλύτερη υπόθεση παγκόσμιας ανατροπής στην εποχή μας, με το δυσκολότερο εμπόδιό τους να είναι οι άνθρωποι που (θα) μπορού(σα)ν να εμπιστευθούν. Το δίδυμο σιγά-σιγά αποκτά εμπειρίες και αρκετή αποφασιστικότητα ώστε να βρει απαντήσεις και, γιατί όχι, να σώσει τον κόσμο από μια άμεση απειλή.

Το σενάριο, ειδικά όσον αφορά το κατασκοπικό μέρος, δεν βγάζει και πολύ νόημα και η παγκόσμια απειλή παραμένει αόριστη, βασικά κάτι έχει να κάνει με Ανατολικο-ευρωπαίους (όπως πάντα, άλλωστε, γιατί ν’ αλλάζουμε τα κλισέ;) και την κατοχή ενός συστήματος που μπορεί να ελέγχει τις παγκόσμιες πληροφορίες – ή κάτι τέτοιο, δεν το μαθαίνουμε ποτέ, ούτε φαίνεται να πολυενδιαφέρει και την ίδια την ταινία! Αυτή η επείγουσα «διεθνής συνωμοσία» είναι ένα παντελώς εξόφθαλμο κι αόριστο πρόσχημα για δύο (συνοδευτικό επιφώνημα τρόμου) ώρες καταδίωξης, αναπάντεχα αιματηρής βίας και κωμικών γκαγκ, με τις ηρωίδες – κορίτσια της διπλανής πόρτας να προσπαθούν να ξεφύγουν αλλά και να διεκπεραιώσουν την υπόθεση στην οποία μπλέχτηκαν από σπόντα. Η Κούνις βγαίνει ως η πιο αλώβητη από αυτό το σεναριακό χάος, θυμίζοντας πότε μια Μεγκ Ράιαν της νεότερης γενιάς και πότε μια femme fatale ελαφρών βαρών, αποδεικνύοντας ωστόσο πως οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι τής πηγαίνουν. Η ΜακΚίνον, από τις πλέον χαρισματικές και πραγματικά αστείες νέες κωμικούς, δυστυχώς επαναλαμβάνει αυτή τη μανιακή μανιέρα τής εκκεντρικής, γυαλίζει-το-μάτι-μου αντι-ηρωίδας που, ενώ στα σκετσάκια του «Saturday Night Live» και σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους κλέβει πάντα επάξια την παράσταση, εδώ κουράζει. Ελπίζουμε μόνο να μην καθιερωθεί (και περιοριστεί) σε τούτη την περσόνα, καθώς οι διάσπαρτες εκλάμψεις ευαισθησίας και πιο χαμηλότονης ερμηνείας σε κάποιες σκηνές αποδεικνύουν πως το ταλέντο της είναι πιο πολυεπίπεδο και υπερβαίνει αυτήν της κωμικής εκκεντρικότητας.

Οι ανδρικοί χαρακτήρες είναι (αναμενόμενα και δικαιολογημένα, αναλογιζόμενοι τις προθέσεις της ταινίας) περισσότερο «γλάστρες», κι έτσι η παρουσία του ενδιαφέροντος Τζάστιν Θερού και του Σαμ Χιούγκαν, σύγχρονου αντικειμένου φαντασιώσεων εκατομμυρίων γυναικών λόγω της σειράς «Outlander», περιορίζεται σε απλή στήριξη. Κι ενώ αυτό είναι απόλυτα αποδεκτό, δυστυχώς η απαράδεκτη διάρκεια και η περίεργη επιλογή της σκηνοθέτιδος Σουζάνα Φόγκελ καταλήγουν σε ένα φιλμικό αποτέλεσμα με δυσανάλογες δόσεις σωματικού και προφορικού χιούμορ ή αιματηρές σεκάνς εκτελέσεων και ομαδικών σκοτωμών που θα θεωρηθούν ακραίες ακόμη και από θαυμαστές του Τζέιμς Μποντ, δίνοντας συνολικά την αίσθηση μιας αδεξιότητας και συχνά μιας αμηχανίας, με τις συνεχείς και (εν τέλει) άσκοπες καταδιώξεις να προκαλούν περισσότερο βαρεμάρα παρά το ενδιαφέρον. Ωστόσο, υπάρχουν λιγοστές στιγμές που σε κάνουν να γελάς δυνατά, ενώ η χημεία των πρωταγωνιστριών είναι το πιο απολαυστικό στοιχείο αυτής της μέτρια εκτελεσμένης (#diplhs και πάλι…) παραγωγής.