του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Πρώην, νυν, εξαπατημένοι σύζυγοι, εξωσυζυγικό σεξ και αλκοολισμός, μαζί με παρακολουθήσεις, εμμονές και εξαφανίσεις, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν «Το Κορίτσι του Τρένου». Είναι τα ίδια στοιχεία που μπορεί να βρει κανείς σε μια καθαρόαιμη σαπουνόπερα και ο Τέιτ Τέιλορ, που μετέφερε στο σινεμά το bestseller της Πόλα Χόκινς (τα δικαιώματα αγοράστηκαν πριν καν κυκλοφορήσει η πρώτη έκδοση), το γνωρίζει πολύ καλά. Σε πολλές σκηνές και ειδικά στο φινάλε, η ταινία φλερτάρει σχεδόν ξεδιάντροπα με το trash. Το κάνει, όμως, με δεξιοτεχνία και γρήγορη ροή και το υποστηρίζει με ένα τέλειο καστ, που δεν μπορεί παρά να ενθουσιάσει το γυναικείο κοινό, στο οποίο κυρίως απευθύνεται. Άλλωστε, ο Τέιλορ γνωρίζει σε βάθος τι αρέσει στις γυναίκες και το απέδειξε με την πρώτη του ταινία, τις «Υπηρέτριες» (2011). Βρείτε μία γυναίκα που να μην της άρεσε αυτή η ταινία!

Το κεντρικό πρόσωπο ενός μεγαλύτερου κύκλου είναι η Ρέιτσελ, που κάθε μέρα πηγαινοέρχεται με το τρένο από ένα προάστιο στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Από το παράθυρο παρακολουθεί ένα συγκεκριμένο σπίτι, στο οποίο ζει ένα ζευγάρι που δείχνει ιδανικό. Φαίνονται νέοι, ωραίοι, επιτυχημένοι, να αγαπιούνται, να κάνουν σεξ. Είναι η ζωή που θα ήθελε να ζει και η Ρέιτσελ – μια ζωή που έζησε για λίγο στο σπίτι που βρίσκεται λίγο παραδίπλα. Είναι το σπίτι που δεν θέλει να βλέπει από το παράθυρο, αλλά δεν μπορεί να αποστρέψει το βλέμμα της. Εκεί ζει ο πρώην σύζυγός της με τη νέα του γυναίκα και με το μωρό τους. Είναι το μωρό που δεν μπόρεσε να αποκτήσει η Ρέιτσελ και ο λόγος που έγινε αλκοολική.

Με το που τελειώνει η στρωτή, νηφάλια αφήγηση της Ρέιτσελ, βλέπουμε για πρώτη φορά ποια είναι η πραγματική της κατάσταση. Είναι η εικόνα μιας μπεκρούς, που δεν μπορεί να πει δυο κουβέντες ή να κινηθεί χωρίς κάποιος να καταλάβει τι της συμβαίνει. Βιώνει μια προσωπική καταστροφή. Έχει χάσει τη ζωή της, τον άνδρα της, τη νηφαλιότητά της, φιλοξενείται από μια φίλη της επί δύο χρόνια, η δουλειά της είναι παρελθόν, αν και δεν το ομολογεί σε κανέναν, έχει παραδοθεί στις εμμονές της. Αυτές οι εμμονές θα την κάνουν μια μέρα να κατέβει από το τρένο για να αντιμετωπίσει την «ιδανική» σύζυγο, όταν από το παράθυρο δει ότι εκείνη αγκαλιάζεται και φιλιέται με έναν άλλο άνδρα. Είναι, όμως, λιώμα και όταν συνέλθει θα μάθει ότι η Μέγκαν, όπως είναι το όνομά της, έχει εξαφανιστεί. Τα κενά μνήμης κάνουν ακόμη χειρότερα τα αισθήματα ενοχής τής Ρέιτσελ, που μπαίνει όλο και πιο βαθιά στην ιστορία.

Στις περιλήψεις που ακολουθούν «Το Κορίτσι του Τρένου», η ταινία περιγράφεται ως «Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» της φετινής χρονιάς. Ίσως να μη διαθέτει την ψυχρή σκηνοθετική ματιά του Ντέιβιντ Φίντσερ, που κάνει μια ιστορία περισσότερο ανατριχιαστική, αλλά έχει ένα πολυπληθές καστ που είναι απολύτως σωστό, με πρώτη την Έμιλι Μπλαντ να υποδύεται τη Ρέιτσελ, έναν χαρακτήρα που δεν είναι και ο πιο συμπαθής, να γίνεται ένα πρόσωπο με το οποίο συμπάσχεις. Ακόμη και στις μικρές λεπτομέρειες, όπως στις σκηνές του τρένου, ο Τέιλορ δείχνει μεγάλη προσοχή στην ακρίβεια και με τον ρυθμό που δίνει στην ταινία δεν αφήνει περιθώρια πλήξης ή κενών. Με λίγα λόγια, «Το Κορίτσι του Τρένου» θα το απολαύσεις και με το παραπάνω, ειδικά αν δεν ψάχνεις πολλαπλές αναγνώσεις και βαθιά επίπεδα. Μόνο μην ακούσω τίποτα για φεμινισμούς και γυναικεία αλληλεγγύη, γιατί θα πιάσω τιρμπουσόν (hint για το φινάλε).