FreeCinema

Follow us

Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (2006)

(THE FOUNTAIN)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντάρεν Αρονόφσκι
  • ΚΑΣΤ: Χιού Τζάκμαν, Ρέιτσελ Βάις, Έλεν Μπέρστιν, Μαρκ Μαργκόλις, Στίβεν ΜακΧάτι
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 97'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Ένας επιστήμονας παλεύει με την «κατάρα» της θνητότητας, αναζητώντας μία θεραπεία κατά του καρκίνου, ώστε να σώσει τη ζωή της συζύγου του. Στο γήινο σύμπαν (μας)…

Ένα απόσπασμα από τη «Γένεση», το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής, ανοίγει το φιλμ και δίνει το στίγμα της πολυαναμενόμενης τρίτης ταινίας του Ντάρεν Αρονόφσκι. Η πτώση του Αδάμ και της Εύας προς τη θνητότητα και το μυστήριο του «δέντρου της ζωής». Ακολουθούν οι αποσπασματικές συστάσεις σε τρία παράλληλα σύμπαντα. Ένας κατακτητής από την Ισπανία του 16ου αιώνα υπόσχεται στη βασίλισσα Ισαβέλλα να βρει αυτό το δέντρο, παίρνοντας μαζί του τη μελλοντική τους βέρα. «Φόρα την όταν βρεις την Εδέμ. Κι όταν γυρίσεις, θα είμαι η Εύα σου. Μαζί θα ζήσουμε παντοτινά…», είναι τα λόγια εκείνης που θα τον συντροφεύουν ενάντια στο θάνατο, καθώς πολεμά τους ιθαγενείς της Κεντρικής Αμερικής. Μεταπηδώντας στις ΗΠΑ του σήμερα, ένας επιστήμονας βρίσκεται σε αγώνα με το χρόνο, καθώς αποπειράται να βρει μία θεραπεία κατά του καρκίνου, προτού η σύζυγός του αφήσει τούτο τον κόσμο. Και κάπου εκεί, ψηλά, σ’ ένα μακρινό μέλλον, ένας άνθρωπος ανασκαλίζει αναμνήσεις αυτής της σχέσης, της ίδιας ασθένειας, της ίδιας αγωνίας, με το ίδιο ερωτικό καρδιοχτύπι, μέσα στο νεφέλωμα που περιβάλλει ένα άστρο που πεθαίνει! Με λίγα λόγια, η «Πηγή της Ζωής» δεν είναι το εργάκι που ψάχνατε για να διασκεδάσετε δύο ωρίτσες μέσα στο weekend…

Με μία από τις πιο επεισοδιακές πορείες παρασκηνίων και γυρισμάτων των τελευταίων ετών στο Χόλιγουντ, κατακρεουργημένο από την πλειοψηφία της κριτικής παγκοσμίως και τόσο συγγενικά αλλόκοτο όσο το κιουμπρικό «2001» (μέγα κομπλιμέντο αυτό), το φιλμ του Αρονόφσκι κρύβει μέσα του δύο από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ζωής: τον έρωτα και το θάνατο. Κρίνει τις ομοιότητές τους με γνώμονα το χρόνο. Την αθανασία. Ή το αντίστροφό της. Μπορεί μια αγάπη να ζει αιώνια; Μπορεί το ίδιο να επιτύχει και η ανθρώπινη ψυχή; Κι αν όλα μέσα μας τελειώνουν, τι γίνεται μετά το θάνατο; Ξαναγεννιόμαστε; Μέσα από τους καρπούς των δέντρων που κουβαλάνε στοιχεία από τη γη / σώμα μας; Ή ακόμη και μέσα από τ’ αστέρια που εκρήγνυνται στο γαλαξιακό κενό, δίνοντας την ίδια στιγμή ζωή σε άλλα, καινούργια, που θα φωτίζουν με υγεία τη δική μας πορεία στην ανθρωπότητα;

Το ξέρει ο Αρονόφσκι πως απάντηση δεν μπορεί να δώσει με την ταινία του, είναι προφανές. Δεν μπορείς να απαιτείς από ένα φιλμ να λύσει τα μυστήρια του σύμπαντος. Μπορείς, όμως, να απαιτείς από μια μερίδα κοινού να εισχωρήσει σε τούτο το αφηγηματικό «νεφέλωμα» και να τολμήσει να βρει το σέβας, υπό την προϋπόθεση να έχει μία βιωμένη εμπειρία των δύο συντεταγμένων της «Πηγής της Ζωής». Να έχει αγαπήσει σχεδόν… θανάσιμα ή να έχει έρθει τόσο κοντά στο θάνατο που να το θυμάται σαν χρέος ζωής. Οι υπόλοιποι, μάλλον με χλεύη θ’ αντιμετωπίσουν το πείραμα, παρόμοια μ’ εκείνη που τονίζει ο Αρονόφσκι προς τον φαρισαϊσμό της θρησκευτικής Πίστης, χρησιμοποιώντας το ακραίο παράδειγμα της Ιεράς Εξέτασης, η οποία αποκαλεί το ανθρώπινο σώμα «φυλακή» και το θάνατο «απελευθερωτή της ψυχής». Αμήν!

Σαν ένα puzzle εσωτερικό που κάποιος τόλμησε να μετατρέψει σε extravagant υπαρξιακό δοκίμιο, η «Πηγή της Ζωής» συνοψίζεται μέσα από την επαναλαμβανόμενη ατάκα της ετοιμοθάνατης Ίζι: «Τέλειωσέ το!». Εκείνη εννοεί το βιβλίο της, που χρειάζεται ένα τελευταίο κεφάλαιο. Ο Αρονόφσκι, πάλι, εννοεί εσένα. Και περιμένει από εσένα να το ψάξεις για πολύ καιρό αφού δεις το φιλμ. Για μία αιωνιότητα. Ή ως τη στιγμή που η μεγαλύτερη «ασθένεια» αυτού του κόσμου ζητήσει και τη δική σου ψυχή…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Το άνωθεν κείμενο είναι η κριτική που έγραψα το 2007, όταν το φιλμ διανεμήθηκε για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους. Δεν δημοσιεύτηκε… έτσι ακριβώς (και) στο έντυπο με το οποίο συνεργαζόμουν σ’ εκείνη την περίοδο. Ευτυχώς που ήταν η τελευταία μου κριτική εκεί, διότι έτσι όπως διαμορφώθηκε η κατάσταση στη συνέχεια, δεν θα μπορούσα να είχα καμία σχέση με τέτοιο δημοσιογραφικό και εκδοτικό πάτο. Ηθικό δίδαγμα: να διαχωρίζετε πάντοτε τη θέση σας, όταν γράφετε κριτική, διότι υπάρχουν κι εκείνοι που επιθυμούν περισσότερο να λάβουν… «publi» το οποίο παριστάνει την κριτική.


MORE REVIEWS

ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ

Επιχείρηση των Ειδικών Δυνάμεων στις Νότιες Φιλιππίνες, με σκοπό την απελευθέρωση απαχθέντος πράκτορα των αμερικανικών Μυστικών Υπηρεσιών, πηγαίνει εντελώς λάθος κι αφήνει πίσω της έναν αρχάριο ελεγκτή μάχης της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος αναζητά τρόπο διαφυγής.

ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΗ

Κατακλυσμιαία βροχή «πνίγει» το Λονδίνο υποχρεώνοντας σε εκκενώσεις και μια απέλπιδα φυγή των κατοίκων προς περιοχές της βρετανικής υπαίθρου οι οποίες αν και δεν έχουν πληγεί, βιώνουν σοβαρά επισιτιστικά προβλήματα. Μ’ ένα νεογέννητο μωρό στην αγκαλιά, μια γυναίκα παλεύει να βρει την ελπίδα για ένα ασφαλές μέλλον.

ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΜΕΡΕΣ

Ο κύριος Χιραγιάμα ξυπνά νωρίς το πρωί και ετοιμάζεται να πάει στη δουλειά του. Καθαρίζει δημόσιες τουαλέτες στο Τόκιο. Το ίδιο κάνει και την επόμενη μέρα. Και την επόμενη μέρα. Και την επόμενη μέρα. Και την επόμ…

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΗΣ

Πρώην πρωτοπαλίκαρο βίαιης εγκληματικής οργάνωσης αναγκάζεται να επιστρέψει στους κόλπους της, προκειμένου να ξεπληρώσει το χρέος του γαμπρού του προς την αδίστακτη αρχηγό της. Ο Κας, όμως, μάλλον έχει τελειώσει οριστικά με την παρανομία.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ

Δύο αδέλφια θα επιχειρήσουν να δώσουν τη «γιατρειά» στον τόπο τους απομακρύνοντας δαιμονική οντότητα, μα δεν θα τηρήσουν τους κανόνες που έχουν θέσει οι επαρχιακές τους παραδόσεις και διάφορες δεισιδαιμονίες, προκαλώντας μία επιδημική εξάπλωση του Κακού.