του Ηλία Φραγκούλη

Το emoji της σκατούλας θα ήταν αρκετό για να αντικαταστήσει την όποια κριτική αυτής της «παιδικής» ταινίας. Αλλά είμαι υποχρεωμένος να γράψω κάτι παραπάνω για αυτό το στα όρια της νοσηρότητας και της κατάντιας του σημερινού Χόλιγουντ κατασκεύασμα. Ειλικρινά, σε ποιους μπορεί να απευθύνεται ένα αφόρητα παιδιάστικο animation με ήρωες τα emojis ενός κινητού τηλεφώνου; Με τι ακριβώς μπορεί να ταυτιστεί το ανήλικο κοινό εδώ; Με την επιθυμία της απόκτησης μιας παρόμοιας συσκευής, έτσι ώστε να ζουλάει μια οθόνη και να σκορπίζει αυτά τα εικονίδια… όπου βρίσκει; Για να μάθει τι είναι το κάθε app από μικρή ηλικία, με το άλλοθι ενός παιχνιδιού όπως το «Candy Crush» (το οποίο χρησιμοποιείται σε μια από τις ελάχιστες, σχετικά ευφάνταστες σκηνές του φιλμ); Εάν ζούμε πραγματικά σε μια τέτοια κοινωνία, μας αξίζουν τα χειρότερα. Και αυτή η διαπίστωση δεν είναι αποτέλεσμα ούτε γερασμένης, ούτε και συντηρητικής σκέψης. Απλά, επισημαίνω την έλευση του… τέλους του κόσμου (που ξεκίνησε με την εμφάνιση των συγκεκριμένων τηλεφώνων).

Χωρίς να πλασάρεται σαν μια ταινία ψηφιακού animation που απευθύνεται περισσότερο σε ενήλικες, το «Emoji», με έναν πραγματικά παράδοξο τρόπο, κάνει το περσινό «Πάρτι με… Λουκάνικα» να φαντάζει ως παιδική φαντασμαγορία με λιγότερο μαστουρωμένη διάθεση «χιούμορ»! Οι τεχνολογικές πληροφορίες που περιέχει η δράση του ξεπερνούν κατά πολύ τις γνώσεις τού ανήλικου κοινού, ενώ ταυτόχρονα η ιδέα να αντιμετωπιστεί η ταινία σαν εφηβική θα σήμαινε ότι η αντίστοιχη σημερινή γενιά έχει ξεπεράσει τα όρια της αποβλάκωσης (μερικώς αληθές, αν ρωτάς κι εμένα…). Ειλικρινά, κατά τη διάρκεια της ταινίας ήθελα να βρω κάτι για να κουτουλήσω το κεφάλι μου!

Αν «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» (2015) τόλμησαν να οπτικοποιήσουν με πνευματώδη τρόπο τις λειτουργίες των ανθρώπινων συναισθημάτων… εκ των έσω, το «Emoji» πραγματεύεται κάτι απόλυτα ρηχό και… αφηγηματικά ανύπαρκτο, όπως το λειτουργικό ενός smartphone, έχοντας για ήρωες (ή κομπάρσους) μια απίστευτη πληθώρα από emoticons κάθε δεκαετίας, σχολιάζοντας με έναν λανθάνοντα τρόπο το εφήμερο της χρήσης τους. Από το wallpaper του τηλεφώνου μέχρι τον τελικό σκοπό τού ταξιδιού αναζήτησης, το cloud, οι στάσεις αποτελούν μια προσπάθεια παντρέματος του εξωφρενικού σεναρίου του φιλμ με διαστάσεις ή φαινόμενα της pop κουλτούρας, ενίοτε απλώς διαφημίζοντας τη χρήση ονομαστών app όπως το Spotify ή το Dropbox. Εεε… παιδική ταινία;

Θα μπορούσε να είναι κάτι σαν το «The Lego Movie»: κι εκείνο αποτελούσε ένα υπερβατικό σημείο αναφοράς για το genre, με τους πάντες να αρνούνται να φανταστούν ότι αυτά τα «άψυχα» τουβλάκια θα είναι ικανά να λειτουργήσουν ως κινηματογραφικοί ήρωες. Κι όμως, το «Emoji» κάνει ακόμη και την (επίσης από άλλο ανέκδοτο…) ταινία των «Angry Birds» (2016) να στέκει ως επιτυχημένο παράδειγμα παιδικού (ή έστω ηλιθιωδώς παιδιάστικου) φιλμ! Κι αν αυτό δεν αρκεί για να ακουστεί σαν βρισιά, κάποιος να με σταματήσει πριν ξεκινήσω τα πραγματικά «γαλλικά»…