της Βαρβάρας Κοντονή

Όταν πρόκειται για βιογραφίες, εκτός από την ανασύσταση της (όποιας) περιόδου, το καλύτερο που έχεις να ελπίζεις είναι το casting ενός ηθοποιού με αυταπόδεικτο ταλέντο, ικανού να σηκώσει το βάρος του πρωταγωνιστικού ρόλου, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Κάμπερμπατς, ο οποίος εκτός από τον Marvel-ικό Doctor Strange, έχει πάρει εργολαβία και τους βιογραφικούς ήρωες στην καριέρα του. Εδώ, ως Λούις Γουέιν, σίγουρα μπορείς να περιμένεις ότι (θα) είναι πραγματικά καλός.

Γενικά, η ζωή αυτού του κυρίου Γουέιν δεν ήταν σπαρμένη με ροδοπέταλα. Ο γάμος του με την αγαπημένη του Έμιλι (γκουβερνάντα των αδελφών του, η οποία τον περνούσε μια δεκαετία ηλικιακά), είχε προκαλέσει τεράστιο σκάνδαλο εκείνη την εποχή, με αποτέλεσμα οι δυο τους να μετακομίσουν μακριά από την οικογένειά του, που συνέχιζε να ζητά την οικονομική στήριξη του Λούις, καθότι ήταν και το μοναδικό αγόρι ανάμεσα στις πέντε (!) αδελφές του. Αργότερα, έπειτα από ένα τραγικό συμβάν που θα οδηγήσει και στην έλευση της πολυπόθητης καλλιτεχνικής έμπνευσης, (ταυτόχρονα) θα έρθει και η «κατάρρευση» της ψυχικής του υγείας. Μια ταραχώδης ζωή με μπόλικο ενδιαφέρον, λοιπόν, ικανή να «ντύσει» ικανά ένα κινηματογραφικό σενάριο, προσφέροντας μια τίμια βιογραφική ταινία. Σωστά; Σχεδόν.

Ο Λούις Γουέιν υπήρξε ένας ιδιαίτερος καλλιτέχνης, όχι μόνο εξαιτίας της θεματολογίας των εικονογραφήσεών του (στην αρχή θεωρείτο αρκετά ανορθόδοξο για έναν ενήλικο άνδρα να ζωγραφίζει… ανθρωπόμορφες γάτες και γατάκια), αλλά και της ψυχικής και πνευματικής του υγείας, καθώς ο ίδιος είχε διαγνωσθεί (όσο ήταν δυνατόν εκείνα τα χρόνια…) με σχιζοφρένεια, ακριβώς όπως και μία εκ των αδελφών του. Δεδομένου ότι τα όρια αναφορικά με τις ψυχικές ασθένειες παρέμεναν ακόμη εξαιρετικά δυσδιάκριτα κατά τον 19^ο αιώνα, κανείς δεν ήταν απόλυτα βέβαιος πως ο Γουέιν όντως υπέφερε από σχιζοφρένεια, πράγμα που πολλοί ενδέχεται να απέδιδαν κυρίως εξαιτίας των όλο και πιο ψυχεδελικών έργων του. Έχοντας αυτό κατά νου, η απόπειρα σκηνοθεσίας ενός τέτοιου χαρακτήρα δεν αποτελεί και την ευκολότερη υπόθεση, καθώς ο Γουίλ Σαρπ καλείται εδώ να σκιαγραφήσει το πορτρέτο ενός ανθρώπου που αμφιταλαντευόταν μεταξύ λογικής και «ηλεκτρισμού», όπως περιέγραφε χαρακτηριστικά την κατάσταση στην οποία περιερχόταν όποτε βίωνε δύσκολες περιόδους στη ζωή του. Μια κατάσταση αρκετά δύσκολη να καταγραφεί στην οθόνη, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Σαρπ και του διευθυντή φωτογραφίας, Έρικ Γουίλσον.

Από σκηνοθετικής πλευράς, επιχειρείται μια όσο το δυνατόν πιστότερη απεικόνιση της εποχής, σε αναλογία οθόνης 4:3, με «φυσικό» φωτισμό κεριών, σε μια πολύ φροντισμένη στο σύνολό της παραγωγή που έχει την τύχη να συμπληρώνεται και από καλές ερμηνείες. Κάμπερμπατς και Κλερ Φόι συνιστούν ένα εξαιρετικά ταιριαστό δίδυμο, με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Γουέιν ν’ αποτελεί βούτυρο στο ψωμί για τον Άγγλο ηθοποιό. Ξεχωριστή και η παρουσία της Άντρεα Ράιζμποροου (στον ρόλο της νευρωτικής, μεγαλύτερης αδελφής του ήρωα), μιας ηθοποιού που πάντοτε προσφέρει μια extra πινελιά ταλέντου στο εκάστοτε casting.

Πρακτικά, το πρόβλημα της ταινίας έγκειται περισσότερο στην προσέγγιση και την αναπαράσταση της ψυχικής υγείας του κεντρικού χαρακτήρα και ιδιαίτερα στην απόδοση του «ηλεκτρισμένου κόσμου» του, μια απόπειρα που δεν μοιάζει απόλυτα επιτυχημένη (τουλάχιστον όχι πάντα), αφού το φιλμ θέλει να καλύψει ένα χρονικά μεγάλο εύρος της ζωής του Γουέιν, με αποτέλεσμα η εν δυνάμει σχιζοφρένειά του να λειτουργεί «υποστηρικτικά» στο σενάριο και όχι σε πρώτο πλάνο. Είναι κι αυτή μια σεναριακή προσέγγιση, θα έλεγε κανείς, άσχετα αν στερεί από το φιλμ μια πραγματικά συγκλονιστική ερμηνεία από τον Κάμπερμπατς, ο οποίος μοιάζει έτοιμος να την απογειώσει, μα… φευ.