του Ηλία Φραγκούλη

Ακόμη μια περίπτωση Young Adult τριλογίας αναγνωσμάτων (η έκδοση του τελευταίου μέρους αναμένεται φέτος τον Μάιο) που μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, το «5ο Κύμα» έχει τα κλασικά χαρακτηριστικά του genre αλλά με περισσότερα στοιχεία sci-fi, τα οποία παραπέμπουν προς την κατεύθυνση της «Μέρας Ανεξαρτησίας» (1996). Η έφηβη (πάντα!) ηρωίδα δεν προλαβαίνει να χαρεί το μέγα (ερωτικό) μυστήριο της νιότης, καθώς τεράστιοι ιπτάμενοι δίσκοι εμφανίζονται να «περιπολούν» στη Γη. Χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση ή μήνυμα για καιρό, οι επισκέπτες από το έξω διάστημα φανερώνουν σταδιακά τις προθέσεις τους, να εξολοθρεύσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα, μέσα από «κύματα» επιθέσεων που πλήττουν με διάφορους τρόπους την καθημερινότητα και τη ζωή στον πλανήτη μας.

Ξεκινώντας από ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές που βγάζουν εκτός λειτουργίας την ενέργεια και οτιδήποτε μηχανικό, συνεχίζουν με σεισμούς και tsunamis, προχωράνε σε μαζικό αφανισμό μέσω θανατηφόρων ιών και στη συνέχεια εισχωρούν στο ανθρώπινο σώμα για να έρθουν κοντά στους τελευταίους επιζώντες που στάθηκαν τυχεροί ή έχουν ανοσία σε ό,τι προηγήθηκε. Το στάδιο αυτό είναι και το πιο ύπουλο, καθώς ο «ξενιστής» (με αναμνήσεις από το «Body Snatchers» του Έιμπελ Φεράρα, λόγω του militaire φόντου) δεν αναγνωρίζεται δια γυμνού οφθαλμού ούτε και μεταλλάσσεται μορφικά.

Μετά το επεξηγηματικό (και χορταστικό σε εφέ και καταστροφές) flashback τού «πώς φτάσαμε ώς εδώ»), παρακολουθούμε την ηρωίδα της Κλόι Γκρέις Μορέτς που αναζητεί τα ίχνη του ανήλικου αδελφού της, ο οποίος έχει στρατολογηθεί άθελά του από μυστηριώδες (;) σύνταγμα του αμερικανικού στρατού που διεξάγει ειδικές μελέτες επάνω σε συλληφθέντες «ξενιστές» και εκπαιδεύει νεαρούς φαντάρους για το επερχόμενο χτύπημα του «πέμπτου κύματος».

Είναι το κομμάτι της ταινίας στο οποίο η πλοκή επιφυλάσσει κάποιες ανατροπές, όχι όμως και κάποια ταχύτερη εξέλιξη στη δράση ή την εντυπωσιακή κορύφωση μιας αναμέτρησης με τους εξωγήινους. Εδώ τα κλισέ συναντούν τα άλλα franchise του είδους, όπως το «Divergent» και το «The Maze Runner», με το στοιχείο του φανταστικού να περνάει σε δεύτερη μοίρα, λες και ο Βρετανός Τζέι Μπλέικσον ενδιαφερόταν περισσότερο να υπογράψει ένα φιλμ του τύπου «Σ’ Αγαπώ» (2013), παρά μια post-apocalyptic περιπέτεια. Βέβαια, εδώ δεν διαθέτει ένα σενάριο που να υπηρετεί μια τέτοια ιδέα, όσο κι αν προσπαθεί να δώσει ψυχή στην ηρωίδα της η Μορέτς, που παγιδεύεται στο επιφανειακό πορτρέτο μιας guerrilla φιγούρας.

Οι fans τού βιβλίου θεωρούν ότι τα καλύτερα κομμάτια του δεν έφτασαν ποτέ στην οθόνη και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι μια κάποια αποσπασματικότητα ή κενά στην αφήγηση (ειδικά σε σχέση με τα συμβάντα που διαλύουν την οικογένεια της ηρωίδας), καθώς τα τρία πρώτα «κύματα» φεύγουν μάλλον βιαστικά για να παραχωρήσουν τη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας σε κάτι… λιγότερο εντυπωσιακό για τον θεατή. Το international box-office σίγουρα έδωσε το «πράσινο φως» για τη φιλμική συνέχεια, από την οποία αναμένουμε κάτι καλύτερο.