του Ηλία Φραγκούλη

Αν ήταν πυξίδα, αυτή η ταινία του Κέβιν Μακντόναλντ δε θα σε έβγαζε στον απαιτούμενο προσανατολισμό σωτηρίας, εκτός κι αν ανήκεις στη μερίδα τού εφηβικού κοινού που μπορεί να ταυτιστεί κάπως καλύτερα με την ιδέα της πρώτης αγάπης, την ονειροπόλα ψευδαίσθηση μιας δύναμης την οποία γεννά το ένστικτο και η καρδιά μαζί. Αυτή η κατηγορία θεατών έχει κάτι περισσότερο να ελπίζει, καθώς ο δρόμος της επιστροφής τής Ντέιζι προς το σπίτι τού αγαπημένου της ίσως επιφυλάσσει ένα σχεδόν ρομαντικό happy end, μέσα στο όλο δυστοπικό φόντο τού φιλμ.

Τοποθετημένη στο πλαίσιο ενός κοντινού μέλλοντος, δίχως φουτουριστικά στοιχεία αλλά με έντονη την παρουσία των στρατιωτικών δυνάμεων και εικόνες τρομακτικών εκρήξεων – χτυπημάτων στις μεγαλύτερες πόλεις της Ευρώπης μέσω των τηλεοπτικών monitors (φευγαλέα θα αναρωτηθείς γιατί και πώς βρίσκεται από την Αμερική σε αυτή την ταραγμένη ήπειρο η νεαρή ηρωίδα…), τούτη η μεταφορά ενός ακόμη young adult αναγνώσματος στη μεγάλη οθόνη φορτίζεται αφελώς από λεπτομέρειες που γρήγορα κατανοείς πως δεν πρόκειται να αναπτυχθούν σε βάθος. Η «ψυχολογία» τής Ντέιζι, που ακούει «φωνές» και μηνύματα από τον αμερικανικό τρόπο ζωής, τον καταναλωτισμό ή το εναλλακτικό της lifestyle, όλα συγκρουσιακά και ανισόρροπα μέσα της, δεν πετυχαίνει να κάνει ένα πραγματικό κοινωνικό σχόλιο, χρεώνοντας, τελικά, στο χαρακτήρα μονάχα κάποιες άκυρες νευρώσεις, μερικές από τις οποίες σβήνει «ανεξήγητα» η φλόγα της αγάπης…

Το γιατί χωρίζονται σε στρατόπεδα φύλων και πολλά ακόμη ερωτηματικά γύρω από τη δράση τού Στρατιωτικού Νόμου στον οποίο πρέπει να υπακούσουν οι πάντες, από τη στιγμή τού ξεσπάσματος ενός γενικευμένου πολέμου, δε βρίσκουν ποτέ απάντηση, με την πλοκή να εξελίσσεται… στον αέρα, καθώς κάποιας μορφής «αντάρτικο» απειλεί την ασφάλεια των παιδιών – κεντρικών χαρακτήρων τού φιλμ, που αγωνίζονται να ενωθούν και να βρεθούν ξανά στο σπιτικό τους.

Ίσως ο Μακντόναλντ να πίστεψε πως μπορεί να κάνει το δικό του «Children of Men» (2006), που αισθητικά συγγενεύει απόλυτα με το «Σ’ Αγαπώ», όμως, το σενάριο εδώ δεν επιφυλάσσει την αλληγορική έμπνευση εκείνης της ταινίας και η ιστορία είναι σίγουρα ισχνή για το πιο ενήλικο κοινό. Το ταξίδι φυγής τής Ντέιζι με τη μικρότερη εξαδέλφη της επιφυλάσσει ένα κάποιο σασπένς, θαυμάσια φωτογραφημένα τοπία της βρετανικής υπαίθρου, λεπτομέρειες μιας κοινωνίας υπό κλίμα άλωσης, όλα ταιριαστά ντυμένα από τις μελωδίες τού Τζον Χόπκινς. Η Σίρσα Ρόναν μένει ελαφρώς εκτεθειμένη (οι νευρώσεις που λέγαμε), όμως, είναι πλέον έμπειρη στο να διασώζεται και μόνη, όταν ο ρόλος της δεν παρέχει το απαραίτητο «πάτημα» ώστε να ερμηνεύσει κάτι πιο εσωτερικό.

Η ταινία σε κερδίζει περισσότερο στο δεύτερο μισό, με ένα αίσθημα πεσιμισμού και παραίτησης της ψυχής μπροστά στο αντίξοο μέλλον και το φόβο για το θάνατο, η σεκάνς στο εγκαταλειμμένο «στρατόπεδο» των αγοριών μεταφέρει ρεαλιστικά το ζόφο μιας κατάστασης την οποία απεύχεται ο πολιτισμένος, δυτικός πολίτης τού σήμερα και το όλο χτυποκάρδι θα νικήσει κάποιες αδυναμίες, για ν’ αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση στο φινάλε. Ελαφρώς ρηχή, σίγουρα. Αλλά, απ’ όπου και να το δεις, όπως λέει και ο πρωτότυπος τίτλος τής ταινίας, έτσι ζούμε σήμερα…