του Ηλία Φραγκούλη

Πόσο κρίμα, για ένα θρίλερ τρόμου με τόσο (και καλό) gore, να σε κάνει να θέλεις να βάλεις το μυαλό σου στο blender, μπας και ξεπεράσεις το σοκ του… πόσο για τα μπάζα είναι το σενάριό του! Θα μου πεις, τι άλλο να περίμενες από την μετατροπή ενός troll-ο-trailer του «Grindhouse» (2007) των Κουέντιν Ταραντίνο και Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ σε κανονικό, full feature έργο;

Τελικά, το blender χρησιμοποιήθηκε πρώτα από τον Ίλαϊ Ροθ, ο οποίος εδώ κατακλέβει ολόκληρα μοτίβα κλασικών slasher και twists που (πλέον) φωνάζουν προβλεψιμότητα, για να δικαιολογήσει την ύπαρξη πραγματικά κεφάτων και τρελά αιματοβαμμένων σεκάνς, που όμως δεν αρκούν για σου κρατήσουν την προσοχή για 106 λεπτά στο σινεμά. Η μεγαλύτερη και πραγματικά κραυγαλέα ακυρότητα του story ξεκινά από το επεισόδιο στο πολυκατάστημα, με το οποίο μονάχα τα γέλια μπορείς να βάλεις, ενώ αισθάνεσαι (και) πόσο χαμένη ευκαιρία κοινωνικής κριτικής στο σήμερα είναι το εύρημα του Black Friday (ναι, νοστάλγησα το mall του Τζορτζ Ρομέρο…). Είναι σαν να βγήκε από… άλλη ταινία και η ανάμνησή του στην εξέλιξη της πλοκής σε κάνει ν’ απορείς για το άτοπο του πράγματος.

Με την αφορμή του μακελειού του Black Friday, μόλις έναν χρόνο αργότερα, ο Ροθ εστιάζει σε μία παρέα νεαρών πρωταγωνιστών που στάθηκαν η «πέτρα του σκανδάλου» για εκείνες τις ανθρώπινες απώλειες και (hello?) κάποιος θέλει να τους εκδικηθεί για συγκεκριμένο θάνατο (όποιος δεν βρει ποιος είναι ο δολοφόνος από τα πρώτα λεπτά του φιλμ κιόλας, αξίζει λιντσάρισμα εντός της αιθούσης!). Ξαφνικά, το φιλμ μεταμορφώνεται (με το ζόρι) σε… «Scream» (ή «Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι» και τα σχετικά…), για να έχει appeal στο πιο νεανικό κοινό και ο κάθε (ευφάνταστος συνήθως) φόνος (θα) στολίζει ένα εορταστικό τραπέζι της Ημέρας των Ευχαριστιών, μέχρι να αποκαλυφθεί (γέλια στο βάθος) ο serial killer με τη μάσκα του Τζον Κάρβερ (τοπικός ήρωας και ο πρώτος Κυβερνήτης της περιοχής).

Οι διαμελισμοί δίνουν και παίρνουν με εντελώς in your face διάθεση και αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που μετράει θετικά στο «Thanksgiving». Εάν, όμως, είστε γνώστες εκείνου του trailer από το 2007, γνωρίζετε ήδη τη σεκάνς με το τραμπολίνο (λίγο πιο συντηρητικά δοσμένη εδώ!) ή το «κλου» με το ψητό φούρνου. Και σας μένει μια δυνατή πριονοκορδέλα (σιγά την πρωτοτυπία…). Όσο για την πιο έντονη «ανατροπή» σε σημαντικό τμήμα της πλοκής, διάβολε, ρε φίλε, όλοι έχουμε δει τη «Σιωπή των Αμνών»! Βέβαια, εάν όλες οι άνωθεν αναφορές σας κάνουν «ξένες γλώσσες», υπάρχει το ενδεχόμενο να χαρείτε το gore θέαμα και να μην σκυλοβαρεθείτε από τα στερεότυπα, με τους παραγωγούς να τρίβουν τα χέρια τους για το επερχόμενο sequel… σε τιμές Black Friday.