FreeCinema

Follow us

DEATH PROOF (2007)

  • ΕΙΔΟΣ: Περιπετειώδες Θρίλερ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κουέντιν Ταραντίνο
  • ΚΑΣΤ: Κερτ Ράσελ, Ζόι Μπελ, Ροζάριο Ντόσον, Βανέσα Φερλίτο, Σίντνεϊ Ταμία Πουατιέ, Τρέισι Τομς, Ρόουζ ΜακΓκάουαν, Τζόρνταν Λαντ, Μέρι Ελίζαμπεθ Γουίνστεντ, Κουέντιν Ταραντίνο, Μάρσι Χάριελ, Ίλαϊ Ροθ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 127'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Βετεράνος stuntman που προτιμά να βάζει στο σημάδι γκομενάκια και να τα… εκτελεί με φονικό όπλο τους τέσσερις τροχούς, πέφτει στα χέρια ζόρικου θηλυκού team που έχει αναγάγει το τιμόνι σε επιστήμη!

Τι μπορείς να πεις για την κάθε νέα ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο; Τα έχεις ήδη γράψει από πριν. Ένα και μονό κείμενο θαυμασμού, με τον γενικό τίτλο «Nobody does it better!», θα έφτανε μια για πάντα, έτσι ώστε ν’ αποφύγουμε την επανάληψη. Παγίδα στην οποία δεν πέφτει ποτέ ο δημιουργός, όσο κι αν τον κατηγορούν μερικοί για το standard copy / paste σε b-trash και exploitation (με έμφαση στα 70’s), είδη τα οποία λουστράρει τόσο λατρευτικά για να τα μεταπουλήσει σαν vintage κομψοτεχνήματα σε πελάτες που στην πλειοψηφία τους δεν θα διανοούνταν να προσανατολιστούν ποτέ προς το original διότι, απλούστατα, θα ξερνούσαν! Ο Ταραντίνο, τόσα χρόνια μετά το «Reservoir Dogs» (1992), εξακολουθεί να βελτιώνει την τέχνη του στην κλεψιτυπία, συνεχίζει το έργο του from the top (ή ακόμη και over the top, αν προτιμάτε) και βρίσκεται στο απυρόβλητο γιατί κάνει ακριβώς αυτό που μισούν οι περισσότεροι κριτικοί κινηματογράφου, οι οποίοι νομίζουν πως… τρώει τις σκόνες τους με το παθητικό τους «θάψιμο»: αγαπάει τον κινηματογράφο! Και μεγαλύτερο θράσος από το ν’ αγαπάς το σινεμά και να καταφέρνεις να το κάνεις ακόμη καλύτερα, πιστέψτε με, δεν υπάρχει…

Το «Death Proof», εκ της επεισοδιακής, σιαμαίας περιπτωσάρας – φόρο τιμής στις αθλιότερες αίθουσες (κάτι σαν τα δικά μας… δύο έργα όλη μέρα, καράτε – σεξ – ψύξη – δροσιά) του disaster στο αμερικανικό box-office με τον κοινό τίτλο «Grindhouse» (το «αδελφάκι» του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, το «Planet Terror», έπεται το Σεπτέμβρη), στηρίζεται πάνω σ’ ένα στοιχειώδες story ολίγων αράδων (φονιάς σε τέσσερις τροχούς με προτίμηση στο ασθενές φύλο βρίσκει το δάσκαλό του από τρελό chicks παρεάκι που γεννήθηκε για την καταστροφή… στο τιμόνι!), εμπλουτίζεται από τη μαστοριά του pop trivia ταραντινικού διαλόγου και σου πατάει ένα γκάζι καύλας με αντίπαλο την αντοχή σου στο ξέφρενο fun, ειδικά από τη στιγμή που το θηλυκό τρίο της χαράς αισθανθεί το νόημα της αυτοδικίας να βράζει… φεμινιστικά στο χειρόφρενο του δεύτερου μέρους. Τελεία. Κλείσαμε. Τα λόγια είναι περιττά. Το οδόστρωμα σας περιμένει στην αίθουσα.

Αντί επιλόγου, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι παράδοξα σαρκαστικό που συμβαίνει, πέρα από τις προθέσεις του Ταραντίνο, και υποδηλώνει με έναν ελαφρώς μακάβριο τρόπο το τέλος της κινηματογραφικής αίθουσας γενικότερα. Ο παραλληλισμός ήταν αναπόφευκτος. Η γενιά του ’70 με το «Death Proof» θα θυμηθεί, θα σιχτιρίσει ή θα νοσταλγήσει όλη εκείνη τη φτήνια του παρελθόντος, τα «σκουπίδια» που ξεπρόβαλλαν από τη μηχανή προβολής, τις φθαρμένες κόπιες, μέχρι και τα καθίσματα, τη γύρω πλέμπα θεατών και τον «επικίνδυνο» κόσμο των αποχωρητηρίων. Η σημερινή γενιά θα αδιαφορήσει μπροστά στις ψευδο-φθορές του φιλμ, συνηθισμένη από τα pixels των downloaded ταινιών, την κακοποιημένη από τις κάμερες των επίδοξων «πειρατών» εικόνα που εξισώνει ένα έργο Τέχνης με τη χειρότερη σαβούρα multiplex-άδικης κατανάλωσης. Καθαρή ειρωνεία. Αυτό που πενθεί (ουσιαστικά) ο Ταραντίνο και ο Ροντρίγκεζ μέσα από το project του «Grindhouse», γιορτάζεται εκσυγχρονιστικά στη διπλανή σου πόρτα από παιδιά που μετέτρεψαν το φτηνό σε τζάμπα και το δωμάτιό τους (με μια ταχύτατη σύνδεση στο Internet, πάντοτε) σε… κινηματογραφικό ναό. «Γράμματα, χασάπη;», είπατε; Να σας προτείνω ένα καλό site για υπότιτλους…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Το άνωθεν κείμενο είναι η κριτική που έγραψα για το φιλμ το 2007, όταν αυτό διανεμήθηκε για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους. Το πρώτο μέρος από ένα φανταστικό double-feature που (ατυχώς) δεν λειτούργησε στις ΗΠΑ και διανεμήθηκε «σπασμένο» και με άλλο μοντάζ στις περισσότερες χώρες του πλανήτη, αποτελεί ένα μάθημα για τους μελετητές / φίλους του σινεμά σε σχέση με τις έννοιες του cult ή του homage. Αν και μοιάζει με σκουπίδι, το «Death Proof» είναι ακόμη μία περίτρανη απόδειξη του μοναδικού ταλέντου του Κουέντιν Ταραντίνο, να απογειώνει με δικό του τρόπο ακόμη και το πιο δευτεροκλασάτο θέαμα που οι κανόνες της 7ης Τέχνης θα απαξίωναν με την πρώτη ευκαιρία.


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ

«Εδώ και αρκετό καιρό, ξέρω ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να κάνω όταν γίνω πενήντα χρονών. Θα ήθελα να κλείσω έναν ξεχασμένο λογαριασμό ερωτικού ενδιαφέροντος με τη νεότητά μου.»

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΡΙΑ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟ ΑΤΟΜΟ

Η Σάσα, θυγατέρα οικογένειας βρικολάκων, από μικρή είχε ψυχολογικά προβλήματα σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο επρόκειτο ν’ αναζητά την τροφή της (σκοτώνοντας ανθρώπους) στο μέλλον. Μεγαλώνοντας, εξακολουθεί να βρίσκεται σε εμπόλεμη κόντρα με τους δικούς της γι’ αυτό, όμως, η γνωριμία της μ’ ένα αυτοκτονικό νεαρό αγόρι εμφανίζει ξαφνικά θετικές προοπτικές.

ΜΝΗΜΗ

Κοινωνική λειτουργός που κουβαλά σοβαρά τραύματα από το παρελθόν συνδέεται με ανοϊκό συνομήλικό της άνδρα, τον οποίο ενδεχομένως να γνώριζε από παλιά. Η μνήμη, όμως, παίζει παράξενα παιχνίδια.

ΑΔΑΜ

Ανύπαντρη έγκυος γυναίκα βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι χήρας μάνας με μικρή κόρη. Στο Μαρόκο, όμως, αμφότερες οι συνθήκες είτε είναι διόλου αποδεκτές, είτε δέχονται ισχυρές πιέσεις ώστε να διαφοροποιηθούν.

Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Παρίσι, 7 Μαΐου 1995. Ο Ζακ Σιράκ εκλέγεται Πρόεδρος της Γαλλίας. Η σύζυγος του, Μπερναντέτ, ονειρεύεται σπουδαία καριέρα πλάι του ως η Πρώτη Κυρία της χώρας, πλην όμως, τόσο ο άντρας της όσο και οι συμβουλάτορες του δεν έχουν καθόλου σε εκτίμηση το πολιτικό της ένστικτο.