FreeCinema

Follow us

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ (2015)

(LOVE THE COOPERS)

  • ΕΙΔΟΣ: Οικογενειακή Δραματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζέσι Νέλσον
  • ΚΑΣΤ: Ολίβια Γουάιλντ, Τζέικ Λέισι, Νταϊάν Κίτον, Τζον Γκούντμαν, Εντ Χελμς, Άλαν Άρκιν, Αμάντα Σάιφριντ, Μαρίζα Τομέι, Άντονι Μάκι
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 107'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Απρόοπτα, μυστικά, ψέματα, χαρές και λύπες συνοδεύουν την επανένωση των μελών μιας κρυφίως στα πρόθυρα της διάλυσης αμερικανικής οικογένειας (και κάποιων ξένων) για το δείπνο της παραμονής των Χmas. Μαζί (και το πνεύμα των γιορτών) μπορούν;

«We’re too good a story», λέει κάποια στιγμή, περίπου εκεί που το… στόρι αρχίζει να βγαίνει επικίνδυνα έξω απ’ το έλκηθρο, η σε τέλμα καριέρας θεατρική συγγραφέας, τρίτη γενιά των Κούπερ, στον επιστρέφοντα απ’ τη Μέση Ανατολή οπλίτη που γνώρισε στο αεροδρόμιο, έχει αισθανθεί ακαριαία κοντά της παρά το ότι είναι αντίθετοι στα πάντα, έχει πείσει να παίξει τον γκόμενό της κι έχει κουβαλήσει στο πατρικό της. Για αρκετή ώρα η φράση θα μπορούσε να μιλάει για τη δουλειά τού πεπειραμένου σεναρίστα Στίβεν Ρότζερς (το κινηματογραφικό alter ego του είναι, φυσικά, η κοπέλα), που για πρώτη φορά solo στην πένα μετά το «Hope Floats» του ’98 δίνει εντυπωσιακά όσο ποτέ δείγματα της ατακαδόρικης διάνοιας και της ικανότητάς του να βλέπει μέσα στην ανθρώπινη συνθήκη – προτού το «ανθρώπινη» πνιγεί στα μέλια και το «συνθήκη» αρχίσει να παίζει ενοχλητικά το… πολύγωνο, ενόσω η Τζέσι Νέλσον του «Τ’ Όνομά μου Είναι Σαμ», συχνά με την κάμερα και το μοντάζ να ψάχνονται άτσαλα σε mall κι αξιοθέατα του χιονισμένου Πίτσμπουργκ, άδει τα γνωστά crowdpleasing κάλαντα (προσόψεις, καβγαδάκια, ματαιώσεις, ευτράπελα, παραδοχές, απωθημένα, χαριτωμενιές, μεταμέλειες, διδάγματα, σμιξίματα) επικεφαλής μιας χορωδίας ωραίων λαιμών του Χόλιγουντ.

«The feeling that you had the wrong life… everybody has it», λέει αλλού ο σοφός χήρος και συνταξιούχος πατριάρχης, πρώτη γενιά των Κούπερ, στην εύθραυστη voyeur της ζωής των πελατών της νεαρή γκαρσόνα που τον σερβίρει καθημερινά με αναζωογονητικό χαμόγελο, ετοιμάζεται να κρυφτεί από τη δική της ευτυχία φεύγοντας γι’ άλλη πολιτεία και πείθεται να τον ακολουθήσει στο κατ’ έθιμο ετήσιο τραπέζι της κόρης του. Για αρκετή ώρα η φράση θα μπορούσε να μιλάει για τη γιρλάντα της αφήγησης, που ξετυλίγεται ανυπάκουα θυμίζοντας διήγημα (με την τριτοπρόσωπη φωνή off να εισάγει συχνά βραχέως σκετσάκια ονειροφαντασίας και αναδρομές στο χθες των οικείων) ή πολύπρακτο για τη σκηνή (τα επί προσωπικού και διαπροσωπικού σούξου μούξου των χαρακτήρων ανά δύο προ της κατ ‘οίκον μάζωξης) που έχει διακοσμηθεί ανοίκεια για τη μεγάλη οθόνη, με ευθέως ή πλαγίως λαμπυρίζοντα παλιά στολίδια: μια λεκτική παραπομπή στον άγγελο Κλάρενς και το μοτίβο του ανεκπλήρωτου ονείρου του ταξιδιού του πάτερ φαμίλια του «Μια Υπέροχη Ζωή» (1946), μια άλλη στα φαντάσματα παρελθόντος – παρόντος – μέλλοντος του ντικενσιανού «Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία», το ανασχετικό αίσθημα της κόρης μ’ έναν παντρεμένο και η νοσοκομειακή ανέλιξη επανασύσφιγξης του γαλλικού «Το Γλυκό των Χριστουγέννων» (1999).

Αυτή την Άγια Νύχτα, στην οποία έρχονται φάτσα με τα μέσα ή έξω ζόρια τους και αλληλοεπουλώνονται κατά τι επίσης ένας διαζευγμένος και φρεσκοαπολυμένος φωτογράφος, η κητώδης πρώην του, τα τρία ανήλικα παιδιά του με τα κολλήματά τους, μια ηλικιωμένη θεία πέρα βρέχει, η πρωτότοκη οικοδεσπότρια στα όρια του χωρίσματος με τον 40 χρόνια σύζυγό της, η κλεπτομανής life coach αδελφή της, ο μπάτσος που την προσάγει στο Τμήμα και ο σκύλαρος του σπιτικού (στις πιο απατηλά εκ του περισσού «άχου το» σκηνές θαλπωρής τού φιλμ), τίποτα, όμως, δεν την ταράζει όσο το για τα πανηγύρια «Step Up» της ομήγυρής μας σε δημόσιο χώρο κοινής ησυχίας (με υπόκρουση Μπομπ Ντίλαν! – soundtrack δευτέρωμα ενός πρότερου σχολίου για τα ξεπεσμένα ιδανικά της γενιάς των χίπηδων), που φέρνει στη φάτνη τού live action την πιο ενδεικτική αμηχανίας animation σμύρνα των 00’s απ’ το «Shrek» (2001) κι ύστερα. Για το επιλογικό βγάλσιμο απ’ την κάλτσα τού δώρου – έκπληξης τού έως εκείνο το σημείο αθέατου αφηγητή, απλώς παραπέμπουμε τους απρόσεκτους Άη-Βασίληδες της παραγωγής, που προφανώς φόρεσαν το πολύ μούσι final cut και στους δημιουργούς, σε δύο προηγούμενα σημεία όπου η συγκεκριμένη περσόνα έχει αναφερθεί στον εαυτό της ως σε παρατηρούμενο πρόσωπο. Αυτά ρίχνουν και θρυμματίζουν τις φροϋδικές μπάλες που έχει εύστροφα κρεμάσει στο με χιούμορ και ευαισθησίες δεντράκι των σκιαγραφήσεων ο Ρότζερς, ανάβοντας τα λαμπιόνια για να φωταγωγηθεί (συχνά υπέρ το δέον, όμως, τελικά) η μετάλλαξη ενός υμεναίου, η αδελφική ζήλεια, το πρώτο σκίρτημα, το λούφαγμα του εαυτού, η νοσταλγία που υποβάλλει ο πανδαμάτωρ χρόνος, το «όλα καλά» ενός σογιού και δε συμμαζεύεται. Να (μην) τα πούμε; Και του χρόνου. Λιγότερο glamorous ελπίζουμε…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν βλέπεις οτιδήποτε του τύπου «γκι, αστέρι στην κορφή, κτλ.», είναι πολύ καλύτερο απ’ το «New Year’s Eve» και ίσως λίγο χειρότερο από το «Noel». Οι ευσυγκίνητοι θα βουρκώσουν δικαίως ανά σημεία, οι ψυχολόγοι θα χαρούν την «ανάλυση» σε άλλα. Αν βρίσκεις ότι οι αμερικανιές, όπως και η γαλοπούλα, δεν τρώγονται με τίποτα, στο τελευταίο μισάωρο ειδικά είναι αδύνατο να μη φτύσεις τη γέμιση. Αυτός ο Santa και οι τάρανδοί του έχουν κάτι για κάθε ηλικία, πάντως – απλώς στην πορεία έχουν σπάσει κι αρκετά απ’ όσα κουβαλάνε στο σακούλι.


MORE REVIEWS

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ #10: ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αφού συμπλήρωσε τη δέκατη επέτειό του τον περασμένο Ιούλιο, το ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ επιστρέφει για μία extra εβδομάδα προβολών, αποχαιρετώντας τούτη την αγαπημένη περίοδο των θερινών σινεμά και του κλασικού ρεπερτορίου, στο διάστημα 16 - 22 Σεπτεμβρίου 2021, πίνοντας Βίκος Cola στο σινέ ΡΙΒΙΕΡΑ, με δεκατέσσερις λατρεμένους κινηματογραφικούς τίτλους.

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΤΤΟ

Ο Όττο Ρεχάγκελ, η πρόσληψή του ως προπονητή της Εθνικής Ελλάδος και ο θρίαμβος στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Όπως τα έζησε αυτός, οι συνεργάτες και οι παίκτες του.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΕΡΣΙΚΩΝ

Εβραίος κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μία απέλπιδα προσπάθεια ν’ αποφύγει τον βέβαιο θάνατο, ισχυρίζεται πως στην πραγματικότητα είναι Πέρσης! Για καλή του τύχη, ο διοικητής του επιθυμεί διακαώς να μάθει να ομιλεί… φαρσί. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή;

CRY MACHO

Μεγάλη δόξα των rodeo στο παρελθόν, ο Μάικ Μάιλο εξακολουθεί να δαμάζει άλογα και να εκπαιδεύει αναβάτες στα βαθιά του γεράματα. Το πρώην αφεντικό του θα στραφεί σ’ εκείνον για βοήθεια, ζητώντας του να βρει τρόπο και να φέρει πίσω στην πατρίδα τον ανήλικο γιό του, ο οποίος ζει στο Μεξικό, σχεδόν «αιχμάλωτος» στα χέρια της μάνας του.

ΑΝΤΙΟ, ΗΛΙΘΙΟΙ

Μεσόκοπη κομμώτρια τρώει ηχηρή σφαλιάρα από διάγνωση γιατρού που σχεδόν της ανακοινώνει το… «δεύτε τελευταίον ασπασμόν»! Πριν «φύγει», θα βαλθεί ν’ ανακαλύψει τα ίχνη του παιδιού που οι γονείς της έδωσαν για υιοθεσία, στερώντας της τη χαρά της… ανήλικης μητρότητας. Ένας προγραμματιστής που αποπειράται ν’ αυτοκτονήσει θα γίνει ο… από υπολογιστή Θεός της!