FreeCinema

Follow us

LIGHTYEAR (2022)

  • ΕΙΔΟΣ: Animation
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άνγκους ΜακΛέιν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Σε μία από τις αποστολές του Μπαζ Λάιτγιαρ, το επανδρωμένο με πλήθος επιστημονικού προσωπικού σκάφος του παθαίνει ανεπανόρθωτη ζημιά και όλοι τους βρίσκονται καθηλωμένοι σ’ έναν ανεξερεύνητο κι αφιλόξενο πλανήτη. Ο Μπαζ περιμένει να βρεθεί η φόρμουλα της δύναμης της ενέργειας που χρειάζεται το διαστημόπλοιό τους, όμως, οι δοκιμές των υπερηχητικών πτήσεών του στο διάστημα εμφανίζουν αναπάντεχες παρενέργειες…

Τα ξαναλέγαμε στην εισαγωγή της κριτικής του «Toy Story, το 2019. Όταν είχα παρακολουθήσει το πρώτο φιλμ αυτού του franchise της Pixar, το 1995, είχα πανικοβληθεί! Για το μέλλον του είδους των ταινιών κινουμένων σχεδίων, μετά την εισβολή του ψηφιακού (και ολίγον ακαλαίσθητου τότε…) animation. Η εξέλιξη της τεχνολογίας και η ποιότητα του αποτελέσματος, προφανώς, μου άλλαξαν τα μυαλά. Για να φτάσουμε να βλέπουμε σήμερα έργα σαν το «Lightyear», το οποίο υποψιαζόμασταν (ασαφώς) πως θα είναι κάτι σαν spin-off των «Toy Story» movies, με κεντρικό ήρωα τον χαρακτήρα του Μπαζ Λάιτγιαρ, λες και θα παρακολουθούσαμε τα χνάρια της νιότης του και τα πρώτα βήματα της καριέρας του ως αστροναύτη. Ποιας νιότης, όμως; Αφού είναι κούκλα!

Οι πρώτες κάρτες που εμφανίζονται επί της οθόνης, με το που ξεκινά το «Lightyear», εξηγούν τα πάντα: το φιλμ δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την «προϊστορία» του «Toy Story», αλλά αποτελεί ένα αυτόνομο, fictional κινηματογραφικό έργο, το οποίο (σε φανταστικό χρόνο) είχε προκαλέσει τη σχετική δημοφιλία του Μπαζ Λάιτγιαρ, ώστε κατόπιν εκείνος να μετατραπεί σε παιδικό παιχνίδι! Είναι ένα παράδοξο εύρημα, που σε κάνει ν’ απορείς, αρχικά. Γι’ αυτό και η αποδοχή (ή μη) τούτης της ταινίας (θα) σχετίζεται αρκετά με τις προσδοκίες που κουβαλά ο κάθε θεατής.

Πάνω απ’ όλα, το «Lightyear» είναι μια διαστημική περιπέτεια που θα έστεκε ακόμη κι αν η Disney επέλεγε να τη γυρίσει σε μορφή live action ταινίας! Αυτό σημαίνει πως βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα όχι ακριβώς (αν όχι καθόλου…) παιδιάστικο είδος σινεμά, αλλά μια παραγωγή που απευθύνεται τόσο στο εφηβικής ηλικίας κοινό, όσο και σ’ εκείνα τα «παιδιά» των ‘90s που σήμερα αντιλαμβάνονται περισσότερα πράγματα γύρω από την Τέχνη του κινηματογράφου, τα φιλμικά genres ή και κοινωνικές «ατζέντες» ίσων δικαιωμάτων, οι οποίες μπορούν να «επιβάλλουν» σ’ ένα animated έργο ακόμη και την παρουσία ενός ζευγαριού λεσβιών που μεγαλώνουν ψύχραιμα κι ωραία την κόρη τους ως κανονικοί γονείς.

Μ’ άλλα λόγια, έχουμε ξανά την Pixar που αγαπήσαμε, το studio που μπορεί να ενώσει ανήλικους κι ενήλικους θεατές με μυαλό, ανοιχτούς σε νοήματα, συγκινήσεις και θέαμα δημιουργικό, με εμβόλιμες αναφορές που κλείνουν το μάτι ευφυώς σε κινηματογραφόφιλους και μη. Μέρος της πλοκής παίζει χιουμοριστικά με το evil πρότυπο του Darth Vader, το στιγμιαίο homage στο κιουμπρικό «2001» (1968) προκαλεί ένα ευχάριστο μειδίαμα κι αν κάτι οφείλει να «σπάει» τη σοβαρότητα (ή και τις δραματικές κορυφώσεις) του «Lightyear», το ρομποτικό pet της γατούλας SOX που «κουράρει» ψυχολογικά τον Μπαζ είναι ένας από εκείνους τους all-time classic δεύτερους χαρακτήρες της Pixar που θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας, ακόμη και στων θεατών που κάπου θα «κλωτσήσουν» με την ταινία, διότι μπορεί να ήλπιζαν σε μια πιο ανώδυνη και παιδική «χαζομάρα». Όσο για το ευρηματικό twist του χρόνου που περνά μετά από κάθε δοκιμαστική πτήση του Μπαζ, θεωρώ πως είναι απείρως πιο σημαντικό και ουσιαστικό από τη «σφήνα» της σεξουαλικότητας και ακόμη μία απόδειξη πως το συγκεκριμένο studio πρέπει να υπερηφανεύεται για την τόλμη ανθρωπιάς με την οποία αντιμετωπίζει (για πολλοστή φορά και τόσο) ρεαλιστικά το ζήτημα της γήινης θνητότητας.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ταινία που θα διχάσει. Χωρίς να έχει κάτι το ακριβώς «ακατάλληλο» σαν θέαμα, δεν απευθύνεται τόσο σε μικρές ηλικίες, άρα αξίζει ν’ αναζητήσετε τις μη μεταγλωττισμένες στα ελληνικά προβολές, καθώς εδώ μιλάμε για sci-fi που θα διασκεδάσει περισσότερο τους «μεγάλους». Το μεγάλο μου παράπονο είναι και μια τεράστια απορία: αφού απέχει τόσο πολύ από το πνεύμα των «Toy Story», γιατί έπρεπε να είναι ένα έργο ψηφιακού animation;


MORE REVIEWS

ΥΠΟΨΙΕΣ

Ακαταμάχητος playboy «τυλίγει» γοητευτική κληρονόμο, παντρεύονται, όμως σταδιακά εκείνη υποψιάζεται ότι ο μοναδικός του στόχος είναι να τη σκοτώσει.

ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ

Η Κάρολ, μια υπερευαίσθητη νεαρή κοπέλα που δουλεύει σε ινστιτούτο αισθητικής και συγκατοικεί με την αδελφή της σ’ ένα λονδρέζικο διαμέρισμα, απομονώνεται σταδιακά από τον κοινωνικό περίγυρο, εξαιτίας της αποστροφής της προς τους άνδρες και το σεξ. Ο διαρκώς αυξανόμενος εγκλεισμός της, όμως, θα την βυθίζει όλο και περισσότερο στην παράνοια.

ΠΟΥ ΠΑΩ ΠΑΛΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Κατά το δελτίο Τύπου, «ένας δημόσιος υπάλληλος από μικρός ονειρευόταν να δουλέψει για το κράτος και το κατάφερε! Τώρα ζει μία άνετη ζωή και απολαμβάνει τα προνόμιά του. Όλα αυτά μέχρι την ημέρα που η Κυβέρνηση θα αποφασίσει να καταργήσει την υπηρεσία του».

Ο ΚΑΚΟΣ ΜΠΕΛΑΣ

Πληρωμένος δολοφόνος πιάνει δωμάτιο ξενοδοχείου έναντι δικαστικού μεγάρου, προκειμένου να καθαρίσει μάρτυρα που ετοιμάζεται να κελαηδήσει. Ο αυτοκτονικός γείτονάς του, όμως, τού κάνει τη ζωή κόλαση.

ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΖΗΣΩ

Άπαξ της αποφυλάκισής του, πρώην κατάδικος επιχειρεί να μπει στον ίσιο δρόμο. Παντρεύεται την πιστή του αγαπημένη, πιάνει δουλειά, νοικοκυρεύεται, σύντομα όμως ανακαλύπτει πως ο κόσμος είναι άδικος για τους πρώην κατάδικους που επιχειρούν να μπουν στον ίσιο δρόμο...