FreeCinema

Follow us

Ο ΘΕΡΙΣΤΗΣ (2017)

(LE SEMEUR)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μαρίν Φρανσέν
  • ΚΑΣΤ: Πολίν Μπιρλέ, Αλμπάν Λενουάρ, Ζεραλντίν Πελάς, Ιλιανά Ζαμπέτ, Φρανσουάζ Λεμπρίν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 98'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FILMTRADE

Οι γυναίκες απομονωμένου χωριού των γαλλικών Άλπεων αποχωρίζονται βίαια τους άνδρες τους, όταν αυτοί συλλαμβάνονται μετά το πραξικόπημα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, περί τα τέλη του 1851. Έστω και δύσκολα, δείχνουν να τα καταφέρνουν μόνες, η άφιξη ενός περιπλανώμενου εργάτη στα μέρη τους, όμως, ύστερα από αρκετούς μήνες απουσίας οποιουδήποτε εκπρόσωπου του αντίθετου φύλου, περιπλέκει τις μεταξύ τους σχέσεις.

Ο όρκος τιμής που δίνουν οι νεαρές γυναίκες του δοκιμαζόμενου από λειψανδρία χωριού, πως εάν παρ’ ελπίδαν κάποιο αρσενικό εμφανιστεί τότε θα το μοιραστούν όλες ώστε να ικανοποιηθεί τόσο η σεξουαλική τους επιθυμία όσο και το μητρικό τους ένστικτο, τίθεται εν αμφιβόλω σχεδόν αμέσως. Η Βιολέτ, η οποία πριν τα βίαια γεγονότα που ακολούθησαν το πραξικόπημα ετοιμαζόταν να παντρευτεί, θεωρεί πως ο άρτι αφιχθείς σιδεράς (όπως συστήνεται, τουλάχιστον) Ζαν, είναι μόνο δικός της, καθώς (λόγω τύχης περισσότερο) εκείνη ήταν που τον υποδέχτηκε και τον περιποιήθηκε στις πρώτες μέρες της διαμονής του εκεί. Η ανακάλυψη του κοινού τους πάθους για τη λογοτεχνία γεννά γρήγορα έναν αμοιβαίο έρωτα, ο οποίος σκιάζεται από τη γνώση της Βιολέτ για τις «απαιτήσεις» που έχουν οι υπόλοιπες του χωριού από τον… σαν μάννα εξ ουρανού επισκέπτη, αλλά και από αυτό που μοιάζει να κρύβει ο νεοαφιχθείς ξένος.

Στην περσινή «Αποπλάνηση» της Σοφία Κόπολα (αλλά και στον πρωτότυπο «Προδότη» του Ντον Σίγκελ, φυσικά) είδαμε – εν είδει ψυχολογικού θρίλερ – τι μπορεί να επιφέρει στη γυναικεία φύση η «προσμονή» της απελευθέρωσης των φυλακισμένων σεξουαλικών ενστίκτων. Οι ομοιότητες με τούτο εδώ σταματούν στην κεντρική ιδέα από τη μία, και στο ιστορικό φόντο από την άλλη, στην οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα (Αμερικάνικος Εμφύλιος – Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία), καθώς η πρωτοεμφανιζόμενη στη μεγάλου μήκους Μαρίν Φρανσέν έχει στο μυαλό της περισσότερο το σινεμά της «Τέχνης και της δημιουργίας», ξεχνώντας να ρίξει ένα κάποιο φως στους χαρακτήρες του δράματος, πλην (κάπως) του κεντρικού ζευγαριού και της έντασης της σχέσης του που περνά από διάφορα επίπεδα. Υποσκάπτει έτσι την οποιαδήποτε πηγή αντιπαράθεσης και σύγκρουσης που θα περίμενε εύλογα κάποιος να προκύψει (έχοντας στο μυαλό του τον αρχικό όρκο που έχει δοθεί), ακυρώνοντας ουσιαστικά τον ίδιο της τον εαυτό.

Διανθίζει την πλοκή με άφθονες εικόνες γεωργικών εργασιών που έχουν να κάνουν με τον θερισμό και το αλώνισμα του σιταριού, δίνοντας ενίοτε μια αίσθηση σοσιαλιστικού… αγροτικού ρεαλισμού, χωρίς όμως να θέτει ουσιαστικά ποτέ την ιστορία της εντός του πολιτικού κλίματος της εποχής, κάτι που αποτελεί τεράστια ήττα για την ταινία, μιας και η αναντίρρητη αφορμή για όλα όσα παρακολουθούμε εξαφανίζεται στη συντριπτική διάρκεια της, κάνοντάς την να μοιάζει με κάτι το ασήμαντο ή κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα. Μένει έτσι να καταγράφει την καθημερινότητα μιας ομάδας γυναικών που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα κάτω από ασυνήθιστες συνθήκες, σε ένα χωριό στη μέση του πουθενά, όπου δεν υπάρχει καμίας μορφής εξουσία να τις ελέγχει. Ακόμη, όμως, και υπό το πρίσμα μιας φιλοσοφικής μελέτης περί του ελεύθερου πνεύματος και της συλλογικής δράσης, το φιλμ της Φρανσέν ελάχιστα καταφέρνει, αφού η παγίδευσή της στο «τετράγωνο» κάδρο 4:3 (για λόγους «διαφορετικότητας», υποθέτω) καθιστά σαφές πως δίνει προτεραιότητα στο στήσιμο των ηθοποιών προκειμένου να επιτευχθεί η «μεγάλη» φωτογραφία (ειδικά στις σκηνές της υπαίθρου) παρά η αφήγηση ή η εξερεύνηση του πάθους, συναρτήσει της χρόνιας αποχής από το βασικό ένστικτο.

Κάπως έτσι πάει στράφι και η αληθινή ιστορία που υπάρχει εδώ, καθώς το φιλμ βασίζεται στα σύντομα απομνημονεύματα της κεντρικής ηρωίδας. Η Βιολέτ Ελό έγραψε τα γεγονότα αυτής της περιόδου της ζωής της σαν κατάθεση μνήμης το 1919 (ευρισκόμενη σε προχωρημένη ηλικία, πια), δίνοντας οδηγίες ώστε να παραδοθούν στους κληρονόμους της με τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από αυτά, δηλαδή το 1952. Τελικά, το χειρόγραφο (με τίτλο «L’ Homme Semence») εκδόθηκε το 2006, κάνοντας σχετική αίσθηση στην πατρίδα της. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, ένα ντοκιμαντέρ για όλα αυτά θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τούτο εδώ το φιλμ μυθοπλασίας.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ένα θέμα με ενδιαφέρουσες προοπτικές, ενταγμένο σε ιστορικό πλαίσιο παρόμοιο της προαναφερθείσας «Αποπλάνησης» αλλά και του ακόμα σπουδαιότερου, ανάλογου προβληματισμού «Μαύρου Νάρκισσου» (1947), καταλήγει να είναι μια βαρετή φιλολογία αργών ρυθμών και «καλλιτεχνικών» προθέσεων. Μόνο για τους πολύ φανατικούς του γαλλικού κινηματογράφου και δη του… φεστιβαλικού, που πάντως δύσκολα θα βρουν εδώ κάτι για να συγκινηθούν, πλην ίσως των «όμορφων τοπίων».


MORE REVIEWS

ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ #10: ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αφού συμπλήρωσε τη δέκατη επέτειό του τον περασμένο Ιούλιο, το ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ επιστρέφει για μία extra εβδομάδα προβολών, αποχαιρετώντας τούτη την αγαπημένη περίοδο των θερινών σινεμά και του κλασικού ρεπερτορίου, στο διάστημα 16 - 22 Σεπτεμβρίου 2021, πίνοντας Βίκος Cola στο σινέ ΡΙΒΙΕΡΑ, με δεκατέσσερις λατρεμένους κινηματογραφικούς τίτλους.

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΤΤΟ

Ο Όττο Ρεχάγκελ, η πρόσληψή του ως προπονητή της Εθνικής Ελλάδος και ο θρίαμβος στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Όπως τα έζησε αυτός, οι συνεργάτες και οι παίκτες του.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΕΡΣΙΚΩΝ

Εβραίος κρατούμενος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε μία απέλπιδα προσπάθεια ν’ αποφύγει τον βέβαιο θάνατο, ισχυρίζεται πως στην πραγματικότητα είναι Πέρσης! Για καλή του τύχη, ο διοικητής του επιθυμεί διακαώς να μάθει να ομιλεί… φαρσί. Ή μήπως η τύχη του δεν είναι και τόσο καλή;

CRY MACHO

Μεγάλη δόξα των rodeo στο παρελθόν, ο Μάικ Μάιλο εξακολουθεί να δαμάζει άλογα και να εκπαιδεύει αναβάτες στα βαθιά του γεράματα. Το πρώην αφεντικό του θα στραφεί σ’ εκείνον για βοήθεια, ζητώντας του να βρει τρόπο και να φέρει πίσω στην πατρίδα τον ανήλικο γιό του, ο οποίος ζει στο Μεξικό, σχεδόν «αιχμάλωτος» στα χέρια της μάνας του.

ΑΝΤΙΟ, ΗΛΙΘΙΟΙ

Μεσόκοπη κομμώτρια τρώει ηχηρή σφαλιάρα από διάγνωση γιατρού που σχεδόν της ανακοινώνει το… «δεύτε τελευταίον ασπασμόν»! Πριν «φύγει», θα βαλθεί ν’ ανακαλύψει τα ίχνη του παιδιού που οι γονείς της έδωσαν για υιοθεσία, στερώντας της τη χαρά της… ανήλικης μητρότητας. Ένας προγραμματιστής που αποπειράται ν’ αυτοκτονήσει θα γίνει ο… από υπολογιστή Θεός της!