FreeCinema

Follow us

ΕΛΠΙΔΑ (2019)

(HÅP)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μαρία Σόνταλ
  • ΚΑΣΤ: Άντρεα Μπριν Χόβιγκ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Έιναρ Έκλαντ, Γκέρτρουντ Λ. Ζίνγκε
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 130'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: NEO FILMS

H Άνια και ο Τόμας, σύντροφοι και γονείς έξι παιδιών, οφείλουν να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους όταν η διάγνωση της πρώτης εμφανίζει καρκίνο σε τελικό στάδιο. Όπου υπάρχει ζωή, υπάρχει και ελπίδα;

Στη δεύτερη μόλις μεγάλου μήκους ταινία της, η Νορβηγίδα Μαρία Σόνταλ αντλεί έμπνευση από τη δική της προσωπική μάχη με τον καρκίνο, παρουσιάζοντας κάτι που μοιάζει με «ελεύθερη» αυτοβιογραφία της. Το alter ego της στο ευλόγως τιτλοφορούμενο έργο «Ελπίδα», είναι η ευρισκόμενη στην πέμπτη δεκαετία της ζωής της θεατρική σκηνοθέτις, Άνια. Μητέρα τριών παιδιών και θετή μαμά άλλων τριών από τον πρώτο γάμο του συντρόφου της Τόμας, πληροφορείται με τον πλέον επίσημο τρόπο πως ο καρκίνος που πίστευε πως έχει νικήσει, παρουσιάζει μεταστάσεις, οι οποίες δυστυχώς της δίνουν ελάχιστο χρόνο ζωής. Καθώς η διάγνωση γίνεται λίγες μόλις μέρες πριν τις εορτές των Χριστουγέννων, η Άνια όχι μόνο αντιλαμβάνεται πως άθελα της θα χαλάσει το ευχάριστο οικογενειακό κλίμα, αλλά (ακόμα χειρότερα) θα πρέπει να βρει στήριγμα στην όποια ελπίδα υπάρχει γι’ αυτήν από πλευράς του Τόμας, σε μια περίοδο που η σχέση τους δεν είναι στα καλύτερά της.

Το σενάριο μοιάζει κομμένο και ραμμένο για δακρύβρεχτο οικογενειακό δράμα, όπου όλες οι αναποδιές και οι κακουχίες πέφτουν πάνω σε συμπαθείς ανθρώπους, εκλιπαρώντας τον οίκτο του θεατή. Ευτυχώς, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει, με το φιλμ ν’ ακολουθεί τα βήματα του «Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει» (2014), παρουσιάζοντας με απλό (και ενίοτε απλοϊκό) πλην όμως πειστικό και ξεκάθαρο τρόπο τις συνέπειες μιας ανίατης ασθένειας, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε οικογενειακό επίπεδο. Στο επίκεντρο βρίσκεται το ζεύγος των Άνια και Τόμας. Φαινομενικά ζουν μια άνετη ζωή στο τεράστιο και υπέροχα διακοσμημένο σπίτι τους, όπου τα από διαφορετικούς γάμους έξι παιδιά τους περνούν ευχάριστες ώρες μαζί τους, αν και ο φόρτος εργασίας είναι βαρύς για αμφότερους. Το γεγονός που αποκαλύπτει τις εύθραυστες ισορροπίες του ζεύγους δεν είναι άλλο από τη θλιβερή πραγματικότητα του καρκίνου, με την οποία η Άνια θα πρέπει να συμβιβαστεί για τον (όποιο) καιρό της απομένει.

Καθώς το άγχος, ο φόβος και τα πρώιμα σημάδια της επιδείνωσης της υγείας της την τρομάζουν, γίνεται σαφές πως τόσο αυτή, όσο και ο Τόμας, έχοντας αφοσιωθεί στις επαγγελματικές τους καριέρες, άρχισαν να αδιαφορούν για τον αισθηματικό τους κόσμο. Η απόγνωση προ του τετελεσμένου έχει κάνει την κατά τα άλλα ψύχραιμη γυναίκα να μοιάζει ιδιαίτερα ευαίσθητη και κυκλοθυμική, ως απόρροια της αβεβαιότητάς της για το αύριο. Το σύντομο χρονικό πλαίσιο στο οποίο η Σόνταλ ορίζει το δράμα της (σχεδόν η δεκαήμερη εορταστική περίοδος), τονίζει την ασφυξία της Άνια, ερχόμενη σε πλήρη αντιδιαστολή με το υποτιθέμενο χαρωπό περιβάλλον των ημερών. Η αναζήτηση της πιο αισιόδοξης δυνατής περίπτωσης από το οριστικό που προβλέπουν οι γιατροί, δεν γίνεται αντικείμενο κάποιας ακατάσχετης ιατρικής φιλολογίας, αλλά δίνεται υπό το πρίσμα των τριγμών και της προσδοκώμενης αφοσίωσης του ενός συντρόφου στον άλλον. Η αποφασιστικότητα της Άνια, να αξιοποιήσει τον χρόνο της με τον πλέον εποικοδομητικό τρόπο γι’ αυτήν, την οικογένεια και τους φίλους της, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού της την ελπίδα αποφυγής του… αναπόφευκτου, βρίσκει άξια προσωποποίηση στη φυσικότατη ερμηνεία της Άντρεα Μπριν Χόβιγκ. Δίχως στιγμή να καταφεύγει στην εύκολη μελούρα, η Σόνταλ καθοδηγεί την πρωταγωνίστριά της σε μια ειλικρινέστατη και ανθρώπινη ερμηνεία, καλύπτοντας το πλήρες φάσμα της (μέχρι προσφάτως) συνήθους καθημερινότητάς της,

Η σειρά των πανικόβλητων ραντεβού που κανονίζει η Άνια καταμεσής των διακοπών της, η αγωνία της για τον τρόπο με τον οποίο θα «σερβίρει» τα νέα στα παιδιά της και η αρχική αδράνεια (ή μήπως ανασφάλεια) του Τόμας μπροστά στα άσχημα νέα, περιγράφει με έναν ακατάστατο, ημιτελή σχεδόν τρόπο την αγωνία ενός ανθρώπου που νιώθει πως δεν προλαβαίνει. Τα όνειρα που ξεχάστηκαν θαμμένα σ’ ένα συρτάρι, διότι πάντα η δουλειά είχε προτεραιότητα, και τα χαζά πείσματα του παρελθόντος που είχαν κρυφτεί κάτω από το χαλί, αλλά δειλά βγαίνουν πια στην επιφάνεια, κατά βάθος δηλώνουν πως η Άνια και ο Τόμας είχαν μια λειτουργική μεν σχέση, που όμως περισσότερο βασιζόταν στη συμβίωση και όχι στην αγάπη. Από τη στιγμή που το αύριο παύει να λαμβάνεται ως δεδομένο και ο «εφησυχασμός» του καθημερινού ρυθμού ζωής πάει περίπατο, η λήθη (ενίοτε) λειτουργεί ως καταλύτης αποκατάστασης των σχέσεων. Αν και τα σχετικά συναισθηματικά βάθη δεν αγγίζονται με την ίδια βαρύτητα καθ’ όλη τη διάρκεια της (αναίτια) γεμάτης δίωρης διάρκειας (έξοχη η αυθόρμητα ωμή σεξουαλική σκηνή) και η εμμονή στη γαμήλια προεργασία μοιάζει περιττή, η «Ελπίδα» καταφέρνει να σε κερδίζει διότι βγάζει ταπεινό αίσθημα μέσα από τραγικές καταστάσεις. «Δεν ήξερα ότι υπήρχες», ξεστομίζει σε μια στιγμή η Άνια, περιγράφοντας με ελάχιστες λέξεις την πλήρη σχέση της με τον Τόμας. Γιατί, άραγε, να πρέπει στο τέλος (το οποίο βρίσκεται προ των πυλών) ο καθένας (μας) ν’ ανακαλύπτει τον άλλον;

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μικρό οικογενειακό δράμα, που χωρίς να πρόκειται για κάτι το αληθινά σπουδαίο, διαθέτει απλή και στέρεα αφήγηση, πετυχαίνοντας σε γενικές γραμμές το στόχο του. Το ενήλικο κοινό που αγαπά το σοβαρό ευρωπαϊκό σινεμά, μπορεί να σπεύσει άφοβα δίχως να «τρομάξει» από το θέμα του φιλμ, αφού σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για άγριο melo. Αποτέλεσε την περσινή νορβηγική υποβολή στην κατηγορία του ξενόγλωσσου Όσκαρ, που αν και έφτασε στη shortlist των δεκαπέντε ταινιών, δεν μπήκε στην τελική πεντάδα.


MORE REVIEWS

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΒΑΛΙΤΣΑΣ

Πιλότος με ένοχο μυστικό ικανό να του στερήσει τη θέση στο cockpit των αργεντίνικων αερογραμμών, πέφτει θύμα εκβιασμού από μέλη κυβερνητικής υπηρεσίας, αναγκάζοντάς τον να μεταφέρει μια αγνώστου περιεχομένου μαύρη βαλίτσα σε κάθε του πτήση από Μπουένος Άιρες προς Μαδρίτη. Θα πάει μακριά η… βαλίτσα;

ΚΕΝΑ ΑΕΡΟΣ

Άννα, δεν ήμουνα εγώ για αεροπλάνα.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΪΝΤ

Στο Λονδίνο του 1939, δύο μέρες μετά την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία, ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Κ. Σ. Λιούις επισκέπτεται τον Σίγκμουντ Φρόιντ για να κουβεντιάσουν (ή μήπως να συγκρουστούν;) για την ύπαρξη (ή όχι) του Θεού και την Επιστήμη.

ΤΟ ΛΥΣΑΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Σκηνοθέτης που βλέπει πως οι παραγωγοί της επερχόμενης ταινίας του πάνε να τη… «σφάξουν» στο μοντάζ δίχως την έγκρισή του, κλέβει όλο το υλικό της και φυγαδεύεται μαζί με τους πιο στενούς του συνεργάτες στην επαρχιακή κατοικία μιας θείας του, ελπίζοντας εκεί να βρει την ελευθερία της δημιουργικής έκφρασης, πόσω μάλλον κι ένα final cut του… αμάζευτου από τα γυρίσματά του!

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ

Ένα κορίτσι ανακαλύπτει ξαφνικά την ικανότητα να βλέπει τα «IF», τους φανταστικούς φίλους όλων των παιδιών του κόσμου. Κάποια αναζητούν την καινούργια τους ανήλικη συντροφιά, άλλα νοσταλγούν τους παλιούς τους ιδιοκτήτες που ενηλικιώθηκαν και τα ξέχασαν. Θα μπορέσει να τα βοηθήσει η Μπι;