FreeCinema

Follow us

ΤΟ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΝΥΦΙΤΣΑΣ (2019)

(EL CUENTO DE LAS COMADREJAS)

  • ΕΙΔΟΣ: Μαύρη Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Χουάν Χοσέ Καμπανέγια
  • ΚΑΣΤ: Γκρασιέλα Μπόρχες, Όσκαρ Μαρτίνες, Λουίς Μπραντόνι, Μάρκος Μούντστοκ, Κλάρα Λάγκο, Νικολάς Φρανσέγια
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 129'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: CINOBO

Γηραιά ηθοποιός και μεγάλη star που ζει με τις αναμνήσεις του παρελθόντος, δέχεται πρόταση πώλησης της έπαυλής της, γεγονός το οποίο θα προκαλέσει αναστάτωση στους συγκάτοικους και πρώην συνεργάτες της.

Δέκα χρόνια χρειάστηκε ο Χουάν Χοσέ Καμπανέγια για να παρουσιάσει live action ταινία έπειτα από τον θρίαμβο που σημείωσε το 2009 με «Το Μυστικό στα Μάτια της» (το 2013 είχε μεσολαβήσει το animation «Metegol») και επιπλέον τρία, προκειμένου το έργο του να διανεμηθεί στους ντόπιους κινηματογράφους! Αν το καλό πράγμα αργεί να γίνει, τότε «Το Κόλπο της Νυφίτσας»… μερικές δεκαετίες ακόμα τις χρειαζόταν!

Κάποτε σπουδαία και τρανή ηθοποιός, όχι μόνο στην πατρίδα της, την Αργεντινή, αλλά ακόμη και στο Χόλιγουντ, αφού έχει στην κατοχή της κι ένα βραβείο Όσκαρ, η Μάρα Ορντάζ ζει πλέον αναπολώντας τη δόξα των χρόνων που έχουν μείνει για τα καλά πίσω της. Στην έπαυλή της, στα προάστια του Μπουένος Άιρες, εκτός από τα αποκόμματα των εφημερίδων, τις κόπιες των ταινιών της (που κάθε τόσο χαζεύει στην οθόνη) και τα ατελείωτα memorabilia της χρυσής της εποχής, της κρατά παρέα τριάδα παλαιών της συνεργατών. Ο σύζυγός της και συμπρωταγωνιστής της (αν και άνευ του ταλέντου που εκείνη διέθετε), ο Πέδρο, ο σκηνοθέτης των μεγάλων της επιτυχιών, ο Νορμπέρτο, και ο σεναριογράφος που πάντα ήξερε να γράφει τους κατάλληλους ρόλους για την πάρτη της, ο Μαρτίν. Το γηραιό καρέ σκοτώνει τον βουτηγμένο στη φορμόλη χρόνο του παίζοντας μπιλιάρδο, ζωγραφίζοντας και καμιά φορά πυροβολώντας τα τρωκτικά που κάθε τόσο εμφανίζονται στον κήπο τους (εμφανής και απλούστατη η τελευταία σημειολογία), μέχρι που ζεύγος νεαρών από την πρωτεύουσα καταφθάνει («κατά λάθος») στο αραχνιασμένο οίκημα. Κολακεύουν την Μάρα αναγνωρίζοντάς την και γρήγορα περνούν στο ψητό, καθώς παραδέχονται ότι εκπροσωπούν μεσιτική εταιρεία που ενδιαφέρεται ν’ αγοράσει το ακίνητο, με την ελπίδα ν’ αναπτυχθεί η περιοχή. Η πάλαι ποτέ superstar πείθεται να πουλήσει κι έτσι να επιστρέψει στο Μπουένος Άιρες όπου «κανείς δεν την έχει ξεχάσει», οι άλλοι τρεις, όμως, δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι αυτή την προοπτική κι αποφασίζουν να εμποδίσουν την αγοραπωλησία. Με κάθε κόστος…

Δεν έχουμε υπόψη την αργεντίνικη ταινία «Los Μuchachos de Αntes no Usaban Arsénico» (1976), remake της οποίας αποτελεί τούτη η «Νυφίτσα», ξέρουμε όμως άριστα τη «Λεωφόρο της Δύσης» (1950), το «Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα» (1944) και τη «Συμμορία των Πέντε» (1955), από τις οποίες ολοφάνερα έχει επηρεαστεί ο Καμπανέγια. Στη θεωρία, οι επιρροές προδιαθέτουν για κάτι το (τουλάχιστον) ψυχαγωγικό, στην πράξη, όμως, καταλήγουν περισσότερο να παρωδούν παρά να τιμούν τις φιλμικές αναφορές. Το «μυστήριο» που χτίζεται σχετικά με τις αιτίες της επιμονής εξαγοράς της έπαυλης από το ζεύγος των νεαρών πρωτευουσιάνων εγκαταλείπεται άτσαλα, με το σενάριο να κάνει στροφή σε «φονικά» μυστικά από το παρελθόν και επακόλουθους εκβιασμούς, οι οποίοι δεν στηρίζονται πουθενά. Ο Καμπανέγια ουδέποτε καταφέρνει να βρει την ισορροπία που μια μακάβρια κωμωδία εγκλήματος απαιτεί, με αποτέλεσμα ο τόνος της ταινίας του να μεταβάλλεται με ταχύτητα αστραπής από θρίλερ μυστηρίου σε κακοπαιγμένη φάρσα. Ο σχεδόν εξ ολοκλήρου περιορισμός της δράσης εντός των τειχών του σπιτιού (το στήσιμο θυμίζει περισσότερο μεταφορά θεατρικού έργου, παρά remake άλλης ταινίας), μ’ έκανε ν’ αναπολήσω το «Clue» (1985), με την ευρηματικότητα σε σχέση με τον κλειστό χώρο των δωματίων ν’ απουσιάζει από εδώ.

Ο προβληματισμός που ξεπροβάλει στο βάθος και που φέρνει το ξιπασμένο νέο ενάντια στο σοφό παλιό, με πεδίο μάχης την ανάπτυξη κόντρα στην παράδοση, ναι μεν στρώνει το χαλί για σάτιρα της «χρυσής νέας εποχής», εν τούτοις οι δήθεν ψαγμένες αμπελοφιλοσοφίες της γηραιάς ανδρικής τριάδας και η βεβαιότητα υπεροχής που εξαρχής δείχνουν να διαθέτουν (λόγω πείρας και γνώσεων), μ’ έφεραν σε θέση απόλυτης αδιαφορίας σχετικά με την κατάληξη του αγώνα τους. Η προσεγμένη σκηνογραφία της έπαυλης (που χαντακώνεται από την τηλεοπτικής προσέγγισης σκηνοθεσία) και μια-δυο ατάκες κινηματογραφικών παρασκηνίων ελάχιστα σώζουν την κατάσταση, με τη χαριστική βολή να έρχεται με τη σκηνή του ατυχήματος στις σκάλες. Ο «auteur» Καμπανέγια καταθέτει μέσω της ταινίας του μια σαφή ροπή προς την ματαιοδοξία, αφού περιφέρει διαρκώς και αδιαλείπτως μέσω της πρωταγωνίστριάς του το αγαλματίδιο του Όσκαρ που χάρη στο «Μυστικό στα Μάτια της» είχε κατακτήσει, μέχρι που στην εν λόγω σκηνή αποφασίζει να το ρίξει (υποθέτω) στην πλάκα, αλλά το κάνει με τόσο άτσαλο τρόπο που καταλήγει κάτι παραπάνω από γραφικός. Ομολογώ πως γέλασα, αλλά για τους εντελώς λάθους λόγους…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν είσαι στην ηλικία των πρωταγωνιστών, έχεις εθιστεί στο τηλεοπτικό προϊόν κι αγνοείς τους κλασικούς κινηματογραφικούς τίτλους που αναφέρονται στο κείμενο, ενδέχεται να βρεις το φιλμ μέχρι και διασκεδαστικό. Σε (κάθε) άλλη περίπτωση, το «Κόλπο της Νυφίτσας» αποτελεί ανυπόφορο δείγμα θερινής «διασκέδασης».


MORE REVIEWS

ΚΑΠΟΙΑ ΜΙΛΗΣΕ

Δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας The New York Times αναλαμβάνουν το reportage που αποκάλυψε σωρεία καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση γυναικών από τον κινηματογραφικό παραγωγό Χάρβεϊ Γουάινστιν.

ΣΩΣΕ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Μια ομάδα από ξωτικά - προστάτες των δέντρων θα κάνουν ό,τι περνά από τα μικροσκοπικά τους χέρια, προκειμένου να καταφέρουν να σώσουν το πάρκο της πόλης από τα σατανικά σχέδια του Δημάρχου, ο οποίος θέλει να το μετατρέψει σε… τεχνολογικό ανοσιούργημα!

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

Κάπου στο βόρειο Δουβλίνο, η μητέρα της Σαρ εξαφανίζεται. Όταν τελικά επιστρέφει στο σπίτι, η Σαρ συνειδητοποιεί πως κάτι πάει… πολύ λάθος μ’ εκείνη.

DEVOTION: ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΩΝ ΑΙΘΕΡΩΝ

Οι πιλότοι του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού προετοιμάζονται ν’ αντιμετωπίσουν τον κόκκινο κίνδυνο, όποτε κι όπου αυτός εμφανιστεί! Το καλοκαίρι του 1950, λοιπόν, οι δυνάμεις της Βόρειας Κορέας περνούν τον 38ο παράλληλο... Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.

ΛΑΪΛ, Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ

Νεοαφιχθείσα στη Νέα Υόρκη οικογένεια ανακαλύπτει στο πατάρι του σπιτιού της έναν… ολοζώντανο κροκόδειλο! Ο Λάιλ δεν είναι ένα συνηθισμένο ερπετό, καθώς έχει την ικανότητα να τραγουδά με χάρη που θα ζήλευαν και τα πρώτα αστέρια του πενταγράμμου. Μπορεί, όμως, ένας κροκόδειλος να ζήσει ως κατοικίδιο τη σήμερον ημέρα;