του Νίκου Παλάτου

Η Νίνα και η Μαντό είναι γειτόνισσες και καλές φίλες. Έτσι τουλάχιστον πιστεύουν τόσο τα παιδιά της δεύτερης όσο και ο κοινωνικός περίγυρος της γαλλικής επαρχιακής πόλης όπου ζουν. Έχουν κρατήσει κρυφή την επί σειρά (πολλών) ετών ομοφυλοφιλική τους σχέση, κυρίως επειδή η δεύτερη φοβάται την απρόβλεπτη αντίδραση της κόρης και του γιου της υπό το βάρος μιας τέτοιας σοκαριστικής αποκάλυψης. Σχεδιάζουν να μετακομίσουν στη Ρώμη, ώστε να ζήσουν σαν άγνωστες μεταξύ αγνώστων τον έρωτά τους, αφού όμως πρώτα η διστακτική Μαντό πουλήσει το σπίτι της και προβεί στις σχετικές ανακοινώσεις. Η Νίνα, από την άλλη, δεν αντιμετωπίζει τέτοιου είδους προβλήματα, μιας και δεν έχει οικογένεια, με το πλάνο να δείχνει να έχει να μπει στην τελική του ευθεία, παρ’ όλες τις δυσκολίες του. Το εγκεφαλικό επεισόδιο που παθαίνει η Μαντό και που καθιστά την επικοινωνία μαζί της αδύνατη, θα ανατρέψει τα πάντα. Η Νίνα συνειδητοποιεί πως δεν είναι πλέον εύκολο ούτε καν να βλέπει την αγαπημένη της, αφού φαινομενικά για εκείνην δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια «καλή γειτόνισσα». Η ζωή της μονομιάς μοιάζει να γκρεμίζεται, θα κάνει όμως ό,τι μπορεί ώστε να την ξαναχτίσει με τον τρόπο που πάντα ποθούσε.

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο Φιλίπο Μενεγκέτι καταπιάνεται με ένα ευαίσθητο θέμα, όπως η κοινωνική αποδοχή ενός ομοφυλοφιλικού έρωτα, όταν οι εμπλεκόμενοι σε αυτόν δεν είναι άνθρωποι νέοι σε ηλικία, αλλά ηλικιωμένοι, με παιδιά κι εγγόνια. Πρόκειται για μία αδόκιμη περίπτωση ταινίας… ενηλικίωσης, αφού οι δύο κεντρικές ηρωίδες, με πολλά χρόνια καθυστέρησης έστω, θα πρέπει να βρουν τη θέση τους στον κόσμο, ως απόρροια της σταδιακής εκδήλωσης των αληθινών τους (λεσβιακών) συναισθημάτων. Αν στην περίπτωση της Νίνα κάτι τέτοιο είναι ίσως πιο εύκολο, μιας και δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, για τη Μαντό η όλη κατάσταση αποτελεί αληθινό Γολγοθά. Η ιδέα και μόνο να «ανοιχτεί» στα παιδιά της, παραδεχόμενη μεταξύ άλλων πως η σχέση με τον (μακαρίτη, πια) πατέρα τους δεν υπήρξε ποτέ επί της ουσίας αληθινή, την κάνει να λυγίζει.

Ενώ ο χειρισμός της τρυφερής σεξουαλικής σχέσης που οι δύο γυναίκες διατηρούν (συναρτήσει πάντα της μυστικότητας από την οποία διέπεται) είναι προσγειωμένος, θυμίζοντας το παραπλήσιου ύφους «Οι Κληρονόμοι» (2018), από τη στιγμή ειδικά της ασθένειας της Μαντό κι έπειτα το φιλμ αποκτά μία υπόγεια θριλερική α λα «Η Χήρα» (2019) αύρα, που δεν λειτουργεί συνολικά. Δημιουργείται μία συνεχής αίσθηση πως κάτι πραγματικά επικίνδυνο θα συμβεί, χωρίς αυτό ούτε να είναι απαραίτητο, αλλά ούτε και αξιόπιστο. Η φάση με τη νοσηλεύτρια και τα εμπόδια που η Νίνα της βάζει ώστε να την ξεφορτωθεί και ν’ αποκτήσει ξανά εύκολη πρόσβαση στο διαμέρισμα της Μαντό, αιτιολογείται μεν από την απελπισία στην οποία έχει άξαφνα βρεθεί, πλην όμως κάπου φαίνεται πως σαν υποπλοκή υπάρχει μόνο για την «ένταση» του πράγματος, χωρίς να πατά σε σταθερά θεμέλια. Ως εκ τούτου, σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη της ερωτικής ιστορίας των δύο γυναικών το σενάριο του φιλμ σταδιακά αρχίζει να πάσχει, αφού ο σεξουαλικός περιορισμός και η αντίστοιχη αναζήτηση διεξόδου εγκλωβίζεται στα καλούπια ενός μη απαραίτητου «σασπένς». Το γεγονός πως η όλη πλοκή ουδέποτε ξεφεύγει σε κραυγαλέα επίπεδα ασφαλώς και πιστώνεται στα συν της ταινίας, όπως επίσης και οι ερμηνείες των δύο έμπειρων πρωταγωνιστριών της, οι οποίες προσδίδουν κλάση στο «Εμείς οι Δύο». Στο τέλος, όμως, περισσότερο την αίσθηση του ανολοκλήρωτου αφήνει η θέασή του.