FreeCinema

Follow us

ΚΡΥΦΗ ΟΜΟΡΦΙΑ (2016)

(COLLATERAL BEAUTY)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Φράνκελ
  • ΚΑΣΤ: Γουίλ Σμιθ, Έντουαρντ Νόρτον, Κέιτ Γουίνσλετ, Κίρα Νάιτλι, Έλεν Μίρεν, Μάικλ Πένια, Νεϊόμι Χάρις
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 97'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Επιτυχημένος διαφημιστής, μην μπορώντας να ξεπεράσει τον θάνατο της μικρής του κόρης, έχει παραδοθεί στην απέραντη θλίψη. Μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τόσο αυτόν, όσο και την εταιρεία τους, οι φίλοι και συνεργάτες του καταστρώνουν ένα σχέδιο προκειμένου να τον βοηθήσουν και να βοηθηθούν.

Σε κάποια σκηνή της ταινίας, ο χαρακτήρας που υποδύεται η Νεϊόμι Χάρις, εξηγεί επί ένα δίλεπτο τι σημαίνει ο όρος «κρυφή ομορφιά». Δύσκολο να καταλάβει κανείς τι ακριβώς λέει σε αυτόν τον μονόλογο, αλλά σε γενικές γραμμές έχει να κάνει με το καλό που μπορεί να προκύψει από τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, όταν πλέον εξαιτίας αυτού του γεγονότος βλέπει κανείς τη ζωή με άλλο μάτι. Μετά το τέλος τού φιλμ, σκέφτηκα πως ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φράνκελ πήρε τόσο ζεστά το θέμα της «κρυφής ομορφιάς», που τελικά κατάφερε και… έκρυψε ό,τι όμορφο ή ενδιαφέρον μπορεί να περιμένει ένας θεατής από μια κινηματογραφική παραγωγή, με συνέπεια το τελικό αποτέλεσμα να είναι η επιτομή του… τίποτα.

Είναι απορίας άξιον το πώς τόσοι καλοί ηθοποιοί δέχτηκαν να παίξουν σε τούτο το φιλμ, δεδομένου ότι λογικά αποδέχονται τη συμμετοχή τους σε μια ταινία αφού πρώτα διαβάσουν το σενάριο. Από την εναρκτήρια κιόλας σκηνή, στην οποία ο χαρακτήρας του Γουίλ Σμιθ βγάζει έναν υποτίθεται εμπνευσμένο, από καρδιάς λόγο στο προσωπικό της εταιρείας του, θέτοντας το κοσμοϊστορικό ερώτημα «Ποιο είναι το δικό σας γιατί;», αντιλαμβάνεσαι πως αυτό που θα παρακολουθήσεις θα είναι μια ασυναρτησία άνευ προηγουμένου. Ο Φράνκελ ξεκινά την ταινία του με ένα κάπως ανάλαφρο ύφος, με υποψία χιούμορ, από τη μέση κι έπειτα, όμως την «ντύνει» με τη μελοδραματική όψη των εορταστικών ημερών των Χριστουγέννων, παραδίδοντας ένα εκβιαστικά συναισθηματικό φιλμ, το οποίο κατά βάθος ούτε πραγματικό συναίσθημα έχει, καθώς η αληθινή αφορμή για όλα όσα γίνονται δεν είναι η τραγωδία που βιώνει ο πατέρας που έχει χάσει το παιδί του, αλλά ο κίνδυνος τον οποίο βιώνουν οι συνεταίροι του: να καταστραφεί οικονομικά η εταιρεία τους εξαιτίας της αποστασιοποίησης του καλού τους φίλου, που τυγχάνει και διευθυντής της. Κοντά σε όλα αυτά, υπάρχει μια μεγαλεπήβολη διάθεση να εξηγηθεί το πώς η αγάπη, ο χρόνος και ο θάνατος επηρεάζουν και ενώνουν τις ζωές μας. Οι βαρύγδουποι διάλογοι και οι επιφανειακές αναλύσεις περί αυτών, όμως, θυμίζουν έκθεση μαθητή του δημοτικού σχολείου!

Βλέποντας πως ο Χάουαρντ, ο άλλοτε αληθινός ηγέτης της διαφημιστικής τους εταιρείας, δεν συνέρχεται με τίποτα από το βαρύ χτύπημα της μοίρας (που τον έχει οδηγήσει όχι μόνο να βουτήξει στη θλίψη αλλά και να φλερτάρει με την τρέλα), οι τρεις καλοί του φίλοι αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Προ του κινδύνου η χρηματιστηριακή αξία της επιχείρησής τους να πιάσει πάτο, στήνουν ένα πρωτοποριακό κόλπο, ο σκοπός του οποίου θα είναι να… αποτρελάνουν τον Χάουαρντ, ώστε να πάρουν τον έλεγχο της εταιρείας και, αφού τη σώσουν, να σωθούν κι αυτοί μαζί της. Τώρα, πού ακριβώς βρίσκεται το ανιδιοτελές πνεύμα των Χριστουγέννων σε μια τέτοια κίνηση, πιθανότατα μόνο ο σεναριογράφος Άλαν Λόουμπ μπορεί να εξηγήσει.

Μαθαίνοντας μετά από σχετική παρακολούθηση ότι ο Χάουαρντ έχει ξεκινήσει κανονική αλληλογραφία με τις έννοιες της Αγάπης, του Θανάτου και του Χρόνου (με τον ίδιο τρόπο που τα παιδάκια στέλνουν γράμματα στον Άι Βασίλη, για να γίνει πιο κατανοητό…), προσλαμβάνουν τρεις ηθοποιούς, ώστε να υποδυθούν ο καθένας ξεχωριστά μία από αυτές τις έννοιες, εμφανιζόμενοι μπροστά του εκεί που αυτός δεν το περιμένει, πιάνοντας κουβέντα μαζί του, απαντώντας στα ερωτήματα που αυτός έχει θέσει στις επιστολές του και οδηγώντας τον έτσι πιο κοντά στην… παράνοια. Διαβολικό το σχέδιο, ασφαλώς. Προφανέστατα, στην πορεία θα γίνει φανερό πως και οι τρεις φίλοι του Χάουαρντ (άμα έχεις τέτοιους φίλους…) έχουν τα θέματά τους με αυτές τις έννοιες και, φυσικά, θα πάρουν στο τέλος το «μεγάλο μάθημα της ζωής» από όλη αυτή την παράσταση που έστησαν.

Διόλου παράξενο που οι καλύτερες στιγμές της ταινίας είναι εκείνες στις οποίες εμφανίζεται η Έλεν Μίρεν. Υποδυόμενη τον Θάνατο, ξεφεύγει από την αφόρητη σοβαροφάνεια και την επιτηδευμένη θλίψη των υπολοίπων, πασπαλίζοντας με νάζι και μπρίο τον χαρακτήρα τής ηθοποιού του θεάτρου, που δέχεται με ιδιαίτερο κέφι αυτό που της προτείνεται, μιας και δείχνει απογοητευμένη από τα δικά της θεατρικά πεπραγμένα. «Μήπως να έπαιζα και τους άλλους δύο ρόλους;» ρωτάει σε κάποια στιγμή, παίρνοντας αρνητική απάντηση, δυστυχώς. Ο πρωταγωνιστής Γουίλ Σμιθ, κατά το πρώτο μισό του φιλμ, μένει σε δεύτερο πλάνο, βγαίνοντας μπροστά στη συνέχεια, όταν το μελόδραμα απογειώνεται, όχι όμως και η δική του ερμηνεία, καθώς δίνει ρεσιτάλ από συνοφρυωμένες και σκεπτικές πόζες, αφού θέλει να καταστήσει σαφές πως είναι θλιμμένος. Τα μάτια του είναι διαρκώς μισοδακρυσμένα, με τον ίδιο να μην κάνει τίποτε άλλο για να υπογραμμίσει τη βαθιά απόγνωση στην οποία έχει βρεθεί. Στις δε σκηνές που μοιράζεται με τη σύμβουλο θλίψης (Νεϊόμι Χάρις), τα άψυχα κλισέ δίνουν και παίρνουν, καταλήγοντας στο λυτρωτικό, με μια υποψία twist φινάλε, που περισσότερο με παρωδία μοιάζει.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Δράμα, με διάθεση φιλοσοφικών αναζητήσεων σε θέματα πεπρωμένου, θανάτου και ύπαρξης, με φόντο τις γιορτινές μέρες και το «θαύμα» των Χριστουγέννων. Το μόνο θαύμα που πετυχαίνει, όμως, είναι ο εκτός τόπου σεναριακός αχταρμάς και η αφόρητη ζαχαρένια βαρεμάρα. Θα εντυπωσιάσει ίσως εκείνους που θα το επιλέξουν ως την πρώτη ταινία που βλέπουν στη ζωή τους. Όσοι έχετε ήδη δει έστω και μία στο παρελθόν, δεν υπάρχει λόγος αυτή να γίνει η δεύτερη. Οι φανατικοί του κινηματογράφου, καλό είναι να μπουν στο mode του… «ούτε απέξω».


MORE REVIEWS

BONES AND ALL

Στην Αμερική του Ρόναλντ Ρέιγκαν, ένα κορίτσι που αρέσκεται στο να τρώει ανθρώπινη σάρκα παίρνει τους δρόμους σε αναζήτηση της «χαμένης» μητέρας της και κάποιας πιθανής εξήγησης για την κατάσταση που βιώνει. Στη μοναχική της πορεία, θα βρεθεί η στιγμή που θα… οσμιστεί την παρουσία ενός αγοριού με το οποίο μοιράζεται το ίδιο «μυστικό».

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ερευνητική αποστολή ανακαλύπτει «μαγικό» φυτό, του οποίου οι καρποί χαρίζουν δύναμη ενέργειας ωφέλιμη για την καθημερινότητα της κοινωνίας των Αβαλονιανών. Όταν οι καλλιέργειες του φυτού προσβάλλονται από μυστηριώδη «ιό», μονάχα τα έγκατα της γης μπορούν να δώσουν μια αποτελεσματική απάντηση σχετικά με τον επερχόμενο κίνδυνο.

ΠΙΝΟΚΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ

Ο Τζεπέτο έχει χάσει το παιδί του, φτιάχνει μια ξύλινη μαριονέτα αγοριού και… εντάξει, τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε ήδη, μη σας πω κι από το 1940 (τουλάχιστον)!

THE FABELMANS

Από «μπαγκάζι» του πατέρα του μέχρι «υποχρέωση» ανατροφής από τη μητέρα του, ο μικρός Σάμι βρίσκει το ιδανικό καταφύγιο στη φαντασία της κινηματογραφικής εμπειρίας και προσπαθεί να γίνει μέρος αυτού του (καλύτερου) «κόσμου».

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2022

Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το μακροβιότερο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας, είναι και πάλι εδώ και γιορτάζει τα 35α γενέθλιά του! Η διοργάνωση θα φιλοξενηθεί από την Πέμπτη 24/11 μέχρι την Τετάρτη 30/11 στους αθηναϊκούς κινηματογράφους ΕΛΛΗ και ΑΝΔΟΡΑ.