FreeCinema

Follow us

ΕΝΑ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ (2016)

(A HOLOGRAM FOR THE KING)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τομ Τίκβερ
  • ΚΑΣΤ: Τομ Χανκς, Αλεξάντερ Μπλακ, Σαρίτα Τσαουντούρι, Σίντσε Μπαμπέτ Κνούντσεν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 98'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ / SEVEN FILMS

Ένας πρόσφατα διαζευγμένος και αποτυχημένος Αμερικανός επιχειρηματίας πηγαίνει στη Σαουδική Αραβία με ένα φιλόδοξο σχέδιο να εντυπωσιάσει τον πρίγκιπα, όμως σύντομα αισθάνεται εντελώς έξω απ’ τα νερά του.

Ο Άνταμ Κλέι περνά την κρίση μέσης ηλικίας με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: η καρέκλα του στην επιχείρηση όπου εργάζεται τρίζει επικίνδυνα, ο γάμος του έχει μόλις καταστραφεί, οι οικονομίες του εξανεμίζονται γρήγορα και το τεράστιο καρούμπαλο που έχει στην πλάτη του δείχνει επικίνδυνο. Ως λύση απελπισίας, πείθει τον διευθυντή του να αναλάβει τον σχεδιασμό και την παρουσίαση ενός φιλόδοξου project για έναν πρίγκιπα στη Σαουδική Αραβία: ένα πρόγραμμα διαδραστικών ολογραμμάτων. Το μοναχικό του ταξίδι στην, παντελώς άγνωστη σε εκείνον, περιοχή θα είναι, το λιγότερο, σουρεαλιστικό, ενδοσκοπικό αλλά και αποκαλυπτικό, δίνοντάς του την ευκαιρία (αν αποδεχτεί την πρόκληση) να ξαναβρεί τον εαυτό του και το νόημα της ζωής.

Ο Τομ Τίκβερ σκηνοθετεί αυτή την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου και δημοφιλούς μυθιστορήματος του Ντέιβ Έγκερς, με τον Τομ Χανκς, μεγάλο θαυμαστή του συγγραφέα, στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Και το αποτέλεσμα είναι… ενδιαφέρον. Ο Χανκς είναι σαφέστατα η ψυχή της ταινίας, ο πάντοτε αξιόπιστος και αρχετυπικός «καλός Αμερικανός» που δεν μπορείς να μη συμπαθείς. Ωστόσο, η ερμηνεία του εδώ έχει μια μελαγχολική διακριτικότητα – ο «καλός Αμερικανός» που βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και πλήρους απελπισίας, με μια ανησυχητική νιχιλιστική χροιά που διαφαίνεται πίσω από το υπερ-αισιόδοξο προσωπείο, που μόνο μια τεράστια αλλαγή στην ζωή του μπορεί να «εξαγνίσει». Και το σχεδόν εξωγήινο ερημικό τοπίο της Σαουδικής Αραβίας (αν και το φιλμ γυρίστηκε σχεδόν εξολοκλήρου στο Μαρόκο) ίσως είναι αυτή η τελευταία του ευκαιρία.

Την πραγματικά δύσκολη δουλειά εδώ την έχει ο Τίκβερ, λόγω της ιδιόμορφης αφηγηματικής γραφής τού Έγκερς που είχε στα χέρια του και έπρεπε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη – και ως έναν σημαντικό βαθμό τα καταφέρνει και με το παραπάνω. Με αρκετές ονειρικές σεκάνς, ιδιότροπα flashback και το ίδιο το απέραντο φυσικό τοπίο ως σύμβολο αποξένωσης και απομόνωσης, ο Τίκβερ καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το εκκεντρικό, δημιουργώντας μια γλυκόπικρη «υπαρξιακή» κομεντί. Το γεγονός πως ο ίδιος δεν είναι Αμερικανός βοηθά στο η ιστορία του να μην καταντά ποτέ χολιγουντιανά γλυκερή και κάθε άλλο παρά προβλέψιμη, όμως η, έτσι κι αλλιώς, ιδιοσυγκρασιακή σκηνοθετική του ματιά κάνει την αφήγηση κατά καιρούς ακόμα πιο ιδιόμορφη και παράξενη, με ένα στιλ που σίγουρα θα ξενίσει μεγάλη μερίδα των θεατών. Ενώ η πλοκή επικεντρώνει στην υπαρξιακή κρίση και στο – κυριολεκτικό και μεταφορικό – ταξίδι του ήρωά του, οι δεύτεροι ρόλοι, αν και απολαυστικοί, παραμένουν στη σκιά τού πρωταγωνιστή, ενώ οι απόπειρες κοινωνικής παρατήρησης της ζωής στη Μέση Ανατολή και της σχέσης της με τον δυτικό κόσμο, αν και ενδιαφέρουσες, παραμένουν δυστυχώς σύντομες και επιφανειακές.

Η αέναη αναμονή του Άνταμ και της ομάδας του για την επίσημη παρουσίαση στον πρίγκιπα θυμίζει κάτι από θέατρο του Παραλόγου, ενός είδους «Περιμένοντας τον Γκοντό» στην έρημο, ενώ η προσωπική κρίση τού κεντρικού ήρωα φέρνει στον νου και μια άλλη φετινή ταινία, το «Anomalisa» του Τσάρλι Κάουφμαν (ειδικά στις σκηνές στο ξενοδοχείο, οι – μάλλον συμπτωματικές – ομοιότητες είναι προφανείς). Ωστόσο, σε αντίθεση με τον καουφμανικό πρωταγωνιστή, το ταξίδι της προσωπικής αναζήτησης του Άνταμ αγγίζει συναισθηματικά πολύ περισσότερο, γιατί βρίσκεσαι στη θέση να συμπάσχεις μαζί του, να στηρίζεις αυτόν τον συμπαθή loser στην αναζήτηση του νοήματος της ζωής, ίσως κάνοντας ταυτόχρονα και την προσωπική σου «ανασκόπηση», κι όταν τα πράγματα αρχίζουν να δείχνουν πιο αισιόδοξα, τότε και το «Ολόγραμμα» του Τίκβερ γίνεται μια αληθινά feelgood ταινία που θα σε αφήσει με ένα χαμόγελο αισιοδοξίας… έστω και αν οι αρκετά υποτονικοί ρυθμοί και το σχεδόν εκκεντρικό ύφος θα σε κάνουν να την ξεχάσεις γρήγορα. Σίγουρα όχι μια σπουδαία, αλλά μια άκρως ψυχαγωγική δουλειά.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Παράξενη δομή, σουρεάλ καταστάσεις από την πρώτη κιόλας σκηνή κι ένα εκούσια «εξωγήινο» περιβάλλον: στοιχεία που ενδέχεται να σε διώξουν άνετα. Ωστόσο, αν της δώσεις μια ευκαιρία ή αποδεχτείς εξαρχής την εκκεντρικότητά της, η πάντα συμπαθής παρουσία και ειλικρινής ερμηνεία του Χανκς, οι σκηνοθετικές εμπνεύσεις του Τίκβερ και η επιτυχημένη ισορροπία χιούμορ και μελαγχολίας θα σε κερδίσουν εύκολα. Δεν είναι για όλους, αλλά για όσους… είναι θα περάσουν καλά!


MORE REVIEWS

ΑΓΡΙΑ ΝΥΧΤΑ

Παραμονή Χριστουγέννων, έπαυλη ζάμπλουτης κληρονόμου με «φορτωμένο» θησαυροφυλάκιο δέχεται οργανωμένη επίθεση συμμορίας διαρρηκτών που εξολοθρεύει το προσωπικό ασφαλείας (και όχι μόνο) και απειλεί ν’ αρχίσει να σκοτώνει τα μέλη της οικογένειας αν δεν καταφέρει να φύγει με το παραδάκι. Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο Άι Βασίλης. Ο πραγματικός Άι Βασίλης!

Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝ

Μεσαίωνα στη Σουηδία, κοπέλα αγνή πέφτει θύμα κακοποίησης από κακούς αδελφούς βοσκούς. Οι φονιάδες στους γονείς της τα λιλιά της ανεπίγνωστα θα πάνε να πουλήσουν, φιλοξενία και τροφή αφού ζητήσουν. Από τα χέρια του πατέρα θα βρουν την εκδίκηση ή θα προλάβουν να ξεγλιστρήσουν; Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και, παραδόξως, η... πηγή έμπνευσης για το «Last House on the Left» (1972) του Γουές Κρέιβεν!

R.M.N.

Ρουμάνος εμιγκρές στη Γερμανία, υπό τον φόβο μπλεξίματος με τον Νόμο, επιστρέφει άρον-άρον πίσω στην πατρίδα, ξαναβρίσκοντας πατέρα, γιο, σύζυγο κι ερωμένη. Η πρόσληψη αλλοδαπών εργατών από το τοπικό αρτοποιείο κάνει την ατμόσφαιρα στο χωριό του να μυρίζει μπαρούτι.

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΔΙΑΒΟΛΟΙ

Η Ζοάν ζει αρκετά συνηθισμένα με την κόρη της Βικί και το σύζυγό της Τζίμι σε μια μικρή κοινότητα των Γαλλικών Άλπεων, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που ο ερχομός της αδελφής εκείνου ανατρέψει τις εύθραυστες οικογενειακές ισορροπίες.

ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Η Ελέν πάσχει από σπάνια ανίατη ασθένεια, αλλά δεν θέλει να την λυπούνται. Ταξιδεύει σε κουκίδα του χάρτη της Νορβηγίας, προκειμένου να ζήσει έστω για λίγο ελεύθερη. Ή μήπως για να πεθάνει μόνη;