της Βαρβάρας Κοντονή

Αμερικανο-βρετανικό remake του γαλλικού (και σαφώς πιο αδύναμου) «Le Convoyeur» (2004), στο οποίο ο Ζαν Ντιζαρντέν αντικαθίσταται από τον Τζέισον Στέιθαμ, το τελευταίο φιλμ του Γκάι Ρίτσι διαθέτει μπόλικο από το τσαγανό και την αιματοβαμμένη βία του Άγγλου δημιουργού, παραπέμποντας αρκετά στις late ‘90s – early ‘00s εποχές και ταινίες του, αν και χωρίς την απόλυτα στυλιζαρισμένη ματιά / σήμα κατατεθέν, για την οποία αγαπήθηκε το σινεμά του, γεγονός που στο καινούργιο του πόνημα προσδίδει μια κάποια αίσθηση κόπωσης, ελαφρά δικαιολογημένη και από τη δίωρη διάρκεια της ταινίας.

Ο Τζέισον Στέιθαμ είναι ο «H», ένας περίεργος τύπος που βρίσκει δουλειά σε μια εταιρεία φορτηγών μεταφοράς χρημάτων. Η καθημερινότητα εκεί διόλου εύκολη είναι, αφού οι οδηγοί και οι συνοδοί των εν λόγω χρηματαποστολών έρχονται συχνά αντιμέτωποι με αδίστακτους ληστές, οι οποίοι επιδιώκουν να «ελαφρύνουν» τα οχήματα από τα (συνήθως αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων) φορτία που μετακινούν, θέτοντας έτσι σε άμεσο κίνδυνο τις ίδιες τις ζωές των εργαζομένων. Τα πραγματικά κίνητρα του «Η» πρόκειται να γίνουν σύντομα γνωστά, όταν κατά τη διάρκεια μιας μεταφοράς ρουτίνας το φορτηγό πέσει σε ενέδρα, με τον ήρωα ν’ αποκαλύπτει ολότελα διαφορετικές ικανότητες από εκείνες που διέθετε φαινομενικά και ήταν αυτές που του εξασφάλισαν τίμια μια θέση στην εταιρεία. Τώρα, ο «Η» δεν θα ησυχάσει μέχρι να βρει αυτόν που… του στέρησε ό,τι πολυτιμότερο είχε στη ζωή του και να πάρει εκδίκηση!

Η ταινία ξεκινά με μια σεκάνς homage στη θρυλική «Ένταση» (1995) του Μάικλ Μαν και πρακτικά από εκείνο το σημείο στήνει την υπόθεση γύρω από τον κεντρικό ήρωα, η οποία μπορεί να μη χαρακτηρίζεται από κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία σε επίπεδο πλοκής, καταφέρνει εντούτοις να δημιουργήσει σασπένς χάρη στην κινητικότητα της κάμερας του Ρίτσι, αλλά και στις διαρκείς χρονικές (εν)αλλαγές στην παρουσίαση των γεγονότων, κάτι που συνολικά χτίζει μια πετυχημένη αφηγηματική γραμμή. Το αρχικό σενάριο του Νικολά Μπουκριέφ και (αντίστοιχα) η εδώ προσαρμογή του από τον Ρίτσι αποτελούν ένα πρώτης τάξεως υλικό για μια παραδοσιακής κοπής ταινία δράσης από την οποία ξέρεις τι να περιμένεις και, αναμενόμενα, δεν απογοητεύεσαι, αφού τα περισσότερα από τα στοιχεία που έχεις συνηθίσει στη φιλμογραφία του Άγγλου υπάρχουν στη δοσολογία (έστω και σε πιο περιορισμένη κλίμακα).

Βέβαια, το φιλμ δεν έρχεται χωρίς προβλήματα. Το μεγαλύτερο «θέμα» του εντοπίζεται στο κομμάτι της ατμόσφαιρας και της εμβάθυνσης (ή και της απουσίας αυτής) στους δευτερεύοντες χαρακτήρες που μοιάζουν εντελώς προκάτ και υπάρχουν μόνο για να υποστηρίξουν την παρουσία του one man show του Στέιθαμ. Αυτή η αστοχία σε ταινία του Ρίτσι, ο οποίος μας έχει συνηθίσει σε γαμάτους, αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, αποτελεί τεράστιο foul, αφού ουσιαστικά καταλήγεις να μην ενδιαφέρεσαι για κανέναν από τους δεύτερους ρόλους, εφόσον το σενάριο δε σου επιτρέπει να τους «γνωρίσεις» πέρα από το μικρό τους όνομα και… αυτό είναι όλο. Από την άλλη, η κάπως «στουντιακή» ατμόσφαιρα στερεί από την ταινία την αυθεντικά «βρώμικη» αισθητική του Ρίτσι, καθιστώντας τούτο το remake ολίγον τι flat σε επίπεδο στυλ. Όσον αφορά την επιλογή του Στέιθαμ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο τύπος ξέρει τι κάνει – και το κάνει καλά. Σε λοιπούς ρόλους, θα πετύχεις από Άντι Γκαρσία (σε μια ωραία παλαιομοδίτικη «πινελιά» gangster αφεντικού), μέχρι και τον Σκοτ Ίστγουντ (που ναι μεν προσπαθεί, αλλά όπως και να το δεις… ο Κέβιν Γκέιτζ στην «Ένταση» το έκανε απείρως καλύτερα). Ίσως την επόμενη φορά, Γκάι.