του Δημήτρη Δημητρακόπουλου

Ένα από τα στοιχεία που κάνει αμέσως εντύπωση στο «Wild Duck» του Γιάννη Σακαρίδη είναι το… φροντισμένο περιτύλιγμα. Καθαρή εικόνα, διεύθυνση φωτογραφίας με προσωπικότητα (από τον Γιαν Φόγκελ του «Wasted Youth»), ενδιαφέρουσα χρήση του μοντάζ που αγνοεί αρχικά το χώρο και το χρόνο για να αφηγηθεί την ιστορία με άξονα κυρίως τη συναισθηματική εξέλιξη του προσωπικού ταξιδιού του πρωταγωνιστή, δύο αν μη τι άλλο αξιόλογες ερμηνείες που στοιχειοθετούν τον κεντρικό άξονα της δυναμικής τού φιλμ.

Παρ’ όλα αυτά, το «Wild Duck» δεν ακολουθεί ιδιόρρυθμα τερτίπια ούτε επιθυμεί να βυθιστεί σε έναν σουρεαλιστικό ή περίεργο κόσμο παρά στοχεύει στην αφήγηση μιας σύγχρονης ανθρώπινης τραγωδίας, όπως υπαγορεύεται από την κατάσταση της οικονομικής κρίσης, και της μετατροπής της σε… συνωμοσιολογικό θρίλερ χαμηλών ταχυτήτων, στο οποίο μπλέκονται εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και ύποπτα συμφέροντα. Είναι ένας δύσκολος συνδυασμός αλλά, τουλάχιστον, ξεφεύγει από την πεπατημένη, δείχνοντας αυθεντικό ενδιαφέρον τόσο για τα κίνητρα των χαρακτήρων όσο και για τα συναισθήματα, τις τύψεις και τις ρεαλιστικές αντιδράσεις τους, ακόμα κι αν η σκηνοθετική προσέγγιση του «ακανόνιστου» μοντάζ καθιστά δυσκολότερη – στην αρχή – την ανάγνωση της ταινίας.

Όταν πια ο χρονικός άξονας μπει στη θέση του, η ιστορία γίνεται σχεδόν απόλυτα γραμμική κι επικεντρώνεται περισσότερο στη διαπροσωπική σχέση τού ενδεχομένως «θύτη» Δημήτρη και του αναμφισβήτητα «θύματος» Παναγιώτας, αφήνοντας στην άκρη (ή στο σκοτάδι, όπου έτσι κι αλλιώς υπήρχαν) τις σκοπιμότητες ή τις ακριβείς λεπτομέρειες οι οποίες οδήγησαν στο παρόν της κατάστασης, ακριβώς όπως κάνει και σχετικά με τα στοιχεία του παρελθόντος των δύο ηρώων, που απλά υπονοούνται ή τυγχάνουν φευγαλέας αναφοράς. Όσο κι αν το φιλμ φαντάζει ως «δράμα μεγατόνων» ή «ταινία καταγγελίας», η πραγματική καρδιά του βρίσκεται στη σχέση ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ανθρώπους, καθώς τόσο ο Αλέξανδρος Λογοθέτης όσο και η Θέμις Μπαζάκα στοχεύουν στη λιτή αλλά καίρια απεικόνιση των ηρώων τους χωρίς υπερβολές ή… τηλεοπτικές εξάρσεις, που θα έκαναν πιο φτηνό το αποτέλεσμα.

Δυστυχώς, όμως, αυτή η λιτή απεικόνιση όλων των θεματικών της ταινίας είναι που ελαττώνει και την τελική της δύναμη. Ως δράμα χαρακτήρων καταλήγει να είναι αρκετά προφανές. Ως φιλμ συνωμοσίας, παραμένει αρκετά γενικόλογο και, τελικά, μη ουσιώδες. Ως ταινία κοινωνικής κριτικής, φαντάζει αδύναμη και χωρίς ισχυρά επιχειρήματα. Ως θρίλερ της διπλανής πόρτας, απλά… ακουμπά χωρίς να αγγίζει την ένταση που θα χρειαζόταν. Στο τέλος της ταινίας, το συμπέρασμα ουσιαστικά υπαγορεύεται, χωρίς να έχει προκύψει από λογική ανάπτυξη, και οι καλές προθέσεις δε συνοδεύονται από ένα ισχυρό αποτέλεσμα που θα δικαίωνε τις ενδιαφέρουσες (ομολογουμένως) επιλογές στην ανάπτυξη της ιστορίας. Στο φινάλε, το περιτύλιγμα παραμένει εντυπωσιακό χωρίς αμφιβολία, όμως, το περιεχόμενο είναι εκείνο που θα μπορούσε να έχει επιδεχθεί σημαντικής βελτίωσης.