FreeCinema

Follow us

Αλέξανδρος Λογοθέτης. Με αξιοπρέπεια.


Όταν τον πήρα τηλέφωνο ήταν διακοπές στην Κρήτη. Δε δυσανασχέτησε, όμως. Κάθε άλλο. Φιλικός, προσηνής και προσγειωμένος (όπως τον θυμόμουν από την πρώτη φορά που είχαμε μιλήσει, καμιά 15αριά χρόνια πριν), αλλά και πιο ώριμος, πιο ρεαλιστής, ήταν εξαιρετικά πρόθυμος να μου μιλήσει για τη νέα, πρωταγωνιστική του δουλειά: το «Wild Duck» του Γιάννη Σακαρίδη, που κάνει πρεμιέρα στο φετινό Φεστιβάλ του Τορόντο. Ο Αλέξανδρος θα είναι εκεί. Όπου κι αν πάει το φιλμ θα είναι κοντά, θα τα πάρει σβάρνα όλα, μαζί με το Γιάννη, μου είπε.

Γνώριμα προσιτός, με έκανε να αισθανθώ μια οικειότητα, καθώς, για μια ακόμη φορά, μου έδωσε την εντύπωση ότι είναι ένας από μας: ένας άνθρωπος με ανησυχίες, οπωσδήποτε πολιτικοποιημένος (και ουχί κομματικοποιημένος), ένας άνθρωπος που παρακολουθεί με κριτικό μάτι αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας. Ταυτόχρονα, εξακολουθεί να διατηρεί τον ενθουσιασμό και το μεράκι για τη δουλειά του, στην οποία είναι προφανώς αφοσιωμένος. Έτσι, δεν έκρυψε την αδημονία του για τη νέα ταινία του Θανάση Καρανικόλα που τέλειωσε μόλις γυρίσματα και πρωταγωνιστεί, το «Μεφίστο» που θα παίξει την επόμενη σεζόν στο Εθνικό Θέατρο, αλλά και την αγάπη του για τούτη την… Αγριόπαπια που έγινε με πολύ κόπο και πήρε πολύ χρόνο.

Wild Duck - filming

Πώς ήταν η εμπειρία τού να βρίσκεστε για γυρίσματα σε μέρη όπως το Καϊμακτσαλάν;

Το ότι έγινε το γύρισμα στο Καϊμακτσαλάν ήταν από μόνο του μια επιβεβαίωση ότι αυτή η ταινία θα γινόταν, ο κόσμος να χαλάσει. Ήταν μια ακόμα μαγική στιγμή στη διάρκεια των γυρισμάτων, που μας έδωσε ελπίδα και δύναμη να συνεχίσουμε αυτό που είχαμε ξεκινήσει.

Ο Δημήτρης, ο ήρωας που υποδύεστε, έρχεται αντιμέτωπος με ένα θεμελιώδες ηθικό δίλημμα. Σε μια εποχή που όλα έχουν τιμή και οι ανάγκες πιέζουν, η συνείδηση πωλείται;

Όλα έχουν την τιμή τους. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που θα παραμείνουν πιστοί στις αξίες τους με ό,τι κόστος και αν έχει αυτή τους η στάση… (σιωπή) Ο Δημήτρης είναι ένας άνθρωπος υπό διάλυση, ένα ακόμα φάντασμα, ένας άνθρωπος υπό κατεδάφιση. Όμως στη ζωή πάντα έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Αρκεί να είμαστε σε θέση να τη δούμε και να την αρπάξουμε. Όχι για να επιστρέψουμε εκεί που ήμασταν, αλλά για να περάσουμε σε ένα άλλο επίπεδο, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Κάπως έτσι, λοιπόν, ο Δημήτρης αντιλαμβάνεται αυτό που του συμβαίνει και πράττει ανάλογα. Τι θα συμβεί από εκεί και πέρα είναι άλλη ιστορία.

Wild Duck trailer1

Πιστεύετε πως το φιλμ απεικονίζει με έναν τρόπο την Ελλάδα της σημερινής συγκυρίας;

Κατά κάποιον τρόπο. Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά στην Ελλάδα, νομίζω ότι και η ταινία αυτή δε θα ήταν, ή μάλλον, για να το πω καλύτερα, δε θα γινόταν… Αν όλα δεν έφταναν εκεί που έφτασαν, δε θα έγραφε ο Γιάννης αυτό το σενάριο, δε θα έπαιζα το Δημήτρη, δε θα μιλάγαμε σήμερα για το «Wild Duck»… Επομένως, ναι, αυτή η ταινία είναι καθαρά ένα προϊόν της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, και γι’ αυτό έχει για μας τόσο μεγάλη σημασία το ότι καταφέραμε και την ολοκληρώσαμε.

WILD DUCK_6

Κάθε μέρα σχεδόν συμβαίνει και κάτι στην Ελλάδα της κρίσης που μας σοκάρει, που μας ταρακουνάει. Πώς νιώθετε γι’ αυτά που περνάει η χώρα μας;

Η χώρα είναι οι άνθρωποί της και στη δική μας περίπτωση είμαστε 100% υπεύθυνοι γι’ αυτό που συμβαίνει. Μας έχουν εδώ και χρόνια κάνει να μην ασχολούμαστε με αυτά που θα έπρεπε, να γινόμαστε αφοριστικοί και να απομακρυνόμαστε από την πολιτική όλο και περισσότερο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δρουν ανενόχλητοι και να μας κάνουν ό,τι θέλουν αυτοί οι λίγοι ατάλαντοι, απατεώνες, κόμματα και ιδέες που δεν εκφράζουν το κοινό καλό, αλλά τα προσωπικά συμφέροντα της εκάστοτε εξουσίας. Και ο λαός, η μάζα, πάει κι έρχεται κατά κει που φυσά ο άνεμος. Τώρα πια, όμως, πρέπει να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του και να πράξει όχι για το δικό του συμφέρον, αλλά για το κοινό και συλλογικό… Αυτό ήταν νομίζω πάντα το πρόβλημα στην Ελλάδα: ότι όλοι κοιτούσαν την πάρτη τους, το μαγαζάκι τους και ποτέ κανείς τη χώρα συνολικά. Αυτό που συμβαίνει μας αξίζει. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχουμε και δύναμη να το αλλάξουμε.

Wild Duck trailer

Θα ταξιδέψετε μαζί με το φιλμ στο Τορόντο. Έχετε αγωνία για ένα τόσο μεγάλο breakthrough;

Αγωνία όχι. Αυτό περιμένω, 23 χρόνια τώρα που κάνω αυτή τη δουλειά! Ένα breakthrough. Και είμαι έτοιμος για οτιδήποτε συμβεί – ή δε συμβεί.

Πείτε μου ένα όνειρό σας, προσωπικό ή επαγγελματικό.

Να καταφέρω να δουλέψω σε ένα διεθνές τερέν, να μπορώ να φεύγω και να κάνω ταινίες σε όλο τον κόσμο. Να μπορώ να ζω από τη δουλειά μου με αξιοπρέπεια.

Κάντε μια ευχή για την… Αγριόπαπια.

(σιωπή) Να πετάξει μακριά, να ανοίξει τα φτερά της και να γυρίσει τον κόσμο. Και γυρνώντας πίσω στη βάση της, όταν το ταξίδι της τελειώσει, να γεννήσει νέες ιδέες και νέες ευκαιρίες για όλους μας.

WILD DUCK_poster


MORE INTERVIEWS

«Trainspotting»: The Cannes interview.

Το Μάιο του 1996, το Φεστιβάλ των Καννών υποδέχθηκε ένα βρετανικό φιλμ που είχε προκαλέσει σάλο στην πατρίδα του από τα τέλη Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς. Ο υπόλοιπος πλανήτης περίμενε να δει με τα ίδια του τα μάτια εάν όλο αυτό το hype για το «Trainspotting» ήταν αληθινό. Η πρεμιέρα της ταινίας έσκασε σαν βόμβα molotov στην Κρουαζέτ. Ακολούθησε το μεγαλύτερο και πιο rock party όλων των εποχών! Κι εγώ, μαζί μ’ αυτά, έχω να θυμάμαι μια συνέντευξη με τους τρεις ανθρώπους που δημιούργησαν… το μύθο.

ΟΥΜΑ ΘΕΡΜΑΝ: ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ.

Το 1994 βρέθηκα στο Φεστιβάλ των Καννών και είχα την ευκαιρία να συναντήσω την Ούμα Θέρμαν, με αφορμή την πρεμιέρα του «Pulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο. The rest is history. Κυριολεκτικά, από τα πράγματα που (αξίζει να) θυμάσαι για πάντα.

Γκιγέρμο ντελ Τόρο: Η φαντασία είναι το παν.

Το 2006 είχα τη χαρά να συναντήσω τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου παρουσίασε για πρώτη φορά στον κόσμο το φιλμ το οποίο απογείωσε την καριέρα του, όσο και τη σημασία του ονόματός του καλλιτεχνικά. Φυσικά, ήταν ο «Λαβύρινθος του Πάνα». Εννοείται πως η εμπειρία ήταν αξέχαστη. Γιατί ο άνθρωπος αυτός αγαπάει απίστευτα πολύ αυτό που κάνει. Μαζί και την κινηματογραφική Τέχνη. Και τι υπέροχο μυαλό, διάβολε!

Σοφία Κόπολα. Eat cake!

Το 2006, ακόμη αιχμάλωτη του ονόματός της, η Σοφία Κόπολα πήγε στις Κάννες σαν μικρή πριγκίπισσα προσφέροντας... παντεσπάνι και βγάζοντας γλώσσα απέναντι στην Ιστορία. Πρόλαβα να της μιλήσω, προτού της πάρουν το κεφάλι! Για τη «Marie Antoinette», φυσικά.

Μπέντζαμιν Ρι: Μια ζωγράφος, ένας κλέφτης κι ένας σκηνοθέτης.

Ο νεαρός Νορβηγός ντοκιμαντερίστας και πρώην δημοσιογράφος Μπέντζαμιν Ρι δημιούργησε ένα από τα πιο πολυβραβευμένα και δημοφιλή φιλμ της χρονιάς, το «The Painter and the Thief», θριαμβεύοντας στην παγκόσμια πρεμιέρα του στο φετινό Sundance και πιο πρόσφατα στο Φεστιβάλ Λονδίνου, όπου κέρδισε το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ. Η Κατερίνα Ανδρεάκου μίλησε μαζί του λίγο πριν την επάξια νίκη του.