της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Ο κακός συγχρονισμός ή bad timing (αγγλιστί) σε μια ή περισσότερες σχέσεις είναι κάτι που όλοι λίγο ή πολύ έχουμε βιώσει: το να γνωρίζουμε, δηλαδή, έναν άνθρωπο, με τον οποίο κάνουμε άμεσα, αναπάντεχα, τέλεια αυτό το «μαγικό»… κλικ, αλλά για διάφορους λόγους (δουλειάς, διαμονής, οικογενειακής κατάστασης) να είναι αδύνατο να γίνουμε ζευγάρι. Η ακροβασία στα λεπτά, αδιόρατα όρια ανάμεσα στη φιλία και τον έρωτα είναι επίσης μια εμπειρία που, περισσότερο ή λιγότερο, έχουμε όλοι. Γι’ αυτό και τούτη η καναδο-ιρλανδική, βραβευμένη για το σενάριό της από τα – καναδικά αντίστοιχα των Όσκαρ – Genies και το Σωματείο των Σεναριογράφων του Καναδά, ρομαντική κομεντί γίνεται εύκολα ακαταμάχητη και στις γυναίκες και στους άνδρες.

Σε αυτή της την ελκυστικά τσαχπίνικη και όμως ανακουφιστικά οικεία, αρκούντως ειλικρινή και ρεαλιστική προσέγγιση τόσο του bad timing, όσο και του διλήμματος μεταξύ φιλίας και έρωτα, διαθέτει πολλά αποτελεσματικά όπλα. Τους ανεπιτήδευτα εύστροφους, φρέσκους, απρόοπτους και καίριους διαλόγους. Την υποδειγματική, αβίαστη χημεία μεταξύ του – όχι πια Χάρι Πότερ – Ράντκλιφ και της – γλυκύτατης, αλλά απρόβλεπτα περίπλοκης κοπελιάς της διπλανής πόρτας – Καζάν (της γνωστής οικογενείας), συν το απίθανα ιδιόρρυθμο κι όμως απτό, υποστηρικτικό καστ, με επικεφαλής τον αγαπημένο, εκ του «Girls», Ντράιβερ. Το υπέροχα εναλλακτικό, ξεχωριστά ανθρώπινο και γήινο ως μεγαλούπολη Τορόντο, με τους υποβλητικούς ουρανοξύστες, αλλά και τις πιο προσγειωμένες, καταπράσινες γωνιές, την… έξω καρδιά απλωσιά της λίμνης Οντάριο, τα ψαγμένα στέκια, την ατμοσφαιρική, φιλόξενη νύχτα, και τους «πολύχρωμους» ανθρώπους. Τα δύο-τρία ξεκαρδιστικά κωμικοτραγικά επεισόδια, αν και πηγάζουν από εντελώς καθημερινές καταστάσεις: της πρώτης συνάντησης του Γουάλας με τον… αγαπητικό τής Τσάντρι, που οδηγεί στο νοσοκομείο (!) και το οργισμένο ξέσπασμα της επικίνδυνα μπουκωμένης με το sandwich αδελφής τού Γουάλας. Και τους ζωγραφιστούς τίτλους τέλους, που αφηγούνται όσα συνέβησαν στους 18 μήνες που προηγούνται ανείπωτοι του φινάλε.

Έλα, όμως, που παρόλα τα παραπάνω, τα φιλότιμα, αυτοί οι «Φίλοι» δεν καταφέρνουν να ανατρέψουν ή έστω να ξεπεράσουν και να σταθούν ξεχωριστοί, υπεράνω των κλισέ του είδους της ρομαντικής κομεντί που υπηρετούν. Κανένα σασπένς δεν υπάρχει για το πώς θα εξελιχθεί η σχέση του Γουάλας με την Τσάντρι, καθώς με ελάχιστες εκπλήξεις στις λεπτομέρειες οδηγείσαι με μαθηματική ακρίβεια στο – ορισμός του προβλέψιμου – happy, candy end. Επίσης, τα σχέδια της animator Τσάντρι που ζωντανεύουν και «πετούν» στον ουρανό, στα δέντρα ή στους τοίχους, προσβλέπουν σε πρωτοτυπία, αλλά έχουν αρνητικό αποτέλεσμα. Από πολλές απόψεις, καθώς προκύπτουν γλυκερά, πληγώνουν το ρεαλισμό τού όλου εγχειρήματος και εντείνουν τις παραλίγο ενοχλητικές… «χιπστερικές» του τάσεις. Κι όσο κι αν εσύ (ο μη ταξιδεμένος στο βορρά της Αμερικής) εδώ χαμπάρι μάλλον δε θα πάρεις, οφείλεις να λάβεις υπόψη σου το παράπονο ουκ ολίγων Καναδών κριτικών, που παρατήρησαν ότι αν και σχεδόν ο μισός πληθυσμός τού Τορόντο είναι έγχρωμος, ούτε ένας μαύρος δε δηλώνει παρών στο πανί! Έτσι θα είσαι πιο έτοιμος να απαντήσεις στο ερώτημα: ρομαντική κομεντί ή κάτι παραπάνω;