FreeCinema

Follow us

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ (2015)

(UN PEU, BEAUCOUP, AVEUGLÉMENT!)

  • ΕΙΔΟΣ: Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κλοβίς Κορνιγιάκ
  • ΚΑΣΤ: Κλοβίς Κορνιγιάκ, Μελανί Μπερνιέ, Λιλού Φολί, Φιλίπ Ντικέν, Γκρεγκουάρ Οστερμάν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Από τη μία πλευρά της μεσοτοιχίας, υπάρχει ένας μισάνθρωπος δημιουργός γρίφων που επιθυμεί απόλυτη ησυχία για την ανάπτυξη των ιδεών του. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια νεαρή πιανίστρια, η οποία προετοιμάζεται για έναν πολύ σημαντικό διαγωνισμό. Πόσος χρόνος θα περάσει άραγε μέχρι οι… εκατέρωθεν διαφορές να μετατραπούν σε… τυφλή αγάπη;

Η έλξη και η απρόσμενη χημεία μεταξύ δύο ανθρώπων που φαινομενικά δεν έχουν κανένα κοινό στοιχείο μεταξύ τους είναι μια θεματική που ποτέ δεν έπαψε να απασχολεί τον κινηματογράφο (και ταυτόχρονα το κοινό, προς μεγάλη ικανοποίηση των ταμείων). Το «Έρωτας στα Τυφλά», όμως, πηγαίνει την ιδέα ένα επίπεδο παραπάνω. Τι θα γινόταν αν οι εν λόγω αταίριαστοι άνθρωποι δεν έβλεπαν καν, ποτέ ο ένας τον άλλον; Ναι, αν κυριολεκτικά δεν έβλεπαν ο ένας τον άλλον. Ούτε μία στιγμή. Τι θα γινόταν αν η μεσοτοιχία που χωρίζει τα σπίτια τους αποτελούσε και το σύνορο ανάμεσα στους κόσμους τους αλλά, όπως ορίζει και το είδος της κομεντί, προσέφερε και το μοναδικό κοινό στοιχείο τους, καθώς θα τους επέτρεπε να ακούν ο ένας τον άλλον και να ανακαλύπτουν σταδιακά τους κοινούς τόπους των ατομικών ιδιορρυθμιών τους; Ακούγεται ελπιδοφόρο, έτσι δεν είναι;

Και, όμως, όσο ενδιαφέρον κι αν ακούγεται, το φιλμ κατά στιγμές δεν βλέπεται, θύμα των αμέτρητων κλισέ του αλλά και της παιδιάστικης λογικής του, η οποία δεν αργεί να μετατρέψει τους ήρωές του σε κινούμενες καρικατούρες. Οι χαρακτήρες τής ταινίας δρουν, μιλούν και σκέφτονται σαν παιδιά νηπιαγωγείου, καταφεύγουν σε τεχνάσματα προσχολικής ηλικίας και, ακόμη χειρότερα, νομίζουν ότι απευθύνονται σε εξίσου περιορισμένων προσδοκιών θεατές, υποτιμώντας συνεχώς την αίσθηση του χιούμορ και τις αφηγηματικές απαιτήσεις τους. Πόσες φορές μπορεί κάποιος να βρει αστείες τις γκριμάτσες της Μελανί Μπερνιέ, οι οποίες δανείζονται σε μεγάλο βαθμό από τη «Μαρία την Άσχημη»; Πόσες φορές μπορεί να αντέξει κανείς τα γρυλίσματα του (συν-σεναριογράφου και πρωτάρη σκηνοθέτη) Κλοβίς Κορνιγιάκ, ο οποίος προσπαθεί με την υπερβολή τού σώματος να αντισταθμίσει το κενό τού ήρωά του; Πόσο μπορεί κανείς να γελάσει με τις παλιακές ανατροπές τού σεναρίου, που ξεχειλώνει τον πρωτότυπο (ας το παραδεχτούμε) σουρεαλισμό της αρχικής ιδέας σε μια σειρά από τετριμμένα επεισόδια παρεξηγήσεων που περνούν από όλα τα αναμενόμενα στάδια μέχρι το εξίσου αναμενόμενο φινάλε; Ακόμα και μερικές γνήσια πρωτότυπες σκηνές, όπως το… δείπνο στα τυφλά ή τα ευρήματα στα οποία καταφεύγουν εκείνος και εκείνη για να νιώσουν την παρουσία ο ένας του άλλου (αρνούμενοι πεισματικά ωστόσο να συναντηθούν), χάνονται μέσα στην προκάτ εκτέλεση και την έντονη ανάγκη να παρουσιαστεί ένα θέαμα (με το ζόρι) ευρείας αποδοχής.

Το παράδοξο είναι ότι όντως μέσα στην ιστορία υπάρχουν ιδέες που θα μπορούσαν να κάνουν τον «Έρωτα στα Τυφλά» να ξεχωρίσει από το σύνολο των κομεντί που κατακλύζουν τέτοια περίοδο τα σινεμά: η ταινία έχει πραγματικά μια αναζωογονητική οπτική για τις σχέσεις και την πρόθεση να ωθήσει αυτό το εφεύρημα στα άκρα, τολμάει να μετατρέψει τον άνδρα πρωταγωνιστή της ουσιαστικά στον κομπάρσο της ιστορίας, μπορεί να αναγνωστεί ως μια ιστορία γυναικείας χειραφέτησης και ανάγει την ίδια την τέχνη και την ενασχόληση με αυτή σε δυνάμει λυτρωτική εμπειρία! Ακόμα και την απιστία του θηλυκού αρνείται να καταδικάσει το φιλμ, παρουσιάζοντας τη γνωριμία ενός νέου εραστή ως θετική εξέλιξη (παρά την ύπαρξη συζύγου κι οικογένειας!). Είναι κρίμα, ωστόσο, που οι περισσότερο πολύπλοκες θεματικές εξαφανίζονται πίσω από την τυπολατρική ανάπτυξη του «τα ετερώνυμα έλκονται», η οποία δεν διστάζει να προσδώσει ακόμη και τραγικό υπόβαθρο στους ήρωές της, στην προσπάθεια να τους κάνει έστω κάτι περισσότερο από δισδιάστατους. Αυτό που καταφέρνει, τελικά, είναι να μετατρέψει την πλοκή σε ένα σύνολο αταίριαστων και διαφορετικών στοιχείων (δεν γλιτώνει ούτε η κριτική για τον σύγχρονο τρόπο ζωής και την κυριαρχία των κινητών τηλεφώνων), τα οποία, σε αντίθεση με αυτό που προστάζει το σενάριο, δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν μέχρι το τέλος τις διαφορές τους.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν ψάχνεις σώνει και καλά να ανακαλύψεις τη ρομαντική γαλλική κομεντί… της εβδομάδας για την κινηματογραφική σου έξοδο και την αφορμή να φας popcorn κάτω από τον έναστρο ουρανό, δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια αντίστασης. Αν επιθυμείς, ωστόσο, κάτι περισσότερο «στέρεο» και αξιοπρεπώς δομημένο, μάλλον θα κλωτσήσεις στο συνονθύλευμα παιδικού χιούμορ, χαμηλών απαιτήσεων και απλοϊκής εκτέλεσης πιο πολύπλοκων (μάλλον στο χαρτί) ιδεών, που δεν τιμούν ούτε τους συντελεστές αλλά ούτε και σένα.


MORE REVIEWS

ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

Στα 1977, ένα βραδινό τηλεοπτικό talk show με θέμα τον εορτασμό του Halloween και καλεσμένους με ειδίκευση στο μεταφυσικό εξελίσσεται με τον εντελώς λάθος και εκτός προγραμματισμού τρόπο σε ζωντανή μετάδοση.

BACK TO BLACK

Η σύντομη πορεία της μουσικής καριέρας της Έιμι Γουάινχαουζ, παράλληλα με προσωπικές στιγμές που την οδήγησαν σε ένα τόσο απότομο και άδοξο τέλος.

GHOSTBUSTERS: Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δαιμονική οντότητα που (πίσω στα 1904) προσπάθησε να κατακτήσει τον κόσμο με στρατιά από φαντάσματα, τρεφόμενη με αρνητικά συναισθήματα ώστε να μειώσει τις θερμοκρασίες στο απόλυτο μηδέν, επιστρέφει στη Νέα Υόρκη του σήμερα για να… το προσπαθήσει ξανά! Who you gonna call?

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΙ

Οι ελπίδες και τα όνειρα μιας χούφτας επίδοξων ηθοποιών του περίφημου Théâtre des Amandiers στο Παρίσι των μέσων της δεκαετίας του ‘80.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Αμερικανική οικογένεια μετακομίζει σε εξοχική αγγλική έπαυλη, δίχως να λογαριάζει τη φήμη πως το νέο τους σπίτι είναι… στοιχειωμένο εδώ και τρεις αιώνες. Και το φάντασμα του Σερ Σάιμον δεν πολυγουστάρει τους απρόσκλητους επισκέπτες!