του Νίκου Παλάτου

Έχοντας στο βιογραφικό του πλούσιο παρελθόν ως CG artist, καθώς και μια σειρά διαφημιστικών spot και μικρομηκάδικων ταινιών, ο Ελληνοκαναδός Αριστομένις Τσίρμπας επιχειρεί για δεύτερη φορά στην καριέρα του ως σκηνοθέτης σε μεγάλου μήκους. Μένει πιστός στο είδος του sci-fi, μεταπηδώντας από το animation ντεμπούτο του «Terra» (2007) στα χωράφια της ντισνεϊκού ύφους περιπέτειας για όλη την οικογένεια. Οι προθέσεις του είναι ευγενείς, όμως, η ολοφάνερη έλλειψη αξιοπρεπούς (έστω) budget υποβιβάζει εξαρχής το εγχείρημα στην… μπιμουβάδικη κατηγορία, δίχως να διαθέτει (σε καμία περίπτωση) τη γοητεία ανάλογων ταινιών από τις δεκαετίες του ‘50 ή του ‘60. Εν ολίγοις, η απουσία προσωπικής ματιάς, ταλέντου (ειδικά στον τομέα του casting) και (φυσικά) χρημάτων κάνουν τούτη την «Επιστροφή» να μοιάζει με γ΄ διαλογής τηλεοπτικό προϊόν που στόχο του έχει να γεμίσει την πρωινή παιδική ζώνη του weekend.

Παίρνοντας (αφειδώς) δάνεια από τα προφανή «Jurassic Park» (1993) και «Η Μηχανή του Χρόνου» (1960), από το λιγότερο προφανές «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» (1968), αλλά και από καμιά δεκαριά ακόμα ταινίες με πρωταγωνιστές παιδιά που μπλέκουν σε αναπάντεχες καταστάσεις (από το «Μόνος στο Σπίτι» μέχρι… ό,τι μπορείτε να φανταστείτε), το φιλμ στήνει ένα υποτυπώδες καταστασιακό, όπου ο ελαφρώς nerd Τζέισον μην έχοντας πειστεί ότι οι γονείς του σκοτώθηκαν σε δυστύχημα (μιας και πτώματα δεν βρέθηκαν ποτέ), αποφασίζει να τους αναζητήσει καταλήγοντας να τρομοκρατηθεί (αρχικά) από εξωγήινους και (τελικά) να κυνηγιέται από…τυραννόσαυρους!

Το «μυστήριο» που πάει να στηθεί από την παρουσία της νεαρής Λάρα στο τιμόνι του σκάφους φωνάζει από μακριά για το τι μπορεί να κρύβει από κάτω, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως, σε αντίθεση με τον Τζέισον, εκείνη δεν έχει βρεθεί τυχαία στη χρονομηχανή. Άπαξ της προσγείωσης στο πολύ μακρινό παρελθόν, η «μεγάλη περιπέτεια» με τους δεινοσαύρους… μόνο στα χαρτιά υφίσταται ως τέτοια, αφού οι δύο πιτσιρικάδες αναλώνονται σε ατέρμονες συζητήσεις και περιπλανήσεις που σκοπό έχουν την εξεύρεση λύσης για την επισκευή του διαστημόπλοιού τους. Τις λιγοστές φορές που τα προϊστορικά ερπετά σκάνε μύτη παίρνοντάς τους στο κυνήγι, βέβαια, εύχεσαι πως θα ήταν απείρως προτιμότερο οι δύο νεαροί να έπιαναν αποκλειστικά και μόνο τις πένσες και τα κατσαβίδια, αφού η εμφάνιση των δεινοσαύρων θυμίζει περισσότερο… τρισδιάστατη χαλκομανία σε κίνηση, παρά σοβαρή προσπάθεια CGI!

Με τη γενικότερη «φτήνια» να δηλώνει παρούσα τόσο στον τομέα του χιούμορ, όσο και στη σεναριακή ευρηματικότητα (το τελικό twist κρίνεται πιο εμφανές και από… βροντόσαυρο), η «Επιστροφή στην Εποχή των Δεινοσαύρων» αν για κάτι μένει στη μνήμη είναι για την απειλή ενδεχόμενου sequel, την οποία η post credit σκηνή αφήνει να πλανάται στην ατμόσφαιρα.