FreeCinema

Follow us

THOR: LOVE AND THUNDER (2022)

  • ΕΙΔΟΣ: Κωμική Περιπέτεια Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τάικα Γουαϊτίτι
  • ΚΑΣΤ: Κρις Χέμσγουορθ, Νάταλι Πόρτμαν, Κρίστιαν Μπέιλ, Τέσα Τόμσον, Ράσελ Κρόου, Τζέιμι Αλεξάντερ, Κρις Πρατ, Κάρεν Γκίλαν, Τάικα Γουαϊτίτι, Σάιμον Ράσελ Μπιλ, Ματ Ντέιμον, Σαμ Νιλ, Λουκ Χέμσγουορθ, Μελίσα ΜακΚάρθι
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 125'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Ενώ πάσχει από καρκίνο και το μέλλον της δεν είναι ευοίωνο, η Τζέιν Φόστερ σκαρφίζεται να περάσει στη διάσταση του βασιλείου του Asgard ελπίζοντας να βρει την υγειά της και «μεταμορφώνεται» σε… Mighty Thor, αφυπνίζοντας την αγάπη του Thor, ο οποίος έχει βαλθεί να εξοντώσει τον Gorr, τον τρομερό Σφαγέα των Θεών.

Από όλα τα franchises του MCU, οι ταινίες του Thor μπορούν κάλλιστα να αποκαλεστούν ο… καρνάβαλος των κομιξάδικων υπερπαραγωγών με superheroes της Marvel. Προσωπικά, θεωρώ πως μιλάμε για το πιο προβληματικό παράδειγμα παραγωγών του είδους από το συγκεκριμένο studio, καθώς ουδέποτε υπήρξε μια κάποια συνεπής γραμμή, σκηνοθετική και ύφους. Από το απόλυτο kitsch ενός παρολίγον… σαιξπηρικού «Thor» (2011), όπως το φαντάστηκε ο Κένεθ Μπράνα, φτάνουμε στην υπερβολή της διακωμώδησης από τον Τάικα Γουαϊτίτι, ο οποίος επανέρχεται μετά το «Thor: Ragnarok» (2017), υποσχόμενος κάτι ακόμη πιο οργιαστικό και (αυτο)σαρκαστικό. Μέχρι ενός σημείου ξαφνιάζει θετικότατα, όμως, η πραγματικά λάθος δοσολογία των συστατικών του φιλμ δεν οδηγεί σ’ ένα ολότελα ψυχαγωγικό αποτέλεσμα. Ρεαλιστικά, το «Love and Thunder» δεν ξέρει που ανήκει!

Από τα πρώτα της λεπτά το μαρτυρά αυτό η ταινία, καθώς του μελοδραματικού και τραγικού opening της απώλειας της κόρης του Gorr εξαιτίας της τρομακτικής ξηρασίας, έπεται η σεκάνς της χαζοχαρούμενα «ψυχεδελικής» όασης και η «μετάλλαξη» του ήρωα που αποκτά τον ρόλο του εκδικητή / τιμωρού των Θεών, οι οποίοι ουδέποτε λογάριασαν με νοιάξιμο και αίσθημα προστασίας τα κατώτερα πλάσματα, αδιακρίτως φυλής. Κοινώς, έχουμε ήδη «διχαστεί» εις τριπλούν σε σχέση με την κατεύθυνση του Γουαϊτίτι! Η αφήγηση δείχνει μια σαφή τάση ροπής προς το ξεκαρδιστικά κωμικό και η συνέχεια περιλαμβάνει ουκ ολίγες στιγμές έντονου γέλιου, καθώς μας παρουσιάζει την… τουριστική εξέλιξη του βασιλείου του Asgard και το πώς ο Thor επέστρεψε στην ενεργό δράση μετά από παρότρυνση των Guardians of the Galaxy, επιλέγοντας αντί soundtrack το θορυβώδες tempo των πιο γνωστών tracks των Guns N’ Roses.

Μία ο καρκίνος της Τζέιν Φόστερ, όμως, μία η «καταραμένη» φιγούρα του Gorr (με αποκορύφωμα την… ασπρόμαυρη παγίδα που έχει στήσει στον Thor!), μαζί και με την υποπλοκή ρομαντικής αναθέρμανσης της σχέσης των δύο βασικών πρωταγωνιστών του φιλμ, κι ο θεατής αρχίζει να πελαγοδρομεί, αν όχι και να βαριέται ελαφρώς, αφού ο Γουαϊτίτι δεν έχει καν την όρεξη να ταυτιστεί με το στερεοτυπικό πανηγυράκι των επικών, εφετζίδικων συγκρούσεων οι οποίες μαστίζουν τις κορυφώσεις των φιλμ τούτου του genre. Στα ήδη πολλά μέτωπα που έχει ανοίξει με τη διαχείριση του κεντρικού story και των συνοδευτικών υποπλοκών (με κυρίαρχο το love interest και την αναζήτηση των ανήλικων παιδιών του Asgard, τα οποία έχουν απαχθεί από τον Gorr), η «πυξίδα» της συνέπειας και της συνοχής του έργου έχει σπάσει δίχως την παραμικρή ελπίδα να οδηγήσει σ’ ένα αξιομνημόνευτο φινάλε (έστω χαβαλετζίδικο), παρασύροντας το «Love and Thunder» προς τον ορισμό του mishmash, όπου το κάθε αταίριαστο κομμάτι προκαλεί ανεπιθύμητες αντιδράσεις όταν πρέπει να ιδωθεί σαν μια ενιαία ταινία.

Οι δύο bonus σκηνές που «κρύβουν» τα end credits υπόσχονται ακόμη περισσότερη γελοιότητα, έχοντας προφανή μελλοντικό σκοπό να ενθέσουν στη δράση του σύμπαντος του Thor… ήρωες της ελληνικής μυθολογίας! Με τον Γουαϊτίτι στο «τιμόνι» της σκηνοθεσίας, θα έλεγα πως το «Clash of the Titans» (η φρικωδία του 1981, έτσι;) ίσως βρει σκληρό φιλμικό αντίπαλο…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Όσο αισθάνεσαι ότι παρακολουθείς «τρολιά» Marvel-ικής υπερπαραγωγής, λειτουργεί σωστά και σε κάνει να γελάς με το πόσο αστεία (με την… κακή αλλά ψυχαγωγική έννοια!) μπορεί να προκύψει μια τέτοια ταινία. Μέχρι το τέλος, όμως, δεν είναι μία ταινία. Είναι κάτι σαν «συρραφή» ημίωρων επεισοδίων τηλεοπτικής σειράς, που για να «πρωτοτυπήσουν» λίγο, εναλλάσσεται η θεματική τους και η εστίαση στο ύφος της πλοκής. Με απόσταση μιας εβδομάδας από… το επόμενο επεισόδιο, αυτό θα «περνούσε». Όλο μαζί, όμως, κλωτσάει. Σίγουρα κερδίζει η… αντιζηλία του τσεκουριού – καινούργιου gadget του Thor με το πάλαι ποτέ πελώριο σφυρί του. Λογικά, ακόμη και οι φανατικοί οπαδοί των superhero movies θα βιώσουν αρκετές στιγμές στις οποίες θα σαστίσουν. Ή θα χασμουρηθούν…


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2022

Το κορυφαίο ετήσιο κινηματογραφικό γεγονός της πρωτεύουσας είναι ξανά εθιμικά πιστό στο ραντεβού του με το κοινό, εκ νέου και υγειονομικών συνθηκών επιτρεπουσών σε χειμερινές αίθουσες αποκλειστικά (ΑΣΤΟΡ, ΔΑΝΑΟ, ΙΝΤΕΑΛ, ΤΡΙΑΝΟΝ και, φέτος για πρώτη φορά, ΑΣΤΥ).

ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Νοσοκομειακή ψυχίατρος καλείται να εξετάσει νεοεισαχθείσα σε κατάσταση κρίσης, η οποία πιστεύει πως κάποια υπερφυσική δύναμη «καταλαμβάνει» τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω της, με αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό ένα αρρωστημένο χαμόγελο. Έξαφνα, αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια της κι εκείνη υποψιάζεται πως πρόκειται για ένα είδος «κατάρας» που, πλέον, πέρασε σ’ αυτήν!

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΛΑ

Η Χίλντι, μετά την απεξάρτησή της από το αλκοόλ, ανασυνθέτει την καριέρα της στη Νέα Αγγλία, επαναπροσδιορίζοντας αξίες οικημάτων και ζωής, μιλώντας απευθείας στην κάμερα, «στα κορίτσια της» (δύο πανέμορφα σκυλιά και όχι στις κόρες της), στον ψυχίατρο της περιοχής και στον Φρανκ, ένα παλιό της flirt που αναθερμαίνεται. Το οικογενειακό (και όχι μόνο) περιβάλλον θα εκφράσει ανησυχία και gay πρώην σύζυγος θα παρευρεθεί σε δείπνο, κατά το οποίο η Χίλντι μας εξηγεί γιατί τους άφησε να τη στείλουν στην απεξάρτηση και πώς είναι η ζωή της τώρα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Μία δραματοποιημένη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας των Αγκότζι, μιας αποκλειστικά γυναικείας ομάδας πολεμιστριών οι οποίες προστάτευαν το Αφρικανικό Βασίλειο της Δαχομέης, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα.

Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Όταν δεξαμενή άντλησης πετρελαίου στις νορβηγικές ακτές καταρρέει, διασώστες και ερευνητές ανακαλύπτουν πως το γεγονός οφείλεται σε κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του συνηθισμένου ατυχήματος.