FreeCinema

Follow us

ΟΙ ΑΠΙΘΑΝΟΙ (2004)

(THE INCREDIBLES)

  • ΕΙΔΟΣ: Animation
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μπραντ Μπερντ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 115'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Τα μέλη μιας οικογένειας με υπερφυσικές ικανότητες χάνουν την επιτοσύνη της κοινωνίας και πέφτουν στην αφάνεια κατόπιν παρεξηγήσεως, πλέον «καταδικασμένοι» να συνεχίσουν να ζουν ως κοινοί θνητοί, μέχρι την εμφάνιση ενός κακού υπερήρωα που ζητά εκδίκηση (και την αρμόζουσα διασημότητα!).

Το 1995, το studio της Pixar σε συνεργασία με την Disney (για τη διανομή, κυρίως) παρουσιάζει την πρώτη μεγάλου μήκους ψηφιακή ταινία animation και όχι μόνο αλλάζει τα δεδομένα στον παραδοσιακό χώρο του κινηματογραφικού cartoon, αλλά χτίζει σταδιακά μια ολόκληρη αυτοκρατορία που μπορεί πλέον να εδραιωθεί αυτόνομη και να κάνει τον θείο Γουόλτ να στριφογυρίζει στον τάφο του από ανησυχία… Από τότε μέχρι σήμερα, παιχνιδάκια, μαμουνάκια, τερατάκια και ψαράκια μας έπεισαν απόλυτα ότι μπορούν να ανταγωνιστούν το κλασικό σκίτσο, όμως έπασχαν από έλλειψη ανθρώπινης υπόστασης. Με τους «Απίθανους», το τόλμημα γίνεται πραγματικότητα κι αυτή η υπέρβαση της φόρμας όχι απλά λειτουργεί, αλλά και προσδίδει αληθοφάνεια σε ένα καρτουνίστικο περιβάλλον, μέσω χαρακτήρων που κάλλιστα θα μπορούσαν να έχουν σάρκα και οστά, για να μην προσθέσω τη σημασία που έχουν για το είδος οι ενήλικες διαστάσεις του όλου έργου.

Το φιλμ του Μπραντ Μπερντ ξεκινά με παρελθοντικό, μαυρόασπρο newsreel υλικό συνεντεύξεων μιας ομάδας πολιτών που διαθέτουν διπλή ταυτότητα και, εξαιτίας των υπεράνθρωπων δυνατοτήτων τους, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για το καλό του κοινωνικού συνόλου, πολεμώντας το έγκλημα σε πρώτο λόγο. Μια σειρά από κακοτοπιές τους ρίχνουν και πάλι στην αφάνεια, με το πρωταγωνιστικό ζεύγος του Mr. Incredible και της συζύγου του, Elastigirl, να μετατρέπονται από super ήρωες σε οικογενειάρχες των προαστίων με τρία παιδιά και υποχρεώσεις κοινότοπα φθοροποιές. Η πρώτη καθαρή νίκη του Μπερντ είναι η αδιανόητα ρεαλιστική για το είδος σκιαγράφηση χαρακτήρων στο σενάριο, με αποθέωση τις σκηνές συζυγικών καβγάδων που κάνουν εμφανείς τις προθέσεις του δημιουργού από νωρίς: το θέαμα δηλώνει και περιεχόμενο, το οποίο σε καμία δύναμη δεν αφορά σε ανήλικους θεατές! Η εξέλιξη της πλοκής φανερώνει δάνεια από τον κόσμο των κομιξάδικων ηρώων του φανταστικού (βλέπε «X-Men») ή κινηματογραφικά οικογενειακά σουξέ της πρόσφατης παραγωγής (βλέπε «Spy Kids»), με όλα τα μέλη της οικογενείας να πέφτουν σε σατανική πλεκτάνη ημιπαράφρονα πρώην wannabe superhero με ταλέντο στον hi-tech εξοπλισμό, που παρωδεί μέχρι και τις πρακτορικές αποστολές ενός Τζέιμς Μποντ (βλέπε το νησί βάση του κακού Syndrome). Εκεί παίρνει μπρος το δεύτερο μέγα ατού των «Απίθανων» και η δράση ξεπερνά κάθε προηγούμενο σε ευρήματα, χιούμορ και περιπετειώδεις σεκάνς που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από το σινεμά μυθοπλασίας με κοινούς θνητούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Παραδόξως, τα ηθικά διδάγματα και μηνύματα που περνάνε συνήθως από τις animated ταινίες της Disney εδώ έχουν κοπάσει, αφήνοντας μονάχα το θέαμα να βγάζει μάτι, η retro lounge φουτουριστική τάση στην καλλιτεχνική διεύθυνση στήνει απολαυστικά παιχνίδια αισθητικής και οι δεύτεροι ρόλοι κλέβουν ενίοτε την παράσταση, με απόλυτη μορφή την Έντνα Μοντ, σχεδιάστρια ρούχων για όλους τους υπερήρωες που ξεκαρδίζει και αποτελεί σαφή σινεφιλική αναφορά στην Ίντιθ Χεντ (το συνώνυμο του στυλ για τη χρυσή περίοδο των χολιγουντιανών studios). Κι επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, αυτή τη φορά βρείτε κάποιον να κρατήσει τα παιδιά και τρέξτε στις αίθουσες για να περάσετε… σαν παιδιά!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Το άνωθεν κείμενο είναι η κριτική που έγραψα το 2004, όταν το φιλμ διανεμήθηκε για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους. Εκπληκτική παρωδία των κομιξικών και κινηματογραφικών πρακτορικών περιπετειών που έγιναν μόδα στη δεκαετία του ’60, οι «Απίθανοι» τιμήθηκαν (επάξια) με το Όσκαρ καλύτερης animated ταινίας του 2005. Ήταν μία απίστευτη έκπληξη στο είδος, να βλέπουμε παραγωγή που… ίσως μιλά περισσότερο στο μυαλό και την ψυχή των ενήλικων θεατών, χωρίς να ενοχλεί τα ανήλικα! Ακολουθήθηκε από ένα σχεδόν παρόμοια επιτυχημένο (ποιοτικά) sequel, το 2018.


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΜΕΝ

Ο Δημοσθένης και ο Νικήτας λιάζονται και κολυμπούν στα Λιμανάκια, αναπολούν γεγονότα από το περσινό καλοκαίρι χωρισμού του πρώτου και φαντασιώνουν το σενάριο μιας ταινίας που ο δεύτερος ελπίζει να σκηνοθετήσει και να στείλει στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ 2

Η Ράιλι έγινε 13ων ετών, εξελίσσει την αγάπη της για το άθλημα του ice hockey και ο ερχομός της εφηβείας φανερώνει… στο μυαλό της καινούργια συναισθήματα και νευρώσεις που η Χαρά, η Λύπη, ο Φόβος, ο Θυμός και η Αηδία δύσκολα θα παλέψουν στην προσπάθειά τους να συνυπάρξουν.

Ο ΚΑΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ταινίας με θέμα τον παράνομο έρωτα ενός άνδρα και της νέας γυναίκας του πατέρα του, η πρωταγωνίστρια κατηγορεί τον συμπρωταγωνιστή της πως τη βίασε ενόσω «έτρεχε» η ερωτική σκηνή μεταξύ τους. Με τον τελευταίο να εξανίσταται πως εκείνη λέει ψέματα, το συνεργείο όσο και οι δικηγόροι τους προσπαθούν να διαχειριστούν την κρίση.

ΦΡΙΜΟΝΤ

Αφγανή μετανάστρια που εργάζεται ως κειμενογράφος μηνυμάτων σε εργοστάσιο παραγωγής fortune cookies στο μικρό Φρίμοντ της Καλιφόρνια, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη μοναξιά της Αμερικής. Ένας ασυνήθιστος ψυχοθεραπευτής και μία αυθόρμητη ιδέα δίνουν ένα κάποιο νόημα στη βαρετή καθημερινότητά της.

ΚΥΝΗΓΙ ΓΕΙΤΟΝΩΝ

Παντρεμένο ζεύγος με δύο μικρά παιδιά, μπουχτισμένο από τη ζωή στο Παρίσι, παίρνει τον ομματιών του και την κάνει για την όμορφη επαρχία. Δεν γνωρίζει, όμως, ότι το σπίτι των ονείρων του που αγόρασε σε τιμή ευκαιρίας αποτελεί ορμητήριο των πολυπληθών κυνηγών της περιοχής, οι οποίοι δεν δέχονται επ’ ουδενί ν’ απεμπολήσουν το δικαίωμα χρήσης του.