του Ηλία Φραγκούλη

Ξεκάθαρο homage σε ταινίες όπως το κλασικό «Cannibal Holocaust» (1980) και άλλες παρεμφερείς σπλατεριές της grindhouse παράδοσης των 70’s και των 80’s, το «Κανίβαλοι» προσφέρει στους fans του είδους αυτό ακριβώς που περιμένουν, χωρίς να τολμά για πολύ περισσότερα, δυστυχώς. Υπάρχει πάντοτε ένα «δεύτερο επίπεδο» ανάγνωσης, όπως είθισται στις ταινίες του Ίλαϊ Ροθ, όπου ο… «κανιβαλισμός» αποκτά και κάποιες πολιτικές διαστάσεις, όμως η ευκαιρία να… φάει τις σάρκες του το mainstream κοινό πήγε λίγο χαμένη, από τη στιγμή που το φιλμ χαρακτηρίστηκε απλά ως R (σκέτα ακατάλληλο) από την αμερικανική επιτροπή «λογοκρισίας». Με το που ανακοινώθηκε αυτό, οι προσδοκίες για άφθονο gore θέαμα προσγειώθηκαν, αναμφίβολα.

Και πάλι, όμως, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα φιλμ που σέβεται τη λογική τού genre στο οποίο ανήκει, τηρεί τους κώδικες ενός κάπως πιο «δεύτερου» θεάματος (ειδικά στις σκηνές τεμαχισμών ανθρώπινων κορμιών, στις οποίες το μακιγιάζ δεν υπερηφανεύεται και τόσο για την αληθοφάνειά του…) και στέκει ως αφορμή για πανηγύρι «γαλαρίας» εντός της αιθούσης, χωρίς να προδίδει κανέναν.

Στο σύνηθες μοτίβο των ταινιών τού Ροθ, όπου ο νεανικός τουρισμός γίνεται… με τα κρεμμυδάκια, οι ήρωες του «Κανίβαλοι» είναι φοιτητές που ταξιδεύουν μέχρι το Περού για να συμμετάσχουν σε μια αφελώς στημένη ακτιβιστική κίνηση, με την ελπίδα να γίνει viral στα social και να σταματήσει την καταστροφή ενός δάσους του Αμαζονίου, μαζί με τον διωγμό μιας φυλής ιθαγενών, οι οποίοι… όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν και ποτέ δεν λένε όχι και για ολίγη από ανθρώπινο παϊδάκι! Προτού καταλήξουν στο menu της φυλής, κάποιοι από τους πρωταγωνιστές μας θα πεθάνουν αρκετά ευρηματικά και «γραφικά» (εδώ προσθέτουμε ζητοκραυγές), όταν το μικρό αεροπλάνο στο οποίο επιβαίνουν κάνει ανώμαλη προσγείωση λόγω βλάβης (ή σαμποτάζ;) στον κινητήρα. Είναι σίγουρα η πιο απολαυστική σκηνή του φιλμ, έξυπνα γυρισμένη, αποτελεσματική, σωστά αιματοβαμμένη και μακάβρια χιουμοριστική, ώστε να περιμένεις περισσότερα όταν οι επιζώντες θα πέσουν στα χέρια των ορεξάτων ιθαγενών.

Το «καλωσόρισμα» στο φτωχικό χωριό τους θα γίνει με ένα μεγάλο τσιμπούσι, στο οποίο ο πιο ευτραφής από τους φοιτητές φτάνει για να χορτάσει ολόκληρη τη φυλή, με ένα machete να κάνει καλή δουλειά σε κάθε άκρο, αφού η «ιέρεια» των ιθαγενών γεύεται τους βολβούς των ματιών του άτυχου νεαρού και… εγκρίνει για ν’ ανάψει και το barbecue! Οι «Κανίβαλοι» δεν επιφυλάσσουν κάτι ακόμη σκληρότερο σαν θέαμα για τη συνέχεια (ούτε η σκηνή του ωμού κανιβαλισμού που θα έρθει αργότερα περιλαμβάνει εκπλήξεις ή κάτι που δεν μας έχει ξαναδείξει το σινεμά του είδους στο παρελθόν) και ο Ροθ φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για την παρωδία των πολιτικοκοινωνικών συσχετισμών τού exploitation της «πολιτισμένης» Δύσης παρά για την πρόκληση και τη βαρβαρότητα των εικόνων του. Το χιούμορ του, δε, ξεφεύγει από την κατηγορία των ταινιών τρόμου, με σκηνές όπως εκείνη της διάρροιας ή του μαστουρώματος (!) ολόκληρης της φυλής, οι οποίες συγγενεύουν περισσότερο με την trashy πλευρά του κακού γούστου (ως «κακό ανέκδοτο»).

Αν το καλοσκεφτείς, ο πολιτισμικός κυνισμός τού Ροθ απέναντι σε πολίτες του «δικού μας» κόσμου versus ιθαγενείς μάλλον είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της ταινίας, που κλείνει με μια πρόβα τζενεράλε της κεντρικής ηρωίδας, η οποία, ώριμη πια από τον προσωπικό αγώνα επιβίωσής της στη ζούγκλα, ασκεί το πρέπον για να εξακολουθήσει να… πατά επί πτωμάτων και στη μεγαλούπολη: εξαπατά τους πάντες!