του Ηλία Φραγκούλη

Μία νοσοκόμα, ένας λογιστής κι ένας δημοσιογράφος. Η Τζούλιετ, ο Ντέιβιντ και ο Άλεξ μοιράζονται ένα ευρύχωρο οροφοδιαμέρισμα στο Εδιμβούργο. Ας πούμε ότι είναι και φίλοι. Προσωρινά… Ένα δωμάτιο τους περισσεύει, όχι όμως και τα χρήματα, τα οποία τους δίνει απλόχερα ο μυστηριώδης Χιούγκο για να το νοικιάσει. Ο τελευταίος δεν θα καταλάβει και πολλά από συγκατοίκηση και φιλοξενία, εξαιτίας… υπερβολικής δόσης ναρκωτικών. Οι υπόλοιποι τρεις θα ξεπεράσουν το αρχικό σοκ, βρίσκοντας κάτω από το κρεβάτι του μακαρίτη μια βαλίτσα γεμάτη λεφτά! Κανείς δεν ειδοποιεί την αστυνομία και επειδή ο Χιούγκο «ευωδιάζει» το σπίτι, πρέπει να ληφθούν αποφάσεις. Ετυμηγορία: κρατάμε τα λεφτά, πετσοκόβουμε το πτώμα και εξαφανίζουμε κάθε ίχνος του. Μόνο που τα λεφτά δεν ήρθαν από τον ουρανό. Κάποιοι τα αναζητούν και δε διστάζουν να σκοτώσουν γι’ αυτά…

Ακόμη ένα μάθημα κινηματογράφου από τη Μεγάλη Βρετανία, σε παραγωγή του τηλεοπτικού Channel 4, το «Μικρά Εγκλήματα Μεταξύ Φίλων» κόστισε περίπου 1.000.000 λίρες και είχε εισπρακτική επιτυχία όπου κι αν προβλήθηκε. Ίσως γιατί φτιάχτηκε με σεβασμό προς αυτό το ταλαίπωρο είδος που τα ακουμπάει στα ταμεία: τον θεατή. Και πρόκειται για σκηνοθετικό ντεμπούτο, από τον Ντάνι Μπόιλ, ο οποίος δούλεψε αρκετά χρόνια στο θέατρο και στην τηλεόραση, για να αποκτήσει την πείρα που θα αναγνωρίσετε στη μεγάλη οθόνη.

Τα «Μικρά Εγκλήματα» είναι ένα καλογυρισμένο ψυχολογικό θρίλερ που κρατάει τους ρυθμούς έντασης μέχρι το τελευταίο του λεπτό. Στην ουσία, πρόκειται για ένα απατηλό όνειρο που αποσυντίθεται, μαζί με τη διανοητική κατάσταση των τριών ηρώων. Είναι φίλοι; Τότε υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ τους. Ένα σοβαρό χρηματικό ποσό, όμως, μπορεί να διαλύσει τα πάντα. Και ο διαμελισμός ενός πτώματος (η φρίκη της πράξης ισορροπείται από μία διάθεση μακάβριου χιούμορ, που η ταινία προσφέρει έξυπνα στο σύνολό της) είναι μια ανάμνηση που θα διαταράξει τις προσωπικότητές τους σε άσχημο βαθμό. Το σπίτι, ένας αχανής χώρος με σαφή πρωταγωνιστικό ρόλο, ξαφνικά μετατρέπεται σε θησαυροφυλάκιο, αλλά και σε παγίδα θανάτου, καθώς η Τζούλιετ, ο Ντέιβιντ και ο Άλεξ, λειτουργώντας ο καθένας για το τομάρι του, χάνουν τα λογικά τους. Κι αυτός είναι ο κίνδυνος που παραμονεύει στην ταινία. Η απώλεια ηθικής συνείδησης και η ενοχή που οδηγεί στην τρέλα. Ο Μπόιλ παίζει με τα κλισέ των θρίλερ, αναπτύσσει μια επικίνδυνη, κλειστοφοβική αίσθηση και μας παρασύρει με στιλάτο τρόπο στην «κάθοδο» των τριών βασικών χαρακτήρων.

Μόνο μ’ αυτούς φαίνεται να ‘χει ένα μικρό πρόβλημα, που δεν παραβλέπουμε. Λίγο πολύ μας είναι άγνωστοι, σχηματικοί και φορτωμένοι με «κουσούρια», που τελικά δε φτάνουν πιο βαθιά από την… εξωτερική τους εμφάνιση. Για παράδειγμα, ο μίζερος λογιστής Ντέιβιντ, ως ο λιγότερο εμφανίσιμος στο καστ, χρεώνεται την αντιπάθεια του κοινού και είναι ο πρώτος που παίρνει την κατιούσα, όχι γιατί είναι ο πιο προβληματικός εκ των τριών, αλλά γιατί κανένας θεατής δε θα ήθελε να ταυτιστεί μαζί του.

Οι ερμηνείες, χωρίς να ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα, είναι καλές, με την Κέρι Φοξ να ξεχωρίζει χάρη στις πιο πειστικές δραματικές στιγμές της. Γενικά, μια ταινία που σε κερδίζει με το ρυθμό και την εξυπνάδα της, τα «Μικρά Εγκλήματα» διαθέτουν ό,τι πρέπει για κινηματογραφική έξοδο διασκέδασης και θα ήταν ένα… μικρό έγκλημα να τα χάσετε.