FreeCinema

Follow us

ΣΑΜΠΟΤΑΖ (2014)

(SABOTAGE)

  • ΕΙΔΟΣ: Αστυνομικό Θρίλερ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Έιγερ
  • ΚΑΣΤ: Άρνολντ Σουορτσενέγκερ, Ολίβια Γουίλιαμς, Σαμ Γουέρθινγκτον, Τέρενς Χάουαρντ, Μιρέιγ Ίνος, Τζο Μανγκανιέλο, Χάρολντ Περινό Τζ., Τζος Χόλογουεϊ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 109'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD

Η καλύτερη αμερικάνικη ομάδα δίωξης ναρκωτικών, με επικεφαλής τον «καταραμένο» Μπρίτσερ, αρχίζει να αποδεκατίζεται, καθώς ένα-ένα τα μέλη της δολοφονούνται στυγερά, μετά την υποκλοπή δέκα εκατομμυρίων δολαρίων σε επιχείρησή της κατά πανίσχυρου, μεξικάνικου cartel.

Πολλά βρώμικα στόματα, πολλές σφαίρες, πολύ αίμα και πολλοί, ιδρωμένοι μυς στοιχειοθετούν το βασικό προφίλ αυτού του θρίλερ του Έιγερ, που έως τώρα έχει αποδειχθεί πολύ καλύτερος σεναριογράφος («Μέρα Εκπαίδευσης») από ό,τι σκηνοθέτης («Περιπολία»). Αυτή τη φορά, καταρχήν, τον προδίδει το σενάριο (που έγραψε μαζί με το Σκιπ Γουντς) και μετά όλα τ’ άλλα. Με πάταγο.

Το σενάριο. Που σε ποδοβολεί με διαλόγους ακατάπαυστης, εξωπραγματικής βωμολοχίας και ανταλλαγής – σοβαρών ή στην πλάκα – εξωφρενικών προσβολών. Και καλά η σκληρόπετση ομάδα τού Άρνι, που σχετίζεται διαρκώς με (και συχνά-πυκνά αναγκάζεται να υποδυθεί) κακοποιούς, αλλά πώς είναι δυνατόν δύο απλοί αστυνομικοί (Κάρολαϊν / Γουίλιαμς και Τζάκσον/ Περινό), που δυσκολεύονται ιδιαιτέρως στη θέα τού υπερβολικού αίματος και των σφόδρα κακοποιημένων πτωμάτων να μιλούν μεταξύ τους πάντα έτσι; Όχι, αυτή η εκκωφαντική ανταλλαγή λεκτικών πυρών δεν πείθει ότι μπορεί να συμβαίνει μεταξύ κανονικών ανθρώπων, και γρατζουνάει τα αυτιά πέρα για πέρα, ενοχλητικά επιτηδευμένη. Σενάριο, επίσης, που βρίθει αιφνίδιων, εκβιαστικών και ουκ ολίγον ουρανοκατέβατων ανατροπών (αν π.χ. καταλάβεις πώς και γιατί η Λίζι / Ίνος απατάει τον άνδρα της, με αυτόν που τον απατάει, πες μου κι εμένα!), κατά τις οποίες όχι μόνο χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα όσον αφορά το παρελθόν τού Άρνι και της ομάδας του ή το ποιος, πώς και γιατί πρόδωσε ποιον, αλλά και αφήνει εντελώς ξεκρέμαστους όλους τους ήρωες, που εκδηλώνουν εντελώς αψυχολόγητες συμπεριφορές, αδιευκρίνιστα, αδικαιολόγητα ή και εντελώς άλογα κίνητρα, με επικεφαλής εκείνα του Μπρίτσερ, ο οποίος, τελικά, αποδεικνύεται τεράστιο, μονομανές, τυφλά εκδικητικό καθίκι.

Και όλα τα άλλα. Οι κωμικοτραγικά άστοχες ερμηνείες των ηθοποιών που, προφανώς χωρίς καμία διεύθυνση από το σκηνοθέτη τους, κάνει ο καθένας ό,τι καταλαβαίνει και μοιάζει να παίζει σε άλλη ταινία, προκύπτοντας (σχεδόν) όλοι τους απρόσιτοι και απάνθρωποι, με κορυφαίο και πάλι τον Άρνι, ο οποίος εμμένει στις ευκολίες του, φαντάζοντας πότε ξύλινα ανέκφραστος α λα «Εξολοθρευτής» και πότε ξεχασμένος σε μια από τις «κλασικές» κωμωδίες του («Οι Δίδυμοι», «Ο Μπάτσος του Θηριοτροφείου», «Αληθινά Ψέματα»). Η για τα μάτια του κόσμου παρέλαση – πάλαι ποτέ; – κινηματογραφικών (ο εκ του «Avatar» Γουέρθινγκτον) και τηλεοπτικών αστέρων (οι εκ των «Lost» και «True Blood» Χόλογουεϊ και Μανγκανιέλο, αντίστοιχα) ή ποικιλοτρόπως cult φυσιογνωμιών (ο εκ των αγαπημένων πρωταγωνιστών του Χαλ Χάρτλεϊ, Μάρτιν Ντόνοβαν, ο υποψήφιος για Όσκαρ εκ του «Hustle & Flow» Χάουαρντ, ο επίσης εκ του «Lost» Περινό Τζ. και η εκ του παραγνωρισμένου, τηλεοπτικού «The Killing» Ίνος), που μοιάζουν απλά να είδαν φως και να μπήκαν, παραμένοντας μέχρι τέλους ουσιαστικά ανεκμετάλλευτοι και αδιανόητα αναλώσιμοι. Και ο επίμονος, σοβαροφανής, άκρατος ρεαλισμός στην κινηματογράφηση, που ούτε με τους… τουρλού-τουρλού ηθοποιούς, ούτε με το… άλλ’ αντ’ άλλα κουτρουβάλα σενάριο κινείται στο ίδιο μήκος κύματος, με αποτέλεσμα ούτε ίχνος σασπένς να χτίζει, ούτε ακριβώς τι ταινία προσπαθεί να συλλάβει (δράμα, παρωδία, θρίλερ, τρόμο, ειρωνεία, κωμωδία, αλληγορία;) να γνωρίζει.

Ωστόσο, αν (και μόνο αν) καταφέρεις να προσπεράσεις όλα τα παραπάνω, αφενός θα βγάλεις το καπέλο στη Γουίλιαμς («Η Έκτη Αίσθηση»), που μέσα σε όλον αυτόν τον αχταρμά στέκεται όρθια και καταφέρνει να κάνει σε μεγάλο βαθμό απτή την ηρωίδα της, αν και σε έναν εκ διαμέτρου αντίθετο από αυτούς που την έχουμε συνηθίσει ρόλο. Και αφετέρου θα κάνεις τρελό χαβαλέ με το αδυσώπητο splatter που πέφτει στο ξάφρισμα των μελών της ομάδας του Άρνι. Τόσο ευφάνταστα χυμένο αίμα, διαμελισμοί, ξεκοιλιάσματα και σκόρπια εντόσθια σπάνια βλέπεις, ακόμα και σε ταινία τρόμου!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μόνο αν αγαπάς Ολίβια Γουίλιαμς, θεωρώντας τη μια από τις πιο παραγνωρισμένες Αγγλίδες ηθοποιούς από καταβολής Χόλιγουντ. Ή, μόνο, αν την κάνεις λαχείο με αδιάντροπες σπλατεριές στη μεγάλη οθόνη, ακόμα και αν δεν παρακολουθείς φιλμ τρόμου. Όλοι οι άλλοι, τουμπεκί και… ούτε απέξω.


MORE REVIEWS

GHOSTBUSTERS: LEGACY

Η κόρη του Έγκον Σπένγκλερ μετακομίζει με τα δυο εγγόνια του στο κρησφύγετο του… εκλιπόντος, αναζητώντας ένα καινούργιο αύριο. Τα παιδιά δεν έχουν ιδέα περί του παρελθόντος και της δράσης του παππού τους στους Ghostbusters και καθώς θα βρίσκουν διάφορα gadgets της θρυλικής ομάδας, θα αντιληφθούν πως η περιοχή κρύβει… φαντασματικά μυστικά!

THE HAND OF GOD

Ντροπαλό έφηβο αγόρι αναζητά το μονοπάτι της ζωής του, βιώνοντας χαρές, έρωτες και τραγωδίες στη Νάπολη της δεκαετίας του ’80. Μην (και) γίνει σκηνοθέτης;

Η ΝΥΜΦΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Νεαρή ιστορικός στο σύγχρονο Βερολίνο κρύβει μια μυστική, μυθική πλευρά του εαυτού της, η οποία έρχεται αναπόφευκτα στην επιφάνεια όταν ο σύντροφός της την αφήνει. Ένας νέος έρωτας θα τη σώσει ή η μοίρα της έχει ήδη καθοριστεί;

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Το περιοδικό The French Dispatch μας παρουσιάζει τέσσερα (οπτικοποιημένα) άρθρα από την ύλη του τελευταίου (και αποχαιρετιστήριου) τεύχους του. Μαζί με έναν επίλογο - νεκρολογία.

ΚΛΙΦΟΡΝΤ: Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Ένα ξεχωριστό, μικροσκοπικό κόκκινο κουτάβι θα βρει συντροφιά στην αγκαλιά ενός μικρού κοριτσιού που θα το αγαπήσει δίχως όρια. Αυτή ακριβώς η αγάπη της θα το μεγαλώσει σε... απρόσμενο μέγεθος, με τον Κλίφορντ να μπλέκεται έτσι σ’ ένα σωρό περιπέτειες.

MR KLEIN

MR KLEIN

Είναι κάτι μπάτσοι και τρώνε φονικές ήττες λόγω κομπίνας με χοντρή ντρόγκα. Άρνι και τα μυαλά στα… καγκέλια! Περιλαμβάνει αιματάκι σε δόσεις… του παιδιού να μη δίνει η μάνα!